يسعياه 47 FHB Father's Heart Bible™

47 ¹”لهي اچ، مٽيءَ ۾ ويھ، اي بابل جي ڪنواري ڌيءُ؛ ننگي زمين تي ويھ، تخت کانسواءِ، اي ڪلدين جي ڌيءُ. هاڻي اهي توکي نازڪ ۽ نفيس نہ سڏيندا.

²”چڪيون کڻي اٽو پيھ؛ پنهنجو پردو هٽاءِ، چوغو لاهي ڇڏ، پنڊيون ننگيون ڪر، ندين مان لنگهي وڃ. ³تنهنجي ننگائي بي پردو ڪئي ويندي، ۽ تنهنجي شرمندگي ڏٺي ويندي. آءٌ انصاف ڪندس، ۽ ڪنهن کي بہ نہ ڇڏيندس.“

⁴اسان جو ڇڏائيندڙ—آسمان جي لشڪرن جو پيءُ سندس نالو آهي— اسرائيل جو پاڪ ذات، اسان جو پيءُ.

⁵ماٺ ۾ ويھ، ۽ اونداهيءَ ۾ هلي وڃ، اي بابلين جي ڌيءُ؛ ڇاڪاڻ تہ توکي وري بادشاهتن جي راڻي نہ سڏبو. ⁶آءٌ پنهنجن ٻارن تي ڪاوڙيس؛ مون پنهنجي ورثي کي ناپاڪ ڪيو ۽ کين تنهنجي هٿ ۾ ڏنم. تو کين رحم نہ ڏيکاريو؛ پوڙهن تي بہ تو ڏاڍو ڳرو جوئو رکيو. ⁷تو چيو تہ ”آءٌ هميشه راڻي رهنديس“—تنهنڪري تو اهي ڳالهيون دل تي نہ رکيون ۽ نہ ئي ياد ڪيو تہ انجام ڪهڙو ٿيندو.

⁸هاڻي تہ اهو ٻڌ، اي عيش جي عاشق، جيڪا بي فڪر ٿي ويٺي آهين، جيڪا پنهنجي دل ۾ چوين ٿي تہ ”آءٌ آهيان، ۽ مون کانسواءِ ٻيو ڪوبہ ناهي؛ آءٌ ڪڏهن بہ بيوه ٿي نہ ويھندس ۽ نہ ٻارن جي وڇوڙي کي ڄاڻندس.“ ⁹پر اهي ٻئي ڳالهيون تو تي هڪ پل ۾، هڪڙي ڏينهن ۾ اينديون: ٻارن جو وڇوڙو ۽ بيوگي. اهي تو تي پوريءَ طرح اينديون، تنهنجن گهڻن جادن هوندي بہ ۽ تنهنجن منترن جي وڏي طاقت هوندي بہ.

¹⁰تو پنهنجي بڇڙائيءَ تي ڀروسو ڪيو؛ تو چيو تہ ’ڪوبہ مون کي نہ ٿو ڏسي.‘ تنهنجي حڪمت ۽ علم توکي ڀٽڪائي ڇڏيو، تنهنڪري تو سوچيو تہ ’صرف آءٌ آهيان، ۽ مون کانسواءِ ٻيو ڪوبہ ناهي.‘ ¹¹تنهنڪري تو تي اهڙي آفت ايندي جنهن کي ٽارڻ جو منتر تون نہ ڄاڻندين؛ تو تي اهڙي مصيبت اچي پوندي جنهن کي تون هٽائي نہ سگهندين؛ تباهي تو تي اوچتو ايندي، ان کان اڳ جو تون ڄاڻين.

¹²تہ پوءِ پنهنجن منترن ۽ پنهنجن گهڻن جادن سان لڳي رهه، جن ۾ تون جوانيءَ کان وٺي محنت ڪندي آئي آهين. ٿي سگهي ٿو تون ڪامياب ٿي وڃين؛ ٿي سگهي ٿو تون ڊپ پيدا ڪرين. ¹³تون پنهنجين گهڻين صلاحن کان ٿڪجي پئي آهين. اهي اٿي بيهن ۽ توکي بچائين—جيڪي آسمانن جو نقشو ٺاهين ٿا، جيڪي تارن ڏانهن نهارين ٿا، جيڪي هر نئين چنڊ تي ٻڌائين ٿا تہ تو تي ڇا ايندو. ¹⁴ڏس، اهي ڪکن جهڙا آهن؛ باهه کين ساڙي ڇڏي ٿي. اهي پاڻ کي شعلي جي زور کان بچائي نہ ٿا سگهن. اهي گرم ٿيڻ لاءِ ڪوئلا ناهن، نڪي ويھڻ لاءِ ڀرسان باهه. ¹⁵جن سان تو جوانيءَ کان وٺي محنت ۽ واپار ڪيو آهي، تو لاءِ اهي ائين آهن. هر هڪ پنهنجي پاسي ڀٽڪي وڃي ٿو؛ توکي بچائڻ وارو ڪو ناهي.