ڳڀ کان سڏيل
خادم، جنهن کي اسان جي پيءُ پيٽ کان ئي نالو ڏنو، مڃي ٿو ته هن اجائي محنت ڪئي، ۽ کيس هڪ وڏو ڪم ڏنو وڃي ٿو: قومن لاءِ روشني. جڏهن صيون چوي ٿي ته کيس وساريو ويو آهي، تڏهن جواب هڪ کير پياريندڙ ماءُ آهي جيڪا وساري نٿي سگهي، ۽ اهي هٿ جن تي سندس نالو اُڪريل آهي.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 3, 6–13, 15–23, 25–26
49 1اي ٻيٽو، منهنجي ڳالهه ٻڌو؛ اي پري جون قومون، ڌيان ڏيو. اسان جي پيءُ مون کي ڳڀ کان سڏيو؛ ماءُ جي پيٽ ۾ ئي منهنجو نالو رکيائين. a a v1 هن باب ۾ ڳالهائيندڙ خادم يسوع آهي — نئين عهدنامي ۾ انهن آيتن کي سڌو سنئون هن تي لاڳو ڪيو ويو آهي (لوقا 2:32؛ رسولن جا ڪم 13:47). 2منهنجو وات تيز تلوار جهڙو بڻايائين؛ پنهنجي هٿ جي ڇانوَ ۾ مون کي لڪائي ڇڏيائين. مون کي چمڪدار تير بڻايائين؛ پنهنجي ترڪش ۾ مون کي لڪائي رکيائين.
3پوءِ چيائينم تہ ”تون منهنجو خادم آهين، اسرائيل، جنهن ۾ آءٌ پنهنجو شان ظاهر ڪندس.“ b b v3 خادم، يعني سچو اسرائيل، يسوع ۾ پورو ٿئي ٿو — لوقا 2:32؛ رسولن جا ڪم 13:47.
4پر مون چيو تہ ”مون بيڪار محنت ڪئي آهي؛ مون پنهنجي طاقت فضول ۽ بي فائدي خرچ ڪئي آهي. تڏهن بہ يقيناً منهنجو انصاف منهنجي پيءُ وٽ آهي، ۽ منهنجو اجر منهنجي پيءُ وٽ آهي.“
5هاڻي اسان جو پيءُ فرمائي ٿو—جنهن مون کي ڳڀ کان ئي پنهنجو خادم ٿيڻ لاءِ جوڙيو، تہ جيئن يعقوب کي سندس ڏانهن موٽائي آڻيان، ۽ اسرائيل سندس ڏانهن گڏ ڪيو وڃي، ڇاڪاڻ تہ آءٌ سندس نظر ۾ معزز آهيان، ۽ منهنجو پيءُ منهنجي طاقت ٿيو آهي،
6فرمائي ٿو تہ ”تو لاءِ اها ڏاڍي ننڍي ڳالهه آهي تہ تون منهنجو خادم ٿي يعقوب جا قبيلا اٿارين ۽ اسرائيل ۾ بچيلن کي موٽائي آڻين؛ آءٌ توکي قومن لاءِ روشني بہ بڻائيندس، تہ جيئن منهنجي نجات ڌرتيءَ جي ڇيڙن تائين پهچي.“ c c v6 شمعون ننڍڙي يسوع کي هٿن ۾ کڻي کيس ”قومن لاءِ روشني“ سڏيو (لوقا 2:32)، ۽ پولس اهو ئي ڪلام غير قومن ڏانهن پنهنجي خدمت لاءِ استعمال ڪيو (رسولن جا ڪم 13:47). 7اسان جو پيءُ، اسرائيل جو ڇوٽڪارو ڏيندڙ، سندس پاڪ، انهيءَ ڏانهن جنهن کي سخت حقير ڄاتو ويو، جنهن کان قوم کي نفرت آهي، حاڪمن جي انهيءَ خادم ڏانهن هيئن ٿو فرمائي تہ: بادشاهه ڏسي اٿي بيهندا؛ شهزادا سجدو ڪندا، تنهنجي پيءُ جي ڪري جيڪو وفادار آهي، اسرائيل جو پاڪ، جنهن توکي چونڊيو آهي.
ماڻهن لاءِ عهد
8اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ: قبوليت جي وقت مون توکي جواب ڏنو، ۽ نجات جي ڏينهن تنهنجي مدد ڪئي؛ آءٌ توکي سنڀاليندس ۽ ماڻهن لاءِ عهد بڻائي ڏيندس، تہ جيئن ملڪ کي بحال ڪرين، ۽ ويران ورثا ورهائي ڏين، 9قيدين کي چوندس تہ ’ٻاهر نڪري اچو،‘ ۽ اونداهيءَ ۾ رهندڙن کي تہ ’پاڻ کي ظاهر ڪريو.‘ رستن تي اهي چرندا، ۽ سڀني ننگين ٽڪرين تي سندن چراگاهه هوندا.
10کين نہ بک لڳندي نہ اُڃ، نہ لو ۽ نہ سج کين ساڙيندو، ڇاڪاڻ تہ جنهن جي دل مٿن رحم سان ڀرجي آئي آهي، سو کين هلائيندو، ۽ پاڻيءَ جي چشمن وٽان کين رستو ڏيکاريندو. 11آءٌ پنهنجا سڀ جبل رستو بڻائي ڇڏيندس، ۽ منهنجون شاهراهون مٿي ڪيون وينديون. 12ڏس، اهي پري کان ايندا؛ ۽ ڏس، اهي اتر ۽ اولهه کان، ۽ اهي سينيم جي ملڪ کان. d d v12 سينيم هڪ پري جو ملڪ آهي، غالباً ڏکڻ مصر ۾ سيني (اڄ جو اسوان) — اهو اهو پري جو ڪنارو آهي جتان اسان جي پيءُ جا ٻار موٽي ايندا. 13اي آسمانؤ، خوشيءَ سان ڳايو، ۽ اي ڌرتي، خوشي ڪر؛ اي جبلؤ، ڳائڻ لڳو! ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ پنهنجي ماڻهن کي تسلي ڏني آهي، ۽ سندس دل پنهنجن ڏکايلن تي رحم سان ڀرجي آئي آهي.
14پر صيون چيو تہ ”اسان جي پيءُ مون کي ڇڏي ڏنو آهي؛ حاڪم پيءُ مون کي وساري ڇڏيو آهي.“
15”ڇا ڪا عورت پنهنجي کير پياريل ٻار کي وساري سگهي ٿي، ۽ پنهنجي ڳڀ جي پٽ تي سندس دل رحم سان نہ ڀرجي؟ اهي بہ وساري سگهن ٿيون، پر آءٌ توکي نہ وساريندس. e e v15 اسان جي پيءُ جي دل ظاهر ڪندڙ سڀني آيتن مان هيءَ آيت سڀ کان نرم آيتن ۾ شمار ٿئي ٿي. سڀ کان وفادار ماءُ جو پيار بہ ناڪام ٿي سگهي ٿو — اسان جي پيءُ جو پيار ڪڏهن بہ ناڪام نہ ٿيندو. 16ڏس، مون توکي پنهنجي هٿن جي تريءَ تي کوٽي ڇڏيو آهي؛ تنهنجون ڀتيون هميشه منهنجي اڳيان آهن. 17تنهنجا ٻار تڪڙا موٽي اچن ٿا؛ جن توکي ڊاهيو ۽ ويران ڪيو، سي توکان پري هليا وڃن ٿا. 18چوڌاري نظر ڪري ڏس: اهي سڀ گڏ ٿي تو وٽ اچن ٿا. منهنجي زندگيءَ جو قسم، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، تون انهن سڀني کي زيور وانگر پائيندين؛ انهن کي ڪنوار وانگر ٻڌندين. 19يقيناً تنهنجا کنڊر ۽ تنهنجون ويران جايون ۽ تنهنجو اجڙيل ملڪ—يقيناً هاڻي تون پنهنجن رهاڪن لاءِ تنگ ٿي پوندين، ۽ جن توکي ڳڙڪائي ڇڏيو سي پري هوندا. 20تنهنجي ٻار وڃائڻ جي ڏينهن ۾ ڄاوا ٻار اڃا تنهنجن ڪنن ۾ چوندا تہ ’هيءَ جاءِ مون لاءِ تمام تنگ آهي؛ مون کي رهڻ لاءِ جاءِ ڏي.‘ 21پوءِ تون پنهنجي دل ۾ چوندين تہ ’مون لاءِ هنن کي ڪنهن ڄڻيو؟ آءٌ ٻار وڃايل ۽ ٻانجهه هيس، جلاوطن ۽ ڌڪاريل—هنن کي ڪنهن پاليو؟ آءٌ اڪيلي ڇڏي وئي هيس؛ هي ڪٿان آيا؟‘
22حاڪم پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ: ڏس، آءٌ قومن ڏانهن پنهنجو هٿ کڻندس ۽ ماڻهن لاءِ پنهنجو نشان بلند ڪندس؛ تڏهن اهي تنهنجن پٽن کي پنهنجي ٻانهن ۾ کڻي ايندا، ۽ تنهنجيون ڌيئرون سندن ڪلهن تي کڻي آنديون وينديون. 23بادشاهه تنهنجا پالڻ وارا ٿيندا، ۽ سندن راڻيون تنهنجيون کير پياريندڙ مائرون. منهن ڌرتيءَ ڏانهن ڪري اهي تو آڏو سجدو ڪندا ۽ تنهنجي پيرن جي مٽي چٽيندا. تڏهن تون ڄاڻندين تہ آءٌ تنهنجو پيءُ آهيان؛ جيڪي منهنجو انتظار ڪن ٿا سي شرمندا نہ ٿيندا.“
24ڇا زورآور وٽان ڦريل مال کسي سگهجي ٿو، يا ظالم جا قيدي ڇڏائي سگهجن ٿا؟
25پر اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ: زورآور جا قيدي بہ کسيا ويندا، ۽ ظالم جو ڦريل مال ڇڏايو ويندو؛ ڇاڪاڻ تہ آءٌ پاڻ انهن سان جهيڙيندس جيڪي توسان جهيڙو ڪن ٿا، ۽ تنهنجن ٻارن کي بچائيندس. 26آءٌ تنهنجن ظالمن کي سندن پنهنجو گوشت کارائيندس، ۽ اهي مٺي شراب وانگر پنهنجي رت سان مست ٿيندا. تڏهن سڀ بشر ڄاڻندا تہ آءٌ تنهنجو نجات ڏيندڙ—تنهنجو پيءُ—۽ تنهنجو ڇوٽڪارو ڏيندڙ، يعقوب جو زورآور آهيان.
