ତୁମ୍ଭ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆମ୍ଭର ଆତ୍ମା

ପିତା ଇସ୍ରାଏଲର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ଉପରେ ଜଳ ଓ ଆତ୍ମା ଢାଳିବାର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରନ୍ତି। ତାʼପରେ ଏକ ଲମ୍ବା ଦୃଷ୍ଟି ସେହି ମନୁଷ୍ୟ ଉପରେ, ଯେ କାଠର ଅଧା ପୋଡ଼ି ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ସେକେ ଏବଂ ବାକି ଅଧାକୁ ପ୍ରଣାମ କରି ତାକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ନିବେଦନ କରେ। ତାହାର ବିପରୀତରେ, ପାପସବୁ ସକାଳର କୁହୁଡ଼ି ପରି ଉଡ଼ିଯାଏ।

ଅଧ୍ୟାୟ 44।

ମାତ୍ର ଏବେ ଶୁଣ, ହେ ଆମ୍ଭର ଦାସ ଯାକୁବ, ହେ ଆମ୍ଭର ମନୋନୀତ ଇସ୍ରାଏଲ। ଯେ ତୁମ୍ଭକୁ ନିର୍ମାଣ କଲେ, ଗର୍ଭରୁ ତୁମ୍ଭକୁ ଗଠନ କଲେ ଓ ତୁମ୍ଭର ସାହାଯ୍ୟ କରିବେ, ସେହି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଏହା କହନ୍ତି: ହେ ଆମ୍ଭର ଦାସ ଯାକୁବ, ହେ ଆମ୍ଭର ମନୋନୀତ ଯିଶୁରୂଣ, ଭୟ କର ନାହିଁ। ^a କାରଣ ଆମ୍ଭେ ତୃଷିତ ଭୂମି ଉପରେ ଜଳ ଓ ଶୁଷ୍କ ଭୂମି ଉପରେ ସ୍ରୋତ ଢାଳିବା; ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆପଣା ଆତ୍ମା ଓ ତୁମ୍ଭ ବଂଶଜମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆପଣା ଆଶୀର୍ବାଦ ଢାଳିବା। ବହମାନ ସ୍ରୋତ ନିକଟସ୍ଥ ବାଇଶୀ ବୃକ୍ଷ ପରି ସେମାନେ ତୃଣ ମଧ୍ୟରେ ଅଙ୍କୁରିତ ହେବେ। ଜଣେ କହିବ, ‘ମୁଁ ପିତାଙ୍କର’; ଆଉ ଜଣେ ଆପଣାକୁ ଯାକୁବର ନାମରେ ଡାକିବ; ପୁଣି ଆଉ ଜଣେ ଆପଣା ହସ୍ତରେ ‘ପିତାଙ୍କର’ ବୋଲି ଲେଖିବ ଓ ଇସ୍ରାଏଲର ନାମ ଗ୍ରହଣ କରିବ।

ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ

ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ଓ ତାହାର ମୁକ୍ତିଦାତା, ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ବାହିନୀଗଣର ପିତା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଏହା କହନ୍ତି: ଆମ୍ଭେ ପ୍ରଥମ ଓ ଆମ୍ଭେ ଶେଷ; ଆମ୍ଭ ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ। ଆମ୍ଭ ତୁଲ୍ୟ କିଏ ଅଛି? ସେ ଏହା ଘୋଷଣା କରୁ। ଆମ୍ଭେ ପ୍ରାଚୀନ କାଳର ଗୋଟିଏ ଲୋକଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କଲା ଦିନଠାରୁ ଯାହା ଘଟିଅଛି, ତାହା ସେ ଆମ୍ଭ ସମ୍ମୁଖରେ ଜଣାଉ ଓ ବ୍ୟକ୍ତ କରୁ। ଯାହା ଆସୁଅଛି ଓ ଯାହା ହେବାକୁ ଅଛି, ତାହା ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ କହନ୍ତୁ। ଭୟ କର ନାହିଁ, ଉଦ୍‍ବିଗ୍ନ ହୁଅ ନାହିଁ। ଆମ୍ଭେ କି ପୂର୍ବକାଳରୁ ତୁମ୍ଭକୁ କହି ନ ଥିଲୁ ଓ ବ୍ୟକ୍ତ କରି ନ ଥିଲୁ? ତୁମ୍ଭେମାନେ ଆମ୍ଭର ସାକ୍ଷୀ। ଆମ୍ଭ ବ୍ୟତୀତ କି ଆଉ କୌଣସି ପିତା ଅଛନ୍ତି? କୌଣସି ଶୈଳ ନାହିଁ; ଆମ୍ଭେ କାହାକୁ ଜାଣୁ ନାହିଁ।

ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତିମା ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅସାର, ଆଉ ସେମାନେ ଯାହା ମୂଲ୍ୟବାନ ବୋଲି ଗଣନ୍ତି, ତାହା ନିଷ୍ଫଳ। ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ସାକ୍ଷୀମାନେ କିଛି ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ ଓ କିଛି ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଏଣୁ ସେମାନେ ଲଜ୍ଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯାହା ନିର୍ମାତାର କିଛି ଉପକାର କରେ ନାହିଁ, ଏପରି ଦେବତା କିଏ ଗଢ଼େ ବା ପ୍ରତିମା କିଏ ଢାଳେ? ଦେଖ — ତାହାର ସଙ୍ଗୀ ସମସ୍ତେ ଲଜ୍ଜିତ ହେବେ, କାରଣ କାରିଗରମାନେ କେବଳ ମନୁଷ୍ୟମାତ୍ର। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଠିଆ ହୁଅନ୍ତୁ; ସେମାନେ ଭୀତ ହେବେ ଓ ଏକତ୍ର ଲଜ୍ଜିତ ହେବେ।

କମାର ଲୁହାର ଅସ୍ତ୍ର ଗଢ଼େ, ଅଙ୍ଗାର ଉପରେ ତାହା କାର୍ଯ୍ୟ କରେ; ହାତୁଡ଼ି ଦ୍ଵାରା ତାହା ଗଠନ କରେ ଓ ଆପଣା ବଳବାନ ବାହୁ ଦ୍ଵାରା ତାହା ତିଆରି କରେ। ତଥାପି ସେ କ୍ଷୁଧିତ ହୁଏ ଓ ତାହାର ବଳ କ୍ଷୟ ପାଏ; ସେ ଜଳ ପାନ କରେ ନାହିଁ ଓ କ୍ଳାନ୍ତ ହୁଏ। ବଢ଼େଇ ପରିମାପକ ରଜ୍ଜୁ ବିସ୍ତାର କରେ ଓ ଲେଖନୀ ଦ୍ଵାରା କାଠ ଉପରେ ଚିହ୍ନ କରେ; ବଟାଲି ଦ୍ଵାରା ତାହା ଗଢ଼େ ଓ କର୍କିଣୀ ଦ୍ଵାରା ତାହା ଚିହ୍ନିତ କରେ। ସେ ତାହାକୁ ମନୁଷ୍ୟର ଆକୃତି ତୁଲ୍ୟ, ମନୁଷ୍ୟର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଗଢ଼େ, ଯେପରି ତାହା ମନ୍ଦିରରେ ବାସ କରିବ। ସେ ଏରସ ବୃକ୍ଷ କାଟେ, ଅବା ତିଦ୍ଧାର ବା ଅଲୋନ ବୃକ୍ଷ ବାଛେ ଓ ଅରଣ୍ୟର ବୃକ୍ଷଗଣ ମଧ୍ୟରେ ତାହାକୁ ବଳବାନ ହେବାକୁ ଦିଏ। ସେ ଏକ ଦେବଦାରୁ ବୃକ୍ଷ ରୋପଣ କରେ, ଆଉ ବୃଷ୍ଟି ତାହାକୁ ବଢ଼ାଏ। ତାହା ମନୁଷ୍ୟର ଜ୍ଵାଳନୀ ହୁଏ। ସେ ତହିଁରୁ କିଛି ନେଇ ଆପଣାକୁ ଉଷ୍ଣ କରେ; ସେ ଅଗ୍ନି ଜ୍ଵଳାଏ ଓ ରୁଟି ତିଆରି କରେ। ମାତ୍ର ସେ ଗୋଟିଏ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଗଢ଼ି ତାହାକୁ ପୂଜା କରେ; ସେ ଏକ ପ୍ରତିମା ନିର୍ମାଣ କରି ତାହା ନିକଟରେ ପ୍ରଣାମ କରେ। ସେ କାଠର ଅଧା ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ କରେ; ତାହା ଉପରେ ସେ ମାଂସ ଭାଜେ, ତୃପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଏ ଓ ଆପଣାକୁ ଉଷ୍ଣ କରେ। ସେ କହେ, ‘ଆହା, ମୁଁ ଉଷ୍ଣ ହେଲି; ମୁଁ ଅଗ୍ନିର ଉତ୍ତାପ ଅନୁଭବ କରୁଅଛି।’ ଆଉ ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହେ, ତହିଁରୁ ସେ ଏକ ଦେବତା, ଆପଣା ପ୍ରତିମା ଗଢ଼େ; ସେ ତାହା ନିକଟରେ ପ୍ରଣାମ କରି ପୂଜା କରେ, ସେ ତାହା ନିକଟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହେ, ‘ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର, କାରଣ ତୁମ୍ଭେ ମୋହର ଦେବତା!’

ସେମାନେ କିଛି ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, କିଛି ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଏପରି ପ୍ରଲେପିତ ହୋଇଅଛି ଯେ ସେମାନେ ଦେଖି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ମଧ୍ୟ, ଯେପରି ସେମାନେ ବୁଝି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ। କେହି ବିବେଚନା କରିବାକୁ ଅଟକେ ନାହିଁ, କାହାରି ଏହା କହିବାର ଜ୍ଞାନ ବା ବୁଦ୍ଧି ନାହିଁ ଯେ, ‘ମୁଁ ତହିଁର ଅଧା ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ କଲି; ମୁଁ ତହିଁର ଅଙ୍ଗାର ଉପରେ ରୁଟି ମଧ୍ୟ ତିଆରି କଲି, ମାଂସ ଭାଜି ଭୋଜନ କଲି। ତେବେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶକୁ କି ମୁଁ ଘୃଣ୍ୟ ବସ୍ତୁ କରିବି? ଗୋଟିଏ କାଠ ଖଣ୍ଡ ନିକଟରେ କି ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରିବି?’ ସେ ଭସ୍ମ ଭୋଜନ କରେ; ଭ୍ରାନ୍ତ ହୃଦୟ ତାହାକୁ ବିପଥଗାମୀ କରିଅଛି। ସେ ଆପଣାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ପାରେ ନାହିଁ ଅବା ଏହା କହି ପାରେ ନାହିଁ, ‘ମୁଁ କି ଆପଣା ଡାହାଣ ହସ୍ତରେ ଏକ ମିଥ୍ୟା ଧରି ନାହିଁ?’

ହେ ଯାକୁବ, ହେ ଇସ୍ରାଏଲ, ତୁମ୍ଭେ ଏହିସବୁ ସ୍ମରଣ କର, କାରଣ ତୁମ୍ଭେ ଆମ୍ଭର ଦାସ। ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭକୁ ଗଠନ କଲୁ; ତୁମ୍ଭେ ଆମ୍ଭର ଦାସ। ହେ ଇସ୍ରାଏଲ, ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭକୁ ପାସୋରିବା ନାହିଁ। ଆମ୍ଭେ ମେଘ ପରି ତୁମ୍ଭର ଅଧର୍ମସବୁ ଓ କୁହୁଡ଼ି ପରି ତୁମ୍ଭର ପାପସବୁ ଲିଭାଇ ଦେଇଅଛୁ। ଆମ୍ଭ ନିକଟକୁ ଫେରିଆସ, କାରଣ ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭକୁ ମୁକ୍ତ କରିଅଛୁ।

ହେ ଆକାଶମଣ୍ଡଳ, ଗାନ କର, କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଏହା ସାଧନ କରିଅଛନ୍ତି! ହେ ପୃଥିବୀର ଅଧଃସ୍ଥ ସ୍ଥାନସମୂହ, ଉଚ୍ଚସ୍ଵରେ ଜୟଧ୍ଵନି କର। ହେ ପର୍ବତଗଣ, ହେ ଅରଣ୍ୟ ଓ ତହିଁ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବୃକ୍ଷ, ଗାନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କର! କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଯାକୁବକୁ ମୁକ୍ତ କରିଅଛନ୍ତି, ଆଉ ସେ ଇସ୍ରାଏଲରେ ଆପଣା ମହିମା ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।

ଯେ ତୁମ୍ଭର ମୁକ୍ତିଦାତା, ଯେ ଗର୍ଭରୁ ତୁମ୍ଭକୁ ଗଠନ କଲେ, ସେହି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଏହା କହନ୍ତି: ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭର ପିତା, ସକଳ ବସ୍ତୁର ନିର୍ମାତା, ଯେ ଏକାକୀ ଆକାଶମଣ୍ଡଳ ବିସ୍ତାର କଲୁ, ଯେ ଆପେ ପୃଥିବୀ ପ୍ରସାରିତ କଲୁ, ଯେ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍‍ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ଚିହ୍ନସବୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରନ୍ତି ଓ ଗଣକମାନଙ୍କୁ ମୂର୍ଖ କରନ୍ତି, ଯେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ବିଦ୍ୟା ଓଲଟାଇ ଦିଅନ୍ତି ଓ ସେମାନଙ୍କ ଜ୍ଞାନକୁ ଅଜ୍ଞାନତାରେ ପରିଣତ କରନ୍ତି, ଯେ ଆପଣା ଦାସର ବାକ୍ୟ ସ୍ଥିର କରନ୍ତି ଓ ଆପଣା ଦୂତମାନଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରଣା ସଫଳ କରନ୍ତି, ଯେ ଯିରୂଶାଲମ ବିଷୟରେ କହନ୍ତି, ‘ତାହା ବସତିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ’ ଓ ଯିହୂଦାର ନଗରସମୂହ ବିଷୟରେ କହନ୍ତି, ‘ସେହିସବୁ ପୁନର୍ବାର ନିର୍ମିତ ହେବ, ଆଉ ଆମ୍ଭେ ସେହିସବୁର ଉତ୍ସନ୍ନ ସ୍ଥାନ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କରିବା,’ ଯେ ବାରିଧିକୁ କହନ୍ତି, ‘ତୁମ୍ଭେ ଶୁଷ୍କ ହୁଅ; ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭର ନଦୀସବୁ ଶୁଷ୍କ କରିବା,’ ଯେ କୋରସ ବିଷୟରେ କହନ୍ତି, ‘ସେ ଆମ୍ଭର ପାଳକ, ଆଉ ସେ ଆମ୍ଭର ସମସ୍ତ ଅଭିପ୍ରାୟ ସାଧନ କରିବ’; ଯେ ଯିରୂଶାଲମ ବିଷୟରେ କହନ୍ତି, ‘ତାହା ପୁନର୍ବାର ନିର୍ମିତ ହେବ’ ଓ ମନ୍ଦିର ବିଷୟରେ କହନ୍ତି, ‘ତୁମ୍ଭର ଭିତ୍ତିମୂଳ ସ୍ଥାପିତ ହେବ।’