Ας Προχωρήσουμε προς την Ωριμότητα
Ένα σκληρό χωρίο για την αποστασία όσων γεύτηκαν το αληθινό, που μαλακώνει αμέσως, αφού ο συγγραφέας είναι πεπεισμένος για κάτι καλύτερο γι' αυτούς και λέει ότι ο Πατέρας μας δεν θα ξεχάσει το έργο τους. Επειδή δεν μπορούσε να ορκιστεί σε κανέναν μεγαλύτερο, ορκίστηκε στον εαυτό του. Αυτός ο όρκος είναι η άγκυρα.
6 1Ας αφήσουμε, λοιπόν, τη βασική διδασκαλία για τον Χριστό και ας προχωρήσουμε προς την ωριμότητα, χωρίς να βάζουμε ξανά θεμέλιο μετάνοιας από τα νεκρά έργα και πίστης προς τον Πατέρα μας, 2διδασκαλίας για τα βαπτίσματα, για την επίθεση των χεριών, για την ανάσταση των νεκρών και για την αιώνια κρίση. 3Κι αυτό θα το κάνουμε, αν το επιτρέψει ο Πατέρας μας. 4Γιατί είναι αδύνατο εκείνοι που κάποτε φωτίστηκαν, που γεύτηκαν την ουράνια δωρεά, που έγιναν μέτοχοι του Αγίου Πνεύματος, 5και γεύτηκαν την καλοσύνη του λόγου του Πατέρα μας και τις δυνάμεις του μέλλοντος αιώνα, 6κι έπειτα ξέπεσαν, να ανανεωθούν πάλι σε μετάνοια, αφού σταυρώνουν ξανά τον Υιό του Πατέρα μας προς δική τους βλάβη, εκθέτοντάς τον στον εξευτελισμό. a a v6 Το «ο Υιός του Πατέρα μας» αποδίδει αυτό που άλλες μεταφράσεις δίνουν ως «ο Υιός του Θεού» — όταν η Γραφή ξεχωρίζει τον Θεό από τον Χριστό, ο «Θεός» που εννοείται είναι ο Πατέρας. 7Η γη που πίνει τη βροχή που πέφτει συχνά πάνω της, και βγάζει χρήσιμη σοδειά για εκείνους που την καλλιεργούν, παίρνει ευλογία από τον Πατέρα μας. 8Αν όμως βγάζει αγκάθια και τριβόλια, είναι άχρηστη, κοντά στην κατάρα, και καταλήγει στο κάψιμο.
9Όσο για σας όμως, αγαπητοί, είμαστε πεπεισμένοι για καλύτερα πράγματα — πράγματα που συνδέονται με τη σωτηρία — αν και μιλάμε έτσι. 10Γιατί ο Πατέρας μας δεν είναι άδικος — δεν θα ξεχάσει το έργο σας και την αγάπη που δείξατε για το όνομά του, υπηρετώντας τον λαό του Πατέρα μας, όπως κάνετε ακόμα. 11Θέλουμε ο καθένας σας να δείχνει την ίδια επιμέλεια για την πλήρη βεβαιότητα της ελπίδας μέχρι το τέλος, 12ώστε να μη γίνετε οκνηροί, αλλά να μιμείστε εκείνους που κληρονομούν τις υποσχέσεις με πίστη και υπομονή.
Η Υπόσχεση του Πατέρα στον Αβραάμ
13Γιατί όταν ο Πατέρας μας έδωσε την υπόσχεση στον Αβραάμ, επειδή δεν είχε κανέναν μεγαλύτερο να ορκιστεί, ορκίστηκε στον εαυτό του,
14λέγοντας: «Οπωσδήποτε θα σε ευλογήσω και οπωσδήποτε θα σε πληθύνω».
15Κι έτσι ο Αβραάμ, αφού περίμενε με υπομονή, έλαβε την υπόσχεση. 16Οι άνθρωποι ορκίζονται σε κάποιον μεγαλύτερο, και ο όρκος τερματίζει κάθε διαφωνία. 17Θέλοντας να δείξει στους κληρονόμους της υπόσχεσης ακόμα πιο καθαρά ότι ο σκοπός του δεν αλλάζει ποτέ, ο Πατέρας μας το εγγυήθηκε με όρκο, 18ώστε, μέσα από δύο αμετάβλητα πράγματα στα οποία ο Πατέρας μας δεν μπορεί να πει ψέματα, εμείς που καταφύγαμε για προστασία να έχουμε ισχυρή ενθάρρυνση να κρατήσουμε την ελπίδα που βρίσκεται μπροστά μας. 19Αυτή η ελπίδα είναι άγκυρα για την ψυχή, ασφαλής και σταθερή, που μπαίνει στον εσωτερικό χώρο πίσω από το καταπέτασμα, b b v19 Το «καταπέτασμα» είναι το παραπέτασμα που χώριζε τις εξωτερικές αυλές από τα Άγια των Αγίων στη σκηνή — τον πιο εσωτερικό χώρο της παρουσίας του Θεού. 20όπου μπήκε ο Ιησούς ως πρόδρομος για χάρη μας, γινόμενος αρχιερέας για πάντα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ. c c v20 Ο Μελχισεδέκ ήταν ένας μυστηριώδης ιερέας-βασιλιάς από το Γένεση 14· ο συγγραφέας αναπτύσσει πλήρως αυτή τη σύγκριση στο κεφάλαιο 7.
