عبرانیان 6

6 ¹پس بیایید تعلیمِ ابتداییِ دربارهٔ مسیح را پشت سر بگذاریم و به‌سوی بلوغ پیش برویم، و بار دیگر بنیادی از توبه از اعمالِ مرده و ایمان به پدر ما بنا نکنیم، ²و تعلیم دربارهٔ تعمیدها، دست‌گذاری، رستاخیزِ مردگان و داوریِ ابدی. ³و این را انجام خواهیم داد، اگر پدر ما اجازه دهد. ⁴زیرا آنان که یک بار روشن شدند و از آن هدیهٔ آسمانی چشیدند و در روح‌القدس شریک گشتند، ⁵و نیکوییِ کلامِ پدر ما و قدرت‌های عالمِ آینده را چشیدند، ⁶و آنگاه از راه منحرف شدند، محال است که بار دیگر به توبه بازآورده شوند، زیرا پسرِ پدر ما را برای زیانِ خویش از نو مصلوب می‌کنند و او را در معرضِ اهانت می‌گذارند. ^a a v6 «پسرِ پدر ما» همان است که ترجمه‌های دیگر آن را «پسرِ خدا» می‌آورند — آنگاه که کتاب‌مقدّس خدا را از مسیح متمایز می‌کند، آن «خدا» که مدّ نظر است، همان پدر است. ⁷زمینی که بارانِ ریزنده بر خود را بارها می‌نوشد و برای کشاورزانش محصولی سودمند می‌آورد، از پدر ما برکت می‌یابد. ⁸امّا اگر خار و خس بارآورد، بی‌ارزش است و به لعنت نزدیک، و سرانجامش سوختن است.

⁹امّا دربارهٔ شما، ای عزیزان، به چیزهای بهتر یقین داریم — چیزهایی که به نجات پیوسته‌اند — هرچند این‌گونه سخن می‌گوییم. ¹⁰زیرا پدر ما بی‌انصاف نیست — او کار شما و محبتی را که به‌خاطر نام او نشان داده‌اید فراموش نخواهد کرد، چنان‌که به قومِ پدر ما خدمت کردید و هنوز نیز می‌کنید. ¹¹آرزوی ما این است که هر یک از شما همین جدّیت را نشان دهید تا امیدتان تا به انتها به یقینِ کامل برسد، ¹²تا تنبل نشوید، بلکه از آنان که با ایمان و صبر وارثِ وعده‌ها می‌شوند، سرمشق بگیرید.

وعدهٔ پدر به ابراهیم

¹³زیرا هنگامی که پدر ما به ابراهیم وعده داد، چون کسی بزرگ‌تر از خود نداشت که به او سوگند خورد، به ذاتِ خویش سوگند خورد،

¹⁴و گفت: «تو را به‌یقین برکت خواهم داد و به‌یقین کثیر خواهم گردانید.»

¹⁵و بدین‌سان ابراهیم پس از صبورانه انتظار کشیدن، آن وعده را دریافت کرد. ¹⁶مردمان به کسی بزرگ‌تر از خود سوگند می‌خورند، و سوگند به هر مناقشه‌ای پایان می‌دهد. ¹⁷پدر ما که می‌خواست به وارثانِ وعده هرچه روشن‌تر نشان دهد که مقصودش هرگز دگرگون نمی‌شود، آن را با سوگند تضمین کرد، ¹⁸تا از راهِ دو چیزِ تغییرناپذیر که در آنها محال است پدر ما دروغ گوید، ما که برای پناه گرفتن گریخته‌ایم، دلگرمیِ نیرومندی داشته باشیم تا امیدی را که پیشِ روی ما نهاده شده است، محکم بگیریم. ¹⁹این امید همچون لنگری برای جان است، ایمن و استوار، که به مکانِ درونی در پسِ آن پرده وارد می‌شود، ^b b v19 «پرده» همان حجابی است که در خیمهٔ عبادت، صحن‌های بیرونی را از قُدس‌الاقداس جدا می‌کرد — درونی‌ترین جایگاهِ حضورِ خدا. ²⁰جایی که عیسی همچون پیشرو از جانبِ ما به آن وارد شد و برای همیشه به مرتبهٔ ملکیصدق کاهنِ اعظم گردید. ^c c v20 ملکیصدق کاهن-پادشاهی رازآلود از پیدایش باب ۱۴ بود؛ نویسنده این قیاس را به‌تمامی در باب ۷ می‌گشاید.