Melkisedhek Methuk Abraham

Melkisedek muncul ing Purwaning Dumadi, imamé Rama kita Ingkang Mahaluhur, mberkahi Abraham lan nampa prasepuluhan, lan panulis mbangun saka kono: kaimaman kang luwih tuwa tinimbang kaimamané Lèwi lan ana ing njabané. Amarga kaimaman owah, angger-angger uga owah. Imam iki tansah urip kanggo nyuwunaké prekara kita.

Pasal 7.

Melkisedhek iki, ratu ing Salem, imame Kang Mahaluhur, yaiku Rama kita, methuk Abraham nalika bali saka ngalahake para raja, banjur mberkahi Abraham. Abraham banjur menehi saprasepuluh saka samubarang kabeh marang Melkisedhek. Tegese jenenge: kang kapisan, ratuning kabeneran, banjur uga ratu ing Salem—yaiku ratuning katentreman. Tanpa bapak, tanpa ibu, tanpa sarasilah, ora ana wiwitaning dina utawa pungkasaning urip, nanging kaya Putrane Rama kita, Melkisedhek tetep dadi imam ing salawas-lawase.

Gatekna, saiba gedhene wong iki: Abraham, leluhur kita, menehi saprasepuluh saka jarahan marang dheweke. Para turune Lewi kang dadi imam padha kadhawuhan dening angger-angger supaya nagih prasepuluhan saka bangsa iku—yaiku sadulure dhewe—sanadyan wong-wong iku uga padha turune Abraham. Nanging Melkisedhek, sanadyan dudu turune wong-wong mau, nampa saprasepuluh saka Abraham sarta mberkahi wong kang nampa prajanji-prajanji mau. Ora ana kang bisa maido, yen kang luwih asor iku diberkahi dening kang luwih luhur. Ing kana, prasepuluhan ditampa dening wong kang bakal mati; nanging ing kene, ditampa dening wong kang disekseni yen isih urip. Malah kena diarani yen Lewi, kang nampa prasepuluhan, iya mbayar prasepuluhan iku lantaran Abraham, amarga Lewi isih ana sajroning badane leluhure nalika Melkisedhek methuk Abraham.

Saupama kaimaman Lewi iku bisa ngasilake kasampurnan—awit bangsa iku nampa angger-angger adhedhasar kaimaman mau—yagene isih dibutuhake imam liya, kang miturut pranataning Melkisedhek, dudu kang katimbang miturut pranataning Harun? Awit manawa kaimaman owah, angger-anggere iya kudu owah uga. Awit Panjenengane kang dipangandikakake bab iki iku kalebu taler liya, kang durung tau ana sawijining wong saka taler mau kang ngladeni ing misbyah. Wis cetha yen Gusti kita miyos saka taler Yehuda; Nabi Musa ora tau nyebutake apa-apa bab para imam saka taler iku. Lan bab iki saya cetha maneh, nalika ana imam liya kang jumeneng, madha rupa karo Melkisedhek, kang dadi imam ora adhedhasar angger-angger bab turun-tumurune daging, nanging adhedhasar panguwasaning urip kang ora kena rinusak.

Awit ana paseksen tumrap Panjenengane, mangkene: “Kowe iku imam ing salawas-lawase, miturut pranataning Melkisedhek.”

Ing sawijining bab, pepakon kang lawas disingkirake amarga ringkih lan ora ana gunane. Awit angger-angger ora nyampurnakake apa-apa; nanging kaanakake pangarep-arep kang luwih becik, kang lantaran iku kita padha nyedhaki Rama kita. Bab iki ora kelakon tanpa sumpah, awit wong-wong liya dadi imam tanpa sumpah,

nanging Panjenengane dadi imam kanthi sumpah, dening Sang Rama kang ngandika marang Panjenengane: “Rama kita wis sumpah lan ora bakal malih ing panggalih, ‘Kowe iku imam ing salawas-lawase.’” ^a

Cundhuk karo iku, Gusti Yesus wis dadi tanggungane prajanjian kang luwih becik.

Para imam kang lawas iku cacahe akeh, awit padha kaalang-alangan dening pati anggone nerusake kalungguhane, nanging Panjenengane kagungan kaimaman kang tetep langgeng, awit Panjenengane lestari ing salawas-lawase. Mulane Panjenengane bisa nylametake kanthi sampurna sakehe wong kang padha sowan marang Rama kita lantaran Panjenengane, awit Panjenengane tansah gesang kanggo mbelani prakarane wong-wong mau.

Imam Agung kang kaya mangkono iku pancen cundhuk kanggo kita: suci, tanpa cacad, resik, kapisah saka wong dosa, lan kaluhurake ngungkuli langit kabeh. Beda karo para imam agung mau, Panjenengane ora prelu saben dina nyaosake kurban—dhisik kanggo dosane dhewe, nuli kanggo dosane bangsa iku—awit Panjenengane wis nindakake iku sapisan kanggo salawase, srana nyaosake sarirane piyambak. Angger-angger netepake wong-wong kang ringkih dadi imam agung, nanging pangandika sumpah, kang tumeka sawise angger-angger, netepake Sang Putra, kang wis kasampurnakake ing salawas-lawase.