Bel lan Nebo Padha Sumungkem
Allah-allahé Babil kudu diusung ing kréta déning kéwan-kéwan sing kesel banget lan ora bisa ngluwari awaké dhéwé. Mbalèni gambaran iku Rama kita ngandika yèn Panjenengané wis ngemban Israèl wiwit sadurungé lair lan bakal tetep ngemban nganti rambuté uwanen. Brahala iku momotan; Panjenengané sing ngangkat.
46 1Bel sumungkem, Nebo tumungkul; brahala-brahalane padha dimomotake ing kewan lan raja-kaya. Barang kang kokgawa padha diunggahake, dadi momotan kanggo kewan-kewan kang wis sayah. a a v1 Bel lan Nebo iku dewa-dewa utama ing Babil; gegambaran iki nuduhake recane padha dimomotake ing grobag nalika kuthane ambruk. 2Bebarengan padha tumungkul, padha sumungkem; ora bisa nylametake awake dhewe, malah padha katut ing paboyongan.
3“Rungokna Aku, he turune Yakub, sakehing kekarene turune Israel—kowe kang wis Dakgendhong wiwit sadurunge kowe lair, Dakangkat saka guwa-garba. 4Nganti tekan tuwamu Aku iki tetep Panjenengane, lan nganti ubanmu kowe bakal Dakgendhong. Aku kang nitahake kowe, lan Aku bakal nyangga kowe; Aku bakal nggendhong lan ngluwari kowe. b b v4 Beda karo brahala kang kudu digendhong dening para panyembahe, Rama kita malah nggendhong para putrane — wiwit saka guwa-garba nganti tumekaning tuwa, ora tau diselehake.
5“Aku arep kokpadhakake karo sapa, utawa kokanggep padha karo sapa? Karo sapa Aku arep kokbandhingake, nganti kita dadi padha? 6Ana wong kang ngesokake emas saka kanthonge lan nraju salaka ing timbangan; padha ngopahi tukang emas, banjur digawe reca dewa—nuli padha sumungkem, malah disembah. 7Reca mau dipanggul ing pundhake lan digawa; banjur didekekake ing panggonane, lan ngadeg ana ing kono— saka panggonane iku ora obah. Yen ana wong sesambat marang reca mau, ora bisa mangsuli utawa nylametake wong mau saka karubedane.
8“Elinga marang prakara iki lan dadia teguh; gatekna ing atimu, he para wong kang mbalela. 9Elinga marang prakara-prakara lawas kang wis kliwat, awit Aku iki Ramamu, lan ora ana liyane; Aku iki Ramamu, lan ora ana kang madhani Aku. 10Aku martakake pungkasan wiwit saka wiwitan, lan wiwit jaman kuna martakake apa kang durung kelakon, kanthi pangandika: ‘Rancanganing karsaKu bakal tetep ngadeg, lan Aku bakal nindakake sakabehing kang Dakkarsakake.’ 11Aku ngundang manuk pamangsa saka wetan, yaiku wong kang nindakake karsaKu saka tanah kang adoh. Apa kang wis Daksabdakake, mesthi bakal Dakwujudake; apa kang wis Dakrancang, mesthi bakal Daklakoni. c c v11 Manuk pamangsa saka wetan iku Prabu Kores saka Persia, kang ngalahake Babil lan ngluwari umate Gusti Allah.
12“Rungokna Aku, he kowe kang wangkot atine, kowe kang adoh saka kabeneran: 13Aku nyedhakake kabeneranKu—iku ora adoh—lan karahayonKu ora bakal kasep. Aku bakal nekakake karahayon ing Sion, kamulyanKu marang Israel.”