Ο Μελχισεδέκ συναντά τον Αβραάμ

Ο Μελχισεδέκ εμφανίζεται στη Γένεση, ιερέας του Πατέρα μας του Υψίστου, ευλογεί τον Αβραάμ και παίρνει το δέκατο, και ο συγγραφέας χτίζει πάνω σε αυτό: μια ιεροσύνη παλαιότερη από του Λευί και έξω από αυτήν. Αφού αλλάζει η ιεροσύνη, αλλάζει μαζί της και ο νόμος. Αυτός ο ιερέας ζει πάντοτε για να συνηγορεί για εμάς.

Κεφάλαιο 7.

Αυτός ο Μελχισεδέκ, βασιλιάς της Σαλήμ, ιερέας του Υψίστου, του Πατέρα μας, συνάντησε τον Αβραάμ καθώς γύριζε από τη νίκη του εναντίον των βασιλιάδων, και τον ευλόγησε. Ο Αβραάμ του έδωσε το ένα δέκατο απ’ όλα. Το όνομά του σημαίνει πρώτα βασιλιάς της δικαιοσύνης, έπειτα και βασιλιάς της Σαλήμ — δηλαδή βασιλιάς της ειρήνης. Χωρίς πατέρα, χωρίς μητέρα, χωρίς γενεαλογία, χωρίς αρχή ημερών ή τέλος ζωής, αλλά όμοιος με τον Υιό του Πατέρα μας, μένει ιερέας για πάντα.

Σκεφτείτε πόσο μεγάλος ήταν αυτός ο άνθρωπος: ο Αβραάμ ο πατριάρχης του έδωσε το ένα δέκατο από τα λάφυρα. Όσοι από τους απογόνους του Λευί γίνονται ιερείς έχουν εντολή από τον νόμο να εισπράττουν το ένα δέκατο από τον λαό — από τους ίδιους τους αδελφούς τους — παρόλο που κι εκείνοι κατάγονται από τον Αβραάμ. Αυτός όμως, αν και δεν καταγόταν από αυτούς, πήρε το ένα δέκατο από τον Αβραάμ και ευλόγησε εκείνον που κατείχε τις υποσχέσεις. Είναι αναμφισβήτητο ότι ο κατώτερος ευλογείται από τον ανώτερο. Στη μία περίπτωση τα δέκατα τα εισπράττουν θνητοί άνθρωποι· στην άλλη, κάποιος για τον οποίο μαρτυρείται ότι ζει. Θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι και ο Λευί, που εισπράττει το ένα δέκατο, το πλήρωσε μέσω του Αβραάμ, γιατί βρισκόταν ακόμα μέσα στο σώμα του προπάτορά του όταν ο Μελχισεδέκ συνάντησε τον Αβραάμ.

Αν η λευιτική ιεροσύνη έφερνε την τελειότητα — και ο λαός πήρε τον νόμο με βάση αυτήν — γιατί χρειαζόταν άλλος ιερέας, κατά την τάξη του Μελχισεδέκ και όχι κατά την τάξη του Ααρών; Γιατί όταν αλλάζει η ιεροσύνη, πρέπει να αλλάξει και ο νόμος. Γιατί αυτός για τον οποίο λέγονται αυτά ανήκε σε άλλη φυλή, από την οποία κανείς δεν υπηρέτησε ποτέ στο θυσιαστήριο. Είναι φανερό ότι ο Κύριός μας καταγόταν από τον Ιούδα· και ο Μωυσής δεν είπε τίποτε για ιερείς από αυτή τη φυλή. Και αυτό γίνεται ακόμη πιο φανερό όταν εμφανίζεται άλλος ιερέας όμοιος με τον Μελχισεδέκ, που έγινε ιερέας όχι με βάση έναν νόμο σαρκικής καταγωγής, αλλά με τη δύναμη μιας ακατάλυτης ζωής.

Γιατί γι’ αυτόν μαρτυρείται: «Εσύ είσαι ιερέας για πάντα, κατά την τάξη του Μελχισεδέκ».

Από τη μία, η προηγούμενη εντολή καταργείται εξαιτίας της αδυναμίας και της αχρηστίας της. Ο νόμος δεν τελειοποίησε τίποτε· εισάγεται όμως μια καλύτερη ελπίδα, μέσω της οποίας πλησιάζουμε τον Πατέρα μας. Και αυτό δεν έγινε χωρίς όρκο. Γιατί οι άλλοι έγιναν ιερείς χωρίς όρκο,

αυτός όμως έγινε ιερέας με όρκο, από εκείνον που του είπε: «Ο Πατέρας μας ορκίστηκε και δεν θα αλλάξει γνώμη· “Εσύ είσαι ιερέας για πάντα”». ^a

Στον ίδιο βαθμό, ο Ιησούς έγινε εγγυητής μιας καλύτερης διαθήκης.

Οι προηγούμενοι ιερείς ήταν πολλοί, επειδή ο θάνατος τους εμπόδιζε να παραμείνουν στο αξίωμά τους, αυτός όμως κρατάει την ιεροσύνη του μόνιμα, επειδή μένει για πάντα. Γι’ αυτό μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά όσους έρχονται στον Πατέρα μας μέσω αυτού, αφού ζει πάντοτε για να μεσιτεύει γι’ αυτούς.

Τέτοιος αρχιερέας μας ταίριαζε: άγιος, άκακος, αμόλυντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς, υψωμένος πάνω από τους ουρανούς. Σε αντίθεση με εκείνους τους αρχιερείς, δεν χρειάζεται να προσφέρει θυσίες καθημερινά — πρώτα για τις δικές του αμαρτίες, έπειτα για τις αμαρτίες του λαού — αφού αυτό το έκανε μια για πάντα, προσφέροντας τον εαυτό του. Ο νόμος διορίζει αδύναμους ανθρώπους ως αρχιερείς, ο λόγος όμως του όρκου, που ήρθε μετά τον νόμο, διορίζει τον Υιό, τον τελειοποιημένο για πάντα.