Panaug, Anak nga Babae sang Babilonia
Ginasilingan ang Babilonia nga magpanaog sa iya trono, magkuha sang galingan sang ulipon, kag magpungko sa yab-ok. Ginggamit sia sang aton Amay sa pagsilot sa Israel, apang wala sia sing kaluoy bisan sa mga tigulang, kag nagsiling sia sa iya kaugalingon nga wala sing nakakita. Ang iya mga astrologo nagasunog subong dagami; wala sing nagaluwas sa iya.
Nagahambal ang aton Amay sa mga bersikulo 1–3, 5–15
47 1“Panaug ka, magpungko sa yab-ok, ulay nga anak nga babae sang Babilonia; magpungko ka sa hubas nga duta, walay trono, anak nga babae sang mga Caldeohanon. Indi na ikaw pagtawgon nga malum-ok kag mahinhin.
2“Kuhaa ang mga galingan nga bato kag maggaling ka sing harina; ubaha ang imo tabon sa nawong, ubaha ang imo panapton, paliguya ang imo mga paa, magtabok ka sa mga suba. 3Mabuyagyag ang imo pagkahublas, kag makita ang imo kahuluy-an. Magadala ako sing katarungan, kag wala sing bisan sin-o nga akon pagakaluoyan.”
4Ang aton Manunubos—ang Amay sang mga kasoldadohan sang langit amo ang iya ngalan— ang Balaan sang Israel, ang aton Amay.
5Magpungko ka sa kalinong, kag magkadto ka sa kadulom, anak nga babae sang mga taga-Babilonia; kay indi ka na pagtawgon nga reyna sang mga ginharian. 6Naakig ako sa akon mga anak; gindagtaan ko ang akon palanublion kag gintugyan ko sila sa imo kamot. Wala mo sila pagpakitai sing kalooy; nagtungtong ka sing tama kabug-at nga gota bisan sa mga tigulang. 7Nagsiling ka, “Mangin reyna ako sa walay katapusan”—gani wala mo ginbutang sa imo tagipusoon ini nga mga butang ukon ginhunahuna kon ano ang katapusan sini.
8Karon gani, pamatii ini, ikaw nga mahigugmaon sang mga kalipayan nga nagapungko nga malig-on, nga nagasiling sa iya tagipusoon, “Ako amo, kag wala sing iban luas sa akon; indi gid ako magpungko subong nga balo ukon makahibalo sang pagkadula sang mga anak.” 9Apang ini nga duha ka butang magaabot sa imo sa isa ka tiliphon, sa isa lamang ka adlaw: ang pagkadula sang mga anak kag ang pagkabalo. Magaabot sila sa imo sing bug-os nga takus, bisan pa sang imo madamo nga mga pagpamarang kag sang daku nga gahum sang imo mga pangalamat.
10Nagsalig ka sa imo kaugalingon nga kalautan; nagsiling ka, “Wala sing bisan sin-o nga nakakita sa akon.” Ang imo kaalam kag ihibalo nagpatalang sa imo, gani naghunahuna ka, “Ako lamang amo, kag wala sing iban nga nagaluntad luas sa akon.” 11Gani magaabot sa imo ang kalaglagan nga indi mo mahibaloan kon paano paggamiton ang panglamat agud magpahilayo sini; magatupa sa imo ang kalamidad nga indi mo masagang; magaabot sa imo ang kalaglagan sa gilayon, antes mo ini mahibaloan.
12Padayon ka, gani, sa imo mga pangalamat kag sa imo madamo nga mga pagpamarang nga imo ginpangabudlayan kutub sa imo pagkapamatan-on. Basi magmadinalag-on ka; basi makapahadlok ka. 13Ginakapoy ka na sa imo madamo nga mga laygay. Patinduga sila kag pal123aka sila nga magluwas sa imo—sila nga nagamapa sang mga langit, nga nagatulok sa mga bituon, nga sa tagsa ka bag-ong bulan nagatagna kon ano ang magaabot sa imo. 14Yari karon, kaangay sila sang dagami; ginasunog sila sang kalayo. Indi sila makaluwas sang ila kaugalingon gikan sa gahum sang dabdab. Ini indi mga baga nga igapainit, indi kalayo nga malingkoran. 15Amo ini sila sa imo—sila nga imo ginpangabudlayan kag ginpakignegosyo kutub sa imo pagkapamatan-on. Ang kada isa nagalakat sa iya kaugalingon nga alagyan; wala sing bisan sin-o nga magaluwas sa imo.
