RohKu ing Anak-anakmu
Rama janji bakal ngesokaké banyu lan Roh marang anak-anaké Israèl. Banjur ana sawangan suwé marang wong sing ngobong separo kayuné kanggo manggang panganané lan sujud marang separoné, nyuwun supaya ngluwari dhèwèké. Mbalèni iku, dosa-dosa disaponi kaya pedhut ing wayah ésuk.
44 1Nanging saiki rungokna, he Yakub, abdiKu, he Israel, kang wis Dakpilih. 2Mangkene pangandikane Rama kita — Panjenengane kang nitahake kowe, kang mangun kowe wiwit saka guwa garba lan kang bakal mitulungi kowe: Aja wedi, he Yakub, abdiKu, he Yesurun, kang wis Dakpilih. a a v2 Yesurun iku sawijining jeneng kang endah lan kebak katresnan kanggo Israel, tegese 'kang jujur' — tetembungan katresnan tumrap bangsa kang wis dipilih dening Rama kita. 3Amarga Aku bakal nyuntak banyu ing tanah kang ngelak lan ilen-ilen ing bumi kang garing; Aku bakal ngesokake RohKu marang anak-anakmu lan berkahKu marang turunmu. 4Padha bakal thukul ing antarane suket, kaya wit-wit willow ing pinggir ilen-ilen banyu kang mili. 5Kang siji bakal ngucap, “Aku iki kagungane Sang Rama”; liyane bakal ngarani awake dhewe nganggo jenenge Yakub; lan maneh ana kang nulis ing tangane, “Kagungane Sang Rama,” sarta njupuk jeneng Israel.
Kang Wiwitan lan Kang Wekasan
6Mangkene pangandikane Rama kita — Ratune Israel lan Panebuse, Rama kang ngereh wadyabala ing swarga: Aku iki kang wiwitan lan Aku iki kang wekasan; ora ana allah liyane kajaba Aku. 7Sapa kang kaya Aku? Cikben dheweke ngundhangake. Cikben dheweke nerangake lan ngaturake ana ing ngarepKu, wiwit nalika Aku njumenengake bangsa kang kuna. Cikben padha ngramalake apa kang bakal teka, lan apa kang durung kelakon. 8Aja gumeter, aja wedi. Apa Aku ora wis ngandhani kowe wiwit biyen lan ngundhangake? Kowe iku seksi-seksiKu. Apa ana Rama liyane kajaba Aku? Ora ana Watu Karang; Aku ora sumurup ana liyane.
9Kabeh wong kang nggawe brahala iku tanpa guna, lan barang-barang kang diajeni iku ora ana ajine. Seksi-seksine dhewe ora weruh apa-apa lan ora ngerti apa-apa, mula padha kwirangan. 10Sapa ta kang nggawe allah utawa nyitak brahala kang ora migunani kanggo kang nggawe? 11Lah — kabeh kancane bakal kwirangan, amarga para tukange iku mung manungsa. Cikben kabeh padha nglumpuk lan ngadeg; bakal padha giris lan kwirangan bebarengan.
12Pandhe wesi mbentuk piranti wesi, digarap ing dhuwur mawa; dibentuk nganggo palu lan ditempa nganggo kakuwatane lengen. Ewasemono dheweke dadi luwe lan kekuwatane entek; ora ngombe banyu mula dadi lemes. 13Tukang kayu mentang benang ukuran lan menehi tandha ing kayu nganggo potlot; digarap nganggo tatah lan ditandhani nganggo jangka. Dibentuk dadi arca kang rupane manungsa, kang endah kaya manungsa, supaya manggon ing sanggar. 14Dheweke negor wit-wit eres, utawa milih wit sipres utawa wit elon lan diingu nganti kukuh ing antarane wit-witan ing alas. Nandur wit eres, banjur udan kang njalari thukule. 15Kayu mau dianggo kayu obong. Saperangane dijupuk kanggo gegeni; dheweke nyumet geni lan ngolah roti. Nanging uga nggawe allah lan nyembah marang kuwi; nggawe brahala lan sujud marang kuwi. 16Separo kayune diobong ing geni; ing ndhuwure dheweke manggang daging, mangan nganti wareg, lan gegeni. Banjur ngucap, “Ah, aku anget; aku krasa panase geni.” 17Lan saka turahane digawe allah, yaiku brahalane; dheweke sujud marang kuwi lan nyembah, ndedonga marang kuwi lan ngucap, “Luwarana aku, amarga kowe iku allahku!”
18Wong-wong mau ora ngerti apa-apa, ora mudheng apa-apa; mripate ketutupan nganti ora bisa ndeleng, lan atine uga, nganti ora bisa mangerteni. 19Ora ana kang mandheg mikir, ora ana kang duwe kawruh utawa pangerten kanggo ngucap, “Separone wis dakobong ing geni; aku malah ngolah roti ing dhuwur mawane, manggang daging lan mangan. Apa aku arep nggawe turahane dadi barang kang nistha? Apa aku arep sujud marang potongan kayu?” 20Dheweke mangan awu; ati kang kaapusan nasarake dheweke. Ora bisa ngluwari awake dhewe utawa ngucap, “Apa dudu goroh kang dakgegem ing tangan tengenku?”
21Elinga marang prakara iki, he Yakub, lan kowe, he Israel, amarga kowe iku abdiKu. Aku wis mangun kowe; kowe iku abdiKu. He Israel, Aku ora bakal nglalekake kowe. 22Panerakmu wis Dakbirat kaya mega, dosamu kaya pedhut ing wayah esuk. Mbalia marang Aku, amarga kowe wis Daktebus.
23Padha ngidunga, he langit, amarga Rama kita wis nindakake iku! Padha surak-suraka, he jerone bumi. Padha ngidunga kanthi bungah, he gunung-gunung, he alas, lan saben wit kang ana ing kono! Amarga Rama kita wis nebus Yakub, lan Panjenengane nedahake kamulyane ing Israel.
24Mangkene pangandikane Rama kita — Panebusmu, kang mangun kowe wiwit saka guwa garba: Aku iki Ramamu, kang nitahake samubarang kabeh, kang mung Aku dhewe mbeber langit, kang njembarake bumi mung Aku dhewe, 25kang mbatalake tandha-tandhane para nabi palsu lan ndadekake bodho para juru tenung, kang mbalikake kawruhe para wong wicaksana lan ngowahi pangertene dadi kabodhoan, 26kang netepake pangandikane abdine lan ngleksanani rancangane para utusane, kang ngandika bab Yerusalem, “Bakal dienggoni,” lan bab kutha-kuthane Yehuda, “Bakal dibangun maneh, lan Aku bakal mulihake jugrugane,” 27kang ngandika marang telenging samodra, “Dadia asat; Aku bakal ngasatake kali-kalimu,” 28kang ngandika bab Kores, “Dheweke iku pangonKu, lan bakal nglakoni sakabehing karsaKu”; kang ngandika bab Yerusalem, “Bakal dibangun maneh,” lan bab Padaleman Suci, “Dhasarmu bakal dipasang.”