Księga Izajasza 48

48 ¹Słuchajcie tego, domu Jakuba, wy, których nazywają imieniem Izraela i którzy wyszliście z rodu Judy; wy, którzy przysięgacie na imię naszego Ojca i wzywacie naszego Ojca — lecz nie w prawdzie ani w sprawiedliwości. ²Bo nazywają siebie ludem świętego miasta i opierają się na naszym Ojcu — Ojciec zastępów niebieskich to jego imię.

³„Dawne rzeczy zapowiedziałem już dawno; wyszły z moich ust i oznajmiłem je. Potem nagle zadziałałem, i spełniły się. ⁴«Ponieważ wiedziałem, jak uparty jesteś — ścięgno twojej szyi twarde jak żelazo, twoje czoło twarde jak brąz.» ⁵Powiedziałem ci te rzeczy już dawno; zanim się stały, ogłosiłem ci je, abyś nigdy nie mógł powiedzieć: «Mój bożek je uczynił; mój rzeźbiony posąg i moja odlana figura to nakazały.»” ⁶«Słyszałeś to; teraz spójrz na to wszystko. Czy nie przyznasz tego? Odtąd będę ci mówił nowe rzeczy, rzeczy ukryte, których nigdy nie znałeś.» ⁷Stworzone są teraz, nie dawno temu; przed dzisiejszym dniem nigdy o nich nie słyszałeś, więc nie możesz powiedzieć: «Już je znałem». ⁸Nigdy nie słyszałeś, nigdy nie wiedziałeś; dawno temu twoje ucho nie zostało otwarte. Bo wiedziałem, jak zdradliwie będziesz postępował — ty buntownikiem zostałeś nazwany od urodzenia. ⁹Ze względu na moje własne imię powściągam swój gniew; ze względu na moją chwałę wstrzymuję go wobec ciebie, abym cię nie odciął. ¹⁰Oto oczyściłem cię, ale nie jak srebro; wypróbowałem cię w piecu udręki. ¹¹Ze względu na siebie samego, ze względu na siebie samego działam — bo czemu miałoby być zbezczeszczone moje imię? Mojej chwały nie dam innemu.

Ja jestem pierwszy i ostatni

¹²„Słuchaj mnie, Jakubie, i Izraelu, którego powołałem: Ja jestem; Ja jestem pierwszy i Ja jestem ostatni. ¹³Moja własna ręka założyła fundament ziemi, a moja prawica rozpostarła niebiosa; gdy wołam do nich, stają razem.”

¹⁴Zbierzcie się razem, wy wszyscy, i słuchajcie: kto spośród nich zapowiedział te rzeczy? Ten, którego miłuję, wykona moje zamierzenie przeciw Babilonowi, a jego ramię będzie przeciw Babilończykom. ^a a v14 „Ten, którego miłuję” odnosi się do Cyrusa, perskiego króla, którego Bóg wzbudzał, aby podbił Babilon i uwolnił Izraela.

¹⁵Ja, Ja sam, przemówiłem; tak, powołałem go. Przyprowadziłem go, i powiedzie mu się na jego drodze.

¹⁶Zbliżcie się do mnie, słuchajcie tego: od początku nie mówiłem w ukryciu; od czasu, gdy to się stało, byłem tam. A teraz Wszechwładny Ojciec posłał mnie — i swojego Ducha. ^b b v16 Wielu słyszy w tym wersie mówiącego Jezusa — Sługę, którego nasz Ojciec ma wkrótce odsłonić w kolejnych rozdziałach, posłanego wraz z Duchem Świętym u jego boku.

¹⁷Tak mówi nasz Ojciec — twój Odkupiciel, Święty Izraela: Ja jestem twoim Ojcem, który uczy cię dla twojego dobra, który prowadzi cię drogą, którą masz iść. ¹⁸„Gdybyś tylko zważał na moje przykazania! Wtedy twój pokój płynąłby jak rzeka, a twoja sprawiedliwość jak fale morza. ¹⁹Twoje dzieci byłyby jak piasek, a twoje potomstwo jak jego ziarnka; ich imię nigdy nie zostałoby wytępione ani zgładzone sprzed mojego oblicza.”

²⁰Wyjdźcie z Babilonu! Uciekajcie od Babilończyków! Z okrzykiem radości ogłaszajcie to, obwieszczajcie to; roznieście to aż po krańce ziemi. Mówcie: «Nasz Ojciec odkupił swojego sługę Jakuba!» ²¹Nie pragnęli, gdy prowadził ich przez pustynie; sprawił, że woda popłynęła dla nich ze skały. Rozłupał skałę, i trysnęła woda.

²²„Nie ma pokoju” — mówi nasz Ojciec — „dla bezbożnych.”