List do Hebrajczyków 8

8 ¹Sedno tego jest takie: mamy takiego arcykapłana, który zasiadł po prawicy tronu Majestatu w niebie. ²Sługą miejsc świętych i prawdziwego przybytku, który postawił Ojciec, a nie człowiek. ³Każdy arcykapłan jest ustanawiany, aby składać dary i ofiary; dlatego i ten musi mieć coś, co może złożyć w ofierze. ⁴Gdyby był na ziemi, nie byłby nawet kapłanem, skoro inni składają dary według prawa.

⁵Służą oni odbiciu i cieniowi rzeczy niebieskich, jak Mojżesz został pouczony, gdy miał dokończyć przybytek: „Patrz” — powiedział — „uczyń wszystko według wzoru, który został ci pokazany na górze”.

⁶Teraz jednak Jezus otrzymał doskonalszą służbę, ponieważ lepsze jest przymierze, którego jest pośrednikiem, oparte na lepszych obietnicach. ⁷Bo gdyby to pierwsze przymierze było bez skazy, nie byłoby potrzeby drugiego.

⁸Bo ganiąc ich, mówi: „Oto nadchodzą dni — mówi nasz Ojciec — kiedy zawrę nowe przymierze z domem Izraela i z domem Judy. ⁹Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami w dniu, gdy ująłem ich za rękę, aby wyprowadzić ich z ziemi egipskiej. Bo nie wytrwali w moim przymierzu, więc zlekceważyłem ich — mówi nasz Ojciec. ¹⁰Takie bowiem przymierze zawrę z domem Izraela po tych dniach — mówi nasz Ojciec — włożę moje prawa w ich umysły i wypiszę je na ich sercach, i będę ich Ojcem, a oni będą moimi dziećmi. ¹¹I nikt już nie będzie uczył swojego bliźniego ani nikt swojego brata, mówiąc: «Poznaj naszego Ojca», bo wszyscy będą mnie znać, od najmniejszego do największego z nich. ¹²Bo zmiłuję się nad ich nieprawością i nie będę już pamiętał ich grzechów”.

¹³Mówiąc o nowym przymierzu, uczynił pierwsze przestarzałym. A to, co się przestarzało i starzeje, zbliża się ku końcowi.