List do Hebrajczyków 6

6 ¹Zostawmy więc podstawową naukę o Chrystusie i dążmy do dojrzałości, nie kładąc ponownie fundamentu, jakim jest nawrócenie z martwych uczynków i wiara w naszego Ojca, ²nauki o chrztach, o wkładaniu rąk, o zmartwychwstaniu umarłych i o sądzie wiecznym. ³I to uczynimy, jeśli nasz Ojciec pozwoli. ⁴Jest bowiem niemożliwe, aby tych, którzy raz zostali oświeceni, zakosztowali daru niebieskiego i stali się uczestnikami Ducha Świętego, ⁵a także zakosztowali dobroci słowa naszego Ojca oraz mocy przyszłego wieku, ⁶a potem odpadli — ponownie odnowić ku nawróceniu, skoro na własną szkodę na nowo krzyżują Syna naszego Ojca i wystawiają go na pośmiewisko. ^a a v6 „Syn naszego Ojca” oddaje to, co inne przekłady podają jako „Syn Boży” — gdy Pismo odróżnia Boga od Chrystusa, tym „Bogiem”, o którym mowa, jest Ojciec. ⁷Ziemia, która wchłania często padający na nią deszcz i wydaje użyteczny plon dla tych, którzy ją uprawiają, otrzymuje błogosławieństwo od naszego Ojca. ⁸Lecz jeśli rodzi ciernie i osty, jest bezwartościowa, bliska przekleństwa, a jej kresem jest spalenie.

⁹Co do was jednak, umiłowani, jesteśmy przekonani o rzeczach lepszych i związanych ze zbawieniem, choć tak mówimy. ¹⁰Nasz Ojciec bowiem nie jest niesprawiedliwy — nie zapomni o waszej pracy i o miłości, jaką okazaliście dla jego imienia, służąc ludowi naszego Ojca, jak czynicie to nadal. ¹¹Pragniemy, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość dla pełnej pewności nadziei aż do końca, ¹²abyście nie stali się ociężali, lecz naśladowali tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice.

Obietnica Ojca dla Abrahama

¹³Gdy bowiem nasz Ojciec dał Abrahamowi obietnicę, ponieważ nie miał nikogo większego, na kogo mógłby przysiąc, przysiągł na samego siebie,

¹⁴mówiąc: „Z pewnością ci pobłogosławię i z pewnością cię rozmnożę”.

¹⁵I tak Abraham, czekając cierpliwie, otrzymał obietnicę. ¹⁶Ludzie przysięgają na kogoś większego, a przysięga kładzie kres wszelkiemu sporowi. ¹⁷Chcąc jeszcze wyraźniej ukazać dziedzicom obietnicy, że jego postanowienie jest niezmienne, nasz Ojciec poręczył je przysięgą, ¹⁸aby przez dwie niezmienne rzeczy, co do których nasz Ojciec nie może kłamać, my, którzy uciekliśmy się po schronienie, mieli mocną zachętę, by uchwycić się nadziei, która jest przed nami położona. ¹⁹Ta nadzieja jest dla duszy kotwicą, bezpieczną i mocną, wchodzącą aż do wnętrza, poza zasłonę, ^b b v19 „Zasłona” to kurtyna, która w przybytku oddzielała zewnętrzne dziedzińce od Miejsca Najświętszego — najgłębszej komnaty obecności Boga. ²⁰dokąd jako poprzednik wszedł za nas Jezus, stając się najwyższym kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka. ^c c v20 Melchizedek był tajemniczym królem-kapłanem z Księgi Rodzaju 14; autor w pełni rozwija to porównanie w rozdziale 7.