Cyrus, powołany po imieniu
Obcy król, który nie zna Ojca, zostaje wezwany po imieniu i posłany, by bez zapłaty uwolnić wygnańców. Ci, którzy się sprzeciwiają, są gliną kłócącą się z garncarzem. Potem zaproszenie się poszerza: zwróćcie się do mnie, wszystkie krańce ziemi.
45 1Tak mówi nasz Ojciec do swojego pomazańca, do Cyrusa, którego ująłem za prawicę, aby podbić przed nim narody i zedrzeć z królów ich zbroję, aby otworzyć przed nim wrota, tak że bramy nie zostaną zamknięte: a a v1 Cyrus, król perski, jest jedynym obcym władcą, którego Pismo Święte nazywa „pomazańcem” naszego Ojca — wybranym jako jego narzędzie, aby uwolnić Izrael z wygnania, a nie obiecanym Mesjaszem. 2Pójdę przed tobą i zrównam góry; skruszę spiżowe wrota i przetnę żelazne rygle. 3Dam ci skarby ukryte w ciemności i bogactwa schowane w tajemnych miejscach, abyś poznał, że Ja jestem Ojcem Izraela, który woła cię po imieniu. 4Ze względu na mojego sługę Jakuba i na Izraela, mojego wybrańca, wezwałem cię po imieniu; nadaję ci zaszczytne imię, choć mnie nie znasz. 5Ja jestem Ojcem i nie ma innego; oprócz mnie nie ma żadnego. Przepasuję cię do walki, choć mnie nie znasz, 6aby poznali ludzie, od wschodu słońca aż po miejsce jego zachodu, że nie ma nikogo oprócz mnie. Ja jestem Ojcem i nie ma innego. 7Ja tworzę światłość i stwarzam ciemność, czynię pomyślność i sprawiam nieszczęście; Ja jestem Ojcem, który czyni to wszystko. b b v7 Słowo przetłumaczone tutaj jako „nieszczęście” oznacza klęskę lub niedolę — przeciwieństwo wymienionej obok pomyślności — a nie moralne zło. Nasz Ojciec rządzi każdą okolicznością, nawet tą bolesną. 8Spuśćcie deszcz, o niebiosa, z wysoka, a obłoki niech spłyną sprawiedliwością; niech się otworzy ziemia, aby zbawienie wydało owoc, a sprawiedliwość wzeszła wraz z nim. Ja, Ojciec, to stworzyłem. 9Biada temu, kto spiera się ze swoim Stwórcą — skorupa gliniana wśród skorup ziemi! Czy glina mówi do tego, kto ją formuje: „Co robisz?” albo: „Twoje dzieło nie ma uchwytów”? c c v9 Naczynie bez uchwytów uważano za wadliwe i bezużyteczne — nie można było go podnieść ani nalać z niego. 10Biada temu, kto mówi do ojca: „Co płodzisz?”, albo do kobiety: „Co wydajesz na świat?” 11Tak mówi Święty Izraela — nasz Ojciec — i Ten, który go ukształtował: Czy będziecie mnie wypytywać o moje dzieci i rozkazywać mi co do dzieła moich rąk? 12Ja uczyniłem ziemię i stworzyłem na niej człowieka. To moje ręce rozpostarły niebiosa i nakazałem wszystkim ich zastępom. 13Ja wzbudziłem go w sprawiedliwości i wyprostuję wszystkie jego drogi. On odbuduje moje miasto i wypuści na wolność moich wygnańców, nie za zapłatę ani za nagrodę, mówi Ojciec niebieskich zastępów.
14Tak mówi nasz Ojciec: Bogactwo Egiptu i towary Kuszu, i Sabejczycy, mężowie rośli, przyjdą do ciebie i będą twoi; pójdą za tobą, przechodząc w kajdanach. Pokłonią się tobie i będą cię błagać, mówiąc: „Z pewnością Bóg jest z tobą i nie ma innego; nie ma żadnego oprócz niego.”
15Prawdziwie, ty jesteś Ojcem, który się ukrywa, Ojcem Izraela, Zbawicielem. 16Wszyscy oni są zawstydzeni i okryci hańbą; wytwórcy bożków razem odchodzą w pohańbieniu. 17A Izrael jest zbawiony przez naszego Ojca zbawieniem wiecznym; nie będziecie zawstydzeni ani zhańbieni po wszystkie wieki.
18Bo tak mówi Ojciec, który stworzył niebiosa — on jest Ojcem! — który ukształtował ziemię i uczynił ją; on ją utwierdził. Nie stworzył jej pustą; ukształtował ją, aby była zamieszkana: Ja jestem Ojcem i nie ma innego. 19Nie mówiłem w ukryciu, w krainie ciemności; nie powiedziałem potomkom Jakuba: „Szukajcie mnie na próżno.” Ja, twój Ojciec, mówię to, co słuszne; oznajmiam to, co prawdziwe. 20Zbierzcie się i przyjdźcie; zbliżcie się, wy, ocaleni spośród narodów! Nic nie wiedzą — ci, którzy noszą swoje drewniane bożki i wciąż modlą się do boga, który nie może zbawić. 21Oznajmijcie i przedstawcie swoją sprawę; niech się razem naradzą! Kto przepowiedział to od dawna i zwiastował od pradawnych czasów? Czyż nie Ja, Ojciec? Nie ma innego oprócz mnie — sprawiedliwy Ojciec i Zbawiciel; nie ma żadnego oprócz mnie. 22Zwróćcie się do mnie, a będziecie zbawieni, wszystkie krańce ziemi! Bo Ja jestem Ojcem i nie ma innego. 23Przysiągłem na siebie samego; z moich ust wyszło słowo w sprawiedliwości, które nie wróci: Przede mną ugnie się każde kolano, każdy język przysięgnie wierność. d d v23 Paweł odnosi ten werset do Jezusa w Liście do Filipian 2,10-11 — na imię Jezusa zgina się każde kolano i każdy język wyznaje, że Jezus Chrystus jest Panem, na chwałę naszego Ojca. To, co nasz Ojciec przysiągł na swoje własne imię, podzielił ze swoim Synem. 24Powiedzą o mnie: „Tylko w Bogu jest sprawiedliwość i moc.” Do niego przyjdą wszyscy, którzy się na niego gniewali, i zostaną zawstydzeni. 25W naszym Ojcu wszystkie dzieci Izraela dostąpią usprawiedliwienia i w nim będą się chlubić.
