Ibrani 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹Prajanjian kang dhisik iku uga duwe pranatan-pranatan bab pangibadah lan pasucen kadonyan. ²Ana kemah kang dipasang, yaiku kang kapisan, isi diyan, meja, lan roti sesaosan; iki diarani Papan Suci. ³Ing saburine gubah kang kapindho ana kemah kang diarani Papan Kang Mahasuci. ⁴Ing kono ana misbyah dupa emas lan pethi prajanjian kang kabungkus emas kabeh, isi guci emas isi manna, tekene Harun kang semi, lan papan-papan watu prajanjian. ⁵Ing sadhuwure ana kerub-kerub kamulyan kang ngayomi tutuping pangapura—kabeh iku saiki ora bisa dakrembug siji-siji.

⁶Sawuse samubarang katata mangkono, para imam padha terus lumebu ing kemah kang kapisan kanggo nindakake kuwajibane kang suci. ⁷Nanging mung Imam Agung kang lumebu ing kemah kang kapindho, setaun sepisan, tansah kanthi nggawa getih, kang disaosake kanggo awake dhewe lan kanggo dosa-dosane bangsa kang katindakake kanthi ora dijarag. ^a a v7 Imam Agung lumebu ing kamar kang paling njero mung sedina ing saben taun — yaiku Dina Pangruwat — kanggo mulihake sesambungan antarane bangsa karo Gusti Allah. ⁸Srana iku Sang Roh Suci paring sasmita, yen dalan menyang papan-papan suci durung kawedharake sasuwene kemah kang kapisan isih ngadeg. ⁹Iku dadi pralambang kanggo jaman saiki. Miturut tatanan iki, pisungsung lan kurban disaosake, nanging ora bisa nyampurnakake rumangsaning atine wong kang ngibadah, ¹⁰mung ngenani pangan, omben-omben, lan rupa-rupa pasucen—yaiku pranatan-pranatan lair kang katetepake nganti tekan wektu panyampurnan.

Sang Kristus, Imam Agung Kang Luwih Linuwih

¹¹Nanging Sang Kristus wis rawuh minangka Imam Agunging samubarang kang becik kang wis tumeka, lumantar kemah kang luwih gedhe lan luwih sampurna, kang ora digawe dening tangan manungsa, yaiku kang dudu saka titah iki. ¹²Panjenengane lumebet ing pasucen sepisan kanggo salawase, ora kanthi getihe wedhus lan pedhet, nanging kanthi getihe piyambak, satemah ngasta panebusan kang langgeng. ¹³Awit yen getihe wedhus lan sapi, lan awune sapi wadon enom kang dikepyurake marang wong-wong kang najis, bisa nyucekake kanggo resiking badan, ¹⁴saya luwih maneh getihe Sang Kristus, kang wis nyaosake sarirane piyambak marang Rama kita lumantar Sang Roh kang langgeng, tanpa cacad, mesthi bakal nyucekake rumangsaning ati kita saka pakaryan kang mati, supaya kita bisa ngladeni Rama kang gesang? ^b b v14 Pangruwate Sang Kristus iku pakaryane Pribadi tetelu — Gusti Yesus nyaosake sarirane, Rama kita nampi sesaosan iku, lan Sang Roh kang langgeng ndadekake sesaosan iku ngasilake daya. Salib iku dudu Sang Rama nglawan Sang Putra, nanging Rama kita, Sang Putra, lan Sang Roh Suci nyawiji tumindak kanggo mitulungi kita. ¹⁵Mulane Panjenengane dadi pantawis ing prajanjian anyar: ana pati kang nebus wong-wong saka panerak ing sajrone prajanjian kang kapisan, supaya para kang katimbalan padha tampa warisan langgeng kang kaprasetyakake. ¹⁶Awit ing ngendi ana wasiyat, patine wong kang gawe wasiyat iku kudu dibuktekake. ^c c v16 Tembung kang padha iku nduweni teges 'prajanjian' lan uga 'wasiyat'; ing ayat 16–17 panulis migunakake teges wasiyat — wasiyat iku mung tumindak nalika wonge wis mati. ¹⁷Awit wasiyat iku mung sah tumrap wong kang wis mati, sabab wasiyat iku ora duwe daya sasuwene kang gawe isih urip. ¹⁸Mulane prajanjian kang kapisan iku uga ora kawiwitan tanpa getih. ¹⁹Sawuse Musa ngandharake saben pepakon ing angger-angger marang sakabehing bangsa, banjur njupuk getihe pedhet lan wedhus, kanthi banyu, wulu abang, lan hisop, nuli dikepyurake marang kitab gulungan iku dhewe lan marang sakabehing bangsa, ²⁰pangucape: “Iki getihing prajanjian kang didhawuhake dening Rama kita marang kowe kabeh.”

²¹Mangkono uga kemah lan sakabehing piranti pangibadah padha dikepyuri getih. ²²Satemene, miturut angger-angger meh samubarang kabeh disucekake srana getih; lan tanpa wutahing getih ora ana pangapura.

²³Dadi tiruan-tiruaning barang-barang kaswargan kudu disucekake kanthi upacara-upacara iki, nanging barang-barang kaswargan iku dhewe kudu disucekake kanthi kurban kang luwih becik tinimbang iki. ²⁴Awit Sang Kristus ora lumebet ing papan-papan suci gawean tangan manungsa, kang mung tiruaning papan kang sejati, nanging lumebet ing swarga iku dhewe, supaya saiki ngadhep ing ngarsane Rama kita kanggo kita. ²⁵Ora kanggo nyaosake sarirane bola-bali, kaya Imam Agung kang lumebu ing papan-papan suci saben taun kanthi getih kang dudu getihe dhewe. ²⁶Yen ora mangkono, Sang Kristus mesthi kudu nandhang sangsara ambal-ambalan wiwit dumadining jagad. Nanging Panjenengane mung sepisan ngatingal, ing pungkasaning jaman, supaya numpes dosa srana nyaosake sarirane piyambak. ²⁷Lan kaya dene manungsa iku katetepake mati sepisan, lan sawuse iku bakal ana pangadilan, ²⁸mangkono uga Sang Kristus, kang wis disaosake sepisan kanggo nanggung dosane wong akeh, bakal ngatingal kaping pindho—ora kanggo ngrampungi dosa, nanging kanggo paring karahayon marang wong-wong kang padha ngarep-arep rawuhe kanthi mantep.