Kores, kang Katimbalan kanthi Jenenge

Raja manca sing ora wanuh marang Rama ditimbali kanthi jenengé lan diutus ngluwari wong-wong buangan tanpa bayaran. Wong sing mbantah iku kaya lempung sing bebantah karo tukang gerabah. Banjur uleman iku dijembaraké: balia marang Aku, hé sakèhé pojoking bumi.

Pasal 45.

Mangkene pangandikane Rama kita marang kang dijebadi, yaiku Kores, kang tangane tengen wis Dakgegem supaya nelukake para bangsa ana ing ngarsane lan nyopoti gegamane para raja, kanggo mbukak lawang-lawang ing ngarsane, supaya gapura-gapura ora ditutup: ^a Aku bakal tindak ana ing ngarepmu lan ngratakake gunung-gunung; Aku bakal ngremuk lawang-lawang tembaga lan megat palang-palang wesi. Aku bakal maringi kowe bandha-bandha ing pepeteng lan raja-brana kang kasimpen ing panggonan-panggonan rahasia, supaya kowe ngerti yen Aku iki Ramane Israel, kang nimbali kowe kanthi jenengmu. Marga saka abdiKu Yakub, lan Israel pilihanKu, Aku wis nimbali kowe kanthi jenengmu; Aku maringi kowe sesebutan kang mulya, sanadyan kowe ora wanuh marang Aku. Aku iki Sang Rama, lan ora ana liyane; kejaba Aku ora ana. Aku nyawisi kowe kanggo perang, sanadyan kowe ora wanuh marang Aku, supaya wong padha ngerti, wiwit pletheking srengenge nganti panggonan surupe, yen kejaba Aku ora ana. Aku iki Sang Rama, lan ora ana liyane. Aku mangun pepadhang lan nitahake pepeteng, Aku nganakake karaharjan lan nitahake bilai; Aku iki Sang Rama, kang nindakake iki kabeh. ^b Dhuh langit, nyurahna saka ndhuwur, lan langit padha ngesokna kabeneran; bumi mengaa amba, supaya keslametan metua wohe lan kabeneran thukula bebarengan. Aku, Sang Rama, kang wis nitahake iku. Bilai tumrap wong kang padu karo Kang Nitahake dheweke — mung pecahan grabah ing antarane pecahan-pecahan bumi! Apa lempung ngucap marang kang ndhapuk, “Kowe iki gawe apa?” utawa, “Gaweanmu ora ana cekelane”? ^c Bilai tumrap wong kang ngucap marang bapak, “Kowe iki nurunake apa?” utawa marang wong wadon, “Kowe iki nglairake apa?” Mangkene pangandikane Kang Mahasuci ing Israel — Rama kita — sarta Kang wis ndhapuk dheweke: Apa kowe arep takon marang Aku bab para anakKu, lan mrentah Aku bab pakaryaning astaKu? Aku kang nggawe bumi lan nitahake manungsa ana ing kono. AstaKu dhewe kang mbeber langit, lan Aku kang mrentah sakabehing balatentarane. Aku wis nangekake dheweke sajrone kabeneran, lan Aku bakal nglencengake sakabehing dalane. Dheweke bakal mbangun maneh kuthaKu lan mbebasake wong-wongKu kang padha kabuwang, ora kanggo rega utawa opah, mangkono pangandikane Sang Rama, Gustining wadyabala ing swarga.

Mangkene pangandikane Rama kita: Kasugihane Mesir lan dagangane Kus, sarta wong Seba, wong-wong kang gagah prakosa, bakal padha teka marang kowe lan dadi duwekmu; wong-wong mau bakal padha ngetutake kowe saka mburi, teka kanthi dibanda. Wong-wong mau bakal padha sujud marang kowe lan nyenyuwun marang kowe, pangucape, “Satemene Allah nunggil karo kowe, lan ora ana liyane; kejaba Panjenengane ora ana.”

Saestu Paduka punika Rama ingkang ndhelikake sarira Paduka, Ramaning Israel, Sang Juru Wilujeng. Wong-wong mau kabeh padha kisinan lan nandhang wirang; para kang gawe brahala padha lunga bebarengan kanthi kebingungan. Nanging Israel dislametake dening Rama kita kanthi keslametan kang langgeng; kowe ora bakal kisinan utawa nandhang wirang ing salawas-lawase.

Awit mangkene pangandikane Sang Rama, Kang nitahake langit — Panjenengane iku Sang Rama! — Kang ndhapuk bumi lan nggawe iku; Panjenengane kang ngadegake iku. Panjenengane ora nitahake iku kothong; Panjenengane mbentuk iku supaya dienggoni: Aku iki Sang Rama, lan ora ana liyane. Aku ora ngandika kanthi sesidheman, ing tanah pepeteng; Aku ora tau ngandika marang turune Yakub, “Padha ngupayaa Aku kanthi tanpa guna.” Aku, Ramamu, ngandika apa kang bener; Aku martakake apa kang nyata. Padha nglumpuka lan mrenea; padha nyedhaka, he kowe kang padha isih kari saka para bangsa! Wong-wong mau padha ora duwe kawruh — yaiku kang padha nggawa brahala kayune lan tansah ndedonga marang allah kang ora bisa nylametake. Padha nyritakna lan ngaturna prakaramu; ben padha rembugan bebarengan! Sapa kang wis ngandharake iki wiwit jaman biyen lan martakake iki wiwit jaman kuna? Apa dudu Aku, Sang Rama? Ora ana liyane kejaba Aku — Rama kang adil lan Sang Juru Wilujeng; kejaba Aku ora ana. Padha mratobata marang Aku lan padha kaslametna, he sakehing pungkasaning bumi! Awit Aku iki Sang Rama, lan ora ana liyane. Aku wis sumpah demi awakKu dhewe; sawijining pangandika wis metu saka lesanKu sajrone kabeneran, kang ora bakal bali: Marang Aku saben dhengkul bakal tumungkul, saben ilat bakal sumpah setya. ^d Wong-wong bakal padha ngucap bab Aku, “Mung ana ing Allah kabeneran lan kakuwatan.” Marang Panjenengane kabeh wong kang padha nepsu nglawan Panjenengane bakal padha teka, lan bakal padha kisinan. Ana ing Rama kita sakehing anak-turune Israel bakal padha kabenerake, lan ana ing Panjenengane wong-wong mau bakal padha mulya.

Cathetan sikil

^aYesaya 45:1 — Kores, raja Persia, iku siji-sijine panguwasa manca kang disebut “kang dijebadi” dening Rama kita ing Kitab Suci — dipilih dadi pirantine kanggo mbebasake Israel saka pambuwangan, dudu Sang Mesih kang dijanjekake.
^bYesaya 45:7 — Tembung kang ing kene dijarwakake “bilai” tegese karusakan utawa karubedan — kosok balene karaharjan kang disebut bebarengan — dudu piala moral. Rama kita nguwasani saben kahanan, malah kang nglarani pisan.
^cYesaya 45:9 — Kendhi tanpa cekelan dianggep cacad lan ora migunani — ora bisa diangkat utawa dieseni.
^dYesaya 45:23 — Rasul Paulus ngetrapake ayat iki marang Gusti Yesus ing Filipi 2:10-11 — ing asmane Gusti Yesus saben dhengkul tumungkul lan saben ilat ngakoni yen Gusti Yesus Kristus iku Gusti, kanggo kaluhurane Rama kita. Apa kang wis disumpahake dening Rama kita demi asmane dhewe, wis diparingake marang Kang Putra.