Mudhuna, He Putri Babil

Babil dikon mudhun saka dhamparé, njupuk gilingan batu kaya batur, lan lungguh ing lebu. Rama kita nggunakaké dhèwèké kanggo ngukum Israèl, nanging dhèwèké ora nduwèni welas malah marang wong tuwa, lan ngandhani awaké dhéwé yèn ora ana sing weruh. Para ahli lintangé kobong kaya damèn; ora ana sing ngluwari dhèwèké.

Pasal 47.

“Mudhuna, lungguha ing lebu, he putri prawan Babil; lungguha ing lemah gundhul, tanpa dhampar, he putri Kasdim. Kowe ora bakal diarani alus lan manja maneh.

“Njupuka watu panggilingan lan nggilinga glepung; copoten kudhungmu, cucula jubahmu, wudanana sikilmu, nyabranga kali-kali. Kawudanmu bakal kabukak, lan kawirangamu bakal katon. Aku bakal nekakake pangadilan, lan Aku ora bakal ngeman sapa-sapa.”

Panebus kita—Rama Gustining wadyabala swarga iku asmane— Kang Mahasuci Israel, Rama kita.

Lungguha kanthi meneng, lan lumebua ing pepeteng, he putri Babil; amarga kowe ora bakal diarani maneh ratuning sakehing karajan. Aku wis duka marang anak-anakKu; Aku wis njemberake pusakaKu lan masrahake wong-wong mau marang tanganmu. Kowe ora nduduhake welas marang wong-wong mau; malah marang wong tuwa kowe masang pasangan kang abot banget. Kowe ngucap, “Aku bakal dadi ratu ing salawase”—mulane kowe ora nggatekake prakara iki kabeh ing ati utawa ngelingi kepriye pungkasane.

Mulane saiki, rungokna iki, he kowe sing dhemen kanikmatan sarta lungguh kanthi tentrem, sing ngucap ing atimu, “Mung aku, lan ora ana liyane kajaba aku; aku ora bakal dadi randha utawa ngalami kelangan anak.” Nanging prakara loro iki bakal nekani kowe ing sakedhap, ing sadina: kelangan anak lan kaanan randha. Iku bakal nekani kowe kanthi sakabehe, senajan akeh panyihirmu lan gedhene kakuwatan japa mantramu.

Kowe ngandelake pialamu dhewe; kowe ngucap, ‘Ora ana sing ndeleng aku.’ Kawicaksanan lan kawruhmu nasarake kowe, mula kowe mikir, ‘Mung aku dhewe, lan ora ana liyane kajaba aku.’ Mula bebaya bakal nekani kowe, kang ora bisa koktulak kanthi japa; cilaka bakal tiba marang kowe, kang ora bisa koksinggahi; karusakan bakal nekani kowe dumadakan, sadurunge kokngerteni.

Mulane bacutna japa mantramu lan akeh panyihirmu kang wis koklakoni wiwit nome; bokmanawa kowe bakal kasil; bokmanawa kowe bakal gawe giris. Kowe wis kesel dening akehe rembugmu. Cikben padha ngadeg lan nylametake kowe—yaiku wong-wong kang nggambar langit, kang mandeng lintang-lintang, kang saben tanggal anyar meca apa kang bakal nekani kowe. Lah, wong-wong iku kaya damen; geni ngobong wong-wong mau. Wong-wong mau ora bisa nylametake awake dhewe saka panguwasaning urubing geni. Iki dudu mawa kanggo mepe awak, dudu geni kanggo lungguh ing sandhinge. Kaya mangkono kaananmu karo wong-wong iku—yaiku wong-wong kang wis mbok ajak nyambut gawe lan dedagangan wiwit nome. Saben wong mlaku ngidak dalane dhewe-dhewe; ora ana siji-sijia kang bisa nylametake kowe.