Melkîsedeq Rastî Îbrahîm Tê

Melkîsedeq di Destpêkirinê de xuya dibe, kahînê Bavê me yê Herî Berz; Îbrahîm pîroz dike û dehyekê jê distîne, û nivîskar li ser vê ava dike: kahîntiyek ji ya Lêwî kevntir û li derveyî wê. Çimkî kahîntî diguhere, şerîat jî pê re diguhere. Ev kahîn her dem dijî ku ji bo me lava bike.

Bavê me di ayetan de dipeyive 17, 21

Beş 7.

Ev Melkîsedeq, padîşahê Salemê, kahînê Bavê me yê Herî Berz, gava Îbrahîm ji têkbirina padîşahan vedigeriya, rastî wî hat û ew pîroz kir. Îbrahîm dehyeka her tiştî da wî. Navê wî, pêşî, tê wateya padîşahê rastiyê, paşê jî padîşahê Salemê — ango padîşahê aştiyê. Bêyî bav, bêyî dayik, bê nesebname, bê destpêka rojan an dawiya jiyanê, lê wek Kurê Bavê me, ew heta hetayê kahîn dimîne.

Binêrin ka ev mirov çiqas mezin bû: Îbrahîmê bavikal dehyeka talanê da wî. Zarûzêdên Lêwî yên ku dibin kahîn, li gorî şerîetê emir li wan tê kirin ku ji gel — ji birayên xwe — dehyekê bistînin, her çend ew jî ji nesla Îbrahîm in. Lê ew, her çend ji nesla wan nebû, ji Îbrahîm dehyek stand û yê ku xwediyê sozan bû pîroz kir. Bêyî tu gengeşiyê, yê biçûk ji aliyê yê mezin ve tê pîrozkirin. Li vir, dehyek ji aliyê mirovên ku dimirin ve tê stendin; lê li wir, ji aliyê yê ku tê şahidîkirin ku zindî ye ve. Mirov dikare bibêje ku Lêwî jî, yê ku dehyekê distîne, bi rêya Îbrahîm ew da, çimkî gava Melkîsedeq rastî Îbrahîm hat, ew hê di bedena bapîrê xwe de bû.

Heke kahîntiya Lêwiyan temamî bianiya — gel di bin wê de şerîet standibû — êdî çi hewcedarî hebû bi kahînekî din, yê li gorî rêza Melkîsedeq, ne yê ku li gorî rêza Harûn tê binavkirin? Çimkî gava kahîntî tê guhertin, divê şerîet jî were guhertin. Çimkî yê ku ev tişt li ser wî tên gotin, ji eşîreke din bû, ya ku ji wê tu kesî qet li ber gorîgehê xizmet nekiriye. Eşkere ye ku Xudanê me ji Cihûda hatiye; Mûsa li ser kahînên ji wê eşîrê tu tişt negot. Û ev hê zêdetir eşkere dibe gava ku kahînekî din wek Melkîsedeq radibe, yê ku ne li gorî şerîeta nesla bedenî, lê bi hêza jiyaneke ku nayê hilweşandin bûye kahîn.

Çimkî li ser wî şahidî tê dayîn: “Tu heta hetayê kahîn î, li gorî rêza Melkîsedeq.”

Ji aliyekî ve, emirekî berê ji ber lawazî û bêfêdetiya xwe tê avêtin. Şerîetê tu tişt temam nekir; lê hêviyeke çêtir hat danîn, ya ku bi wê em nêzî Bavê me dibin. Û ev bê sond nebû, çimkî yên din bê sond bûne kahîn,

lê ew bi sondê bûye kahîn, ji aliyê yê ku jê re got: “Bavê me sond xwariye û ji ramana xwe venagere, ‘Tu heta hetayê kahîn î.’” ^a

Bi vî awayî, Îsa bûye kefîlê peymaneke çêtir.

Kahînên berê gelek bûn, çimkî mirinê rê li ber wan girt ku di wezîfeyê de bidomînin, lê ew kahîntiya xwe her û her digire, çimkî ew heta hetayê didome. Loma ew dikare yên ku bi rêya wî tên ba Bavê me bi temamî rizgar bike, çimkî ew her tim zindî ye ku ji bo wan navbênkariyê bike.

Serokkahînekî wiha li me dihat: pîroz, bêsûc, bêleke, ji gunehkaran veqetandî, li jor ezmanan bilindkirî. Ne wek wan serokkahînan, ne hewce ye ku ew her roj goriyan pêşkêş bike — pêşî ji bo gunehên xwe, paşê jî ji bo yên gel — çimkî wî ev yek bi pêşkêşkirina xwe carekê ji bo her carî kir. Şerîet mirovên lawaz wek serokkahîn tayîn dike, lê peyva sondê, ya ku piştî şerîetê tê, Kur tayîn dike, yê ku heta hetayê temam hatiye kirin.