Imam Agung kita Kang Lenggah ing Swarga
Ukara siji nggawa kabèh: Imam Agung kita wis lenggah. Kang diladèni dudu turunan, nanging pasucèn kang sejati, lan prajanjian kang dadi lantarané iku kang dijanjèkaké Yeremia, kanthi angger-angger katulis ing pikiran lan ati, dosa ora dièling-èling manèh, lan saben wong wanuh marang Rama kita.
8 1Dene intine bab iki: kita padha kagungan Imam Agung kang mangkono iku, kang lenggah ing sisih tengene dhampare Kang Mahamulya ing swarga. 2Panjenengane dadi abdi ing papan suci lan ing Kemah Suci kang sejati, kang didegake dening Sang Rama, dudu dening manungsa. 3Saben imam agung iku didadekake supaya nyaosake pisungsung lan kurban; mulane Panjenengane uga kudu kagungan apa-apa kang disaosake. 4Saupama Panjenengane ana ing bumi, mesthi ora bakal dadi imam, awit wis ana wong liya kang nyaosake pisungsung miturut angger-anggering Toret.
5Wong-wong mau padha ngladeni gegambaran lan wewayangane prakara-prakara swarga, kaya Nabi Musa nalika arep ngrampungake Kemah Suci wis diparingi pepeling: “Delengen,” pangandikane, “gawea samubarang kabeh miturut tuladha kang wis dituduhake marang kowe ana ing gunung.”
6Nanging saiki Gusti Yesus wis nampa pangladosan kang luwih mulya, awit prajanjian kang dadi pantarane Panjenengane iku luwih becik, kang kadhasarake ing prajanji-prajanji kang luwih becik. 7Awit saupama prajanjian kang kapisan mau tanpa cacad, mesthi ora prelu ana kang kapindho.
8Awit Panjenengane manggih cacade wong-wong mau, nuli ngandika: “Lah, bakal teka ing mangsane, mangkono pangandikane Rama kita, Aku bakal nganakake prajanjian anyar karo turune Israel lan karo turune Yehuda. 9Ora kaya prajanjian kang Dakgawe karo para leluhure nalika dina Aku nuntun tangane arep ngirid metu saka tanah Mesir. Awit wong-wong mau padha ora tetep ing prajanjianKu, mulane uga padha Daktegakake, mangkono pangandikane Rama kita. 10Awit iki prajanjian kang bakal Dakgawe karo turune Israel sawuse dina-dina iku, mangkono pangandikane Rama kita: Angger-anggerKu bakal Daklebokake ing budine lan Daktulis ing atine, lan Aku bakal dadi Ramane, lan wong-wong mau bakal padha dadi anakKu. 11Lan ora bakal ana maneh wong kang mulang pepadhane utawa sadulure, kanthi kandha: ‘Wanuha marang Rama kita,’ awit wong kabeh bakal padha wanuh marang Aku, wiwit kang asor dhewe nganti tekan kang gedhe dhewe. 12Awit Aku bakal paring sih-rahmat marang kaluputane, lan dosa-dosane ora bakal Dakengeti maneh.”
13Kanthi ngandikakake prajanjian anyar, Panjenengane wis ndadekake prajanjian kang kapisan mau dadi lawas. Dene apa kang lawas lan saya tuwa iku wis cedhak ing sirnane.