يسعياه 44 FHB Father's Heart Bible™

44 ¹پر هاڻي ٻڌ، اي منهنجا ٻانها يعقوب، ۽ اي اسرائيل، جنهن کي مون چونڊيو آهي. ²اسان جو پيءُ هيئن فرمائي ٿو—جنهن تو کي بڻايو، جنهن تو کي ڳڀ کان ئي جوڙيو ۽ جيڪو تنهنجي مدد ڪندو: نہ ڊڄ، اي منهنجا ٻانها يعقوب، اي يشورون، جنهن کي مون چونڊيو آهي. ^a a v2 يشورون اسرائيل جو هڪ نرم، شاعراڻو نالو آهي، جنهن جو مطلب ”سڌو سچو“ آهي — اهو انهيءَ قوم لاءِ پيار جو لفظ آهي جنهن کي اسان جي پيءُ چونڊيو. ³ڇاڪاڻ تہ آءٌ اڃايل زمين تي پاڻي ۽ سڪل زمين تي نديون وهائيندس؛ تنهنجي ٻارن تي پنهنجو روح ۽ تنهنجي اولاد تي پنهنجي برڪت نازل ڪندس. ⁴اهي گاهہ وچ ۾ ڦٽي نڪرندا، جيئن وهندڙ پاڻيءَ جي ڪپن تي بيد جا وڻ. ⁵هڪڙو چوندو تہ ’آءٌ پيءُ جو آهيان‘؛ ٻيو پاڻ کي يعقوب جي نالي سان سڏائيندو؛ وري ٻيو پنهنجي هٿ تي لکندو تہ ’پيءُ جو،‘ ۽ اسرائيل جو نالو ڌاريندو.

پهريون ۽ پويون

⁶اسان جو پيءُ هيئن فرمائي ٿو—جيڪو اسرائيل جو بادشاهه ۽ سندس ڇوٽڪارو ڏيندڙ آهي، آسمانن جي لشڪرن جو پيءُ: آءٌ پهريون آهيان ۽ آءٌ ئي پويون آهيان؛ مون کانسواءِ ٻيو ڪو معبود ناهي. ⁷ڪير مون جهڙو آهي؟ اهو اعلان ڪري. هو ٻڌائي ۽ منهنجي اڳيان ترتيب سان بيان ڪري، جڏهن کان مون قديم قوم قائم ڪئي. اهي اڳواٽ ٻڌائين تہ ڇا اچڻ وارو آهي ۽ اڃا ڇا ٿيڻو آهي. ⁸ڏڪو نہ، ڊڄو نہ. ڇا مون اوهان کي گھڻو اڳ اها ڳالهہ نہ ٻڌائي هئي ۽ ان جو اعلان نہ ڪيو هو؟ اوهين منهنجا شاهد آهيو. ڇا مون کانسواءِ ڪو پيءُ آهي؟ ڪابہ چٽان ناهي؛ مون کي ڪنهن جي خبر ناهي.

⁹بت ٺاهيندڙ سڀ ڪجھ بہ ناهن، ۽ جن شين کي هو پيارو سمجهن ٿا سي بيڪار آهن. سندن پنهنجا شاهد نہ ڏسن ٿا نہ ڄاڻن ٿا، تنهنڪري شرمندا ٿين ٿا. ¹⁰ڪير معبود ٺاهي ٿو يا اهڙو بت ڍاري ٿو جنهن مان سندس ٺاهيندڙ کي ڪو فائدو نہ ٿو ٿئي؟ ¹¹ڏسو—سندس سڀ ساٿي شرمندا ٿيندا، ڇاڪاڻ تہ ڪاريگر رڳو انسان آهن. اهي سڀ گڏ ٿين ۽ اڳيان اچي بيهن؛ اهي ڊڄي ويندا ۽ گڏجي شرمندا ٿيندا.

¹²لوهار لوهہ جو اوزار ٺاهي ٿو، ڪوئلن تي ان تي ڪم ڪري ٿو؛ هو ان کي هٿوڙن سان شڪل ڏئي ٿو ۽ پنهنجي مضبوط ٻانھن سان ڍاري ٿو. پوءِ بہ هو بکايو ٿئي ٿو ۽ سندس طاقت گھٽجي وڃي ٿي؛ هو پاڻي نہ ٿو پيئي ۽ بيحال ٿي پوي ٿو. ¹³ڪاٺ جو ڪاريگر ناپڻ جي ڊوري ڇڪي ٿو ۽ ڪاٺيءَ تي قلم سان نشان ڪري ٿو؛ ان کي ڇيڻين سان ڪم آڻي ٿو ۽ پرڪار سان نشان ڪري ٿو. ان کي ماڻهوءَ جي صورت ۾، انساني حسن سان ٺاهي ٿو، تہ ڪنهن پوڄا گھر ۾ رهي. ¹⁴هو ديار جا وڻ ڪٽي ٿو، يا سرو يا بلوط چونڊي ٿو ۽ ان کي ٻيلي جي وڻن ۾ مضبوط ٿيڻ ڏئي ٿو. هو ديار پوکي ٿو ۽ مينهن ان کي وڌائي ٿو. ¹⁵اهو ان کي ٻارڻ طور ڪم آڻي ٿو. ان مان ڪجھ کڻي پاڻ کي گرم ڪري ٿو؛ باهه ٻاري ٿو ۽ ماني پچائي ٿو. پر ان مان معبود بہ ٺاهي ٿو ۽ ان جي عبادت ڪري ٿو؛ بت ٺاهي ٿو ۽ ان اڳيان سجدو ڪري ٿو. ¹⁶اڌ ڪاٺيون باهه ۾ ساڙي ٿو؛ ان تي گوشت ڀڃي ٿو، ڍاپي کائي ٿو ۽ پاڻ کي گرم ڪري ٿو. چوي ٿو تہ ’واه، آءٌ گرم ٿيس؛ مون کي باهه جي گرمي محسوس ٿي رهي آهي.‘ ¹⁷ان جي بچيل حصي مان معبود، يعني پنهنجو بت ٺاهي ٿو؛ ان اڳيان سجدو ڪري ٿو ۽ عبادت ڪري ٿو، ان کان دعا گھري ٿو ۽ چوي ٿو تہ ’مون کي بچاءِ، ڇاڪاڻ تہ تون منهنجو معبود آهين!‘

¹⁸اهي ڪجھ نہ ٿا ڄاڻن، ڪجھ نہ ٿا سمجهن؛ سندن اکيون لِپيل آهن تہ ڏسي نہ سگھن، ۽ سندن دل بہ، تہ سمجهي نہ سگھن. ¹⁹ڪير بہ نہ ٿو ويچاري، نڪي ڪنهن کي ايتري ڄاڻ يا سمجھ آهي جو چوي تہ ’ان جو اڌ مون باهه ۾ ساڙيو؛ ان جي ڀڙڪندڙ ڪوئلن تي مون ماني بہ پچائي، گوشت ڀڳو ۽ کاڌو. ڇا مان باقي کي نفرت جوڳي شيءِ بڻايان؟ ڇا مان ڪاٺ جي ٽڪري اڳيان سجدو ڪريان؟‘ ²⁰هو راک کائي ٿو؛ ٺڳيل دل کيس ڀٽڪائي ڇڏيو آهي. هو پاڻ کي بچائي نہ ٿو سگھي، نڪي چئي ٿو سگھي تہ ’ڇا منهنجي ساڄي هٿ ۾ ڪوڙ ناهي؟‘

²¹اي يعقوب، اهي ڳالهيون ياد رک، ۽ اي اسرائيل، ڇاڪاڻ تہ تون منهنجو ٻانهو آهين. مون تو کي ٺاهيو؛ تون منهنجو ٻانهو آهين. اي اسرائيل، آءٌ تو کي نہ وساريندس. ²²مون تنهنجيون بغاوتون ڪڪر وانگر ۽ تنهنجا گناھ صبح جي ڌنڌ وانگر اڏائي ڇڏيا آهن. مون ڏانهن موٽي اچ، ڇاڪاڻ تہ مون تو کي ڇڏايو آهي.

²³اي آسمانو، ڳايو، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ اهو ڪيو آهي! اي زمين جا اونهائيو، رڙيون ڪيو. اي جبلو، ٻيلا ۽ ان جا سڀ وڻ، ڳائڻ لڳو! ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ يعقوب کي ڇڏايو آهي، ۽ هو اسرائيل ۾ پنهنجو جلوو ظاهر ڪري ٿو.

²⁴اسان جو پيءُ هيئن فرمائي ٿو—تنهنجو ڇوٽڪارو ڏيندڙ، جنهن تو کي ڳڀ کان جوڙيو: آءٌ تنهنجو پيءُ آهيان، سڀ شين جو ٺاهيندڙ، جنهن اڪيلي آسمانن کي پکيڙيو، جنهن پاڻ ئي زمين کي وڇايو، ²⁵جيڪو ڪوڙن نبين جا نشان ناڪام ڪري ٿو ۽ فال ڪڍندڙن کي بيوقوف بڻائي ٿو، جيڪو داناءَ جي علم کي اونڌو ڪري ٿو ۽ سندن ڄاڻ کي بيوقوفي بڻائي ٿو، ²⁶جيڪو پنهنجي ٻانهي جي ڪلام کي پختو ڪري ٿو ۽ پنهنجن قاصدن جي صلاح کي پورو ڪري ٿو، جيڪو يروشلم بابت چوي ٿو تہ ’هوءَ آباد ٿيندي،‘ ۽ يهوداه جي شهرن بابت تہ ’اهي وري اڏبا، ۽ آءٌ سندن کنڊر بحال ڪندس،‘ ²⁷جيڪو اونهي پاڻيءَ کي چوي ٿو تہ ’سڪي وڃ؛ آءٌ تنهنجا درياءَ سڪائي ڇڏيندس،‘ ²⁸جيڪو ڪورش بابت چوي ٿو تہ ’هو منهنجو ريڍار آهي ۽ منهنجي سڄي مرضي پوري ڪندو‘؛ جيڪو يروشلم بابت چوي ٿو تہ ’هوءَ وري اڏبي،‘ ۽ هيڪل بابت چوي ٿو تہ ’تنهنجو بنياد رکيو ويندو.‘