ମୁଦ୍ରଣରେ ଉପଲବ୍ଧ
ପୁସ୍ତକ

ସିଦ୍ଧତା ଆଡ଼କୁ ଅଗ୍ରସର ହୁଅ

ପ୍ରକୃତ ବିଷୟର ଆସ୍ୱାଦ ନେଇସାରିବା ପରେ ପତିତ ହେବା ବିଷୟରେ ଏକ କଠିନ ଅଂଶ, ଯାହା ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ କୋମଳ ହୋଇଯାଏ, କାରଣ ଲେଖକ ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଉତ୍ତମ ବିଷୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ଏବଂ କହନ୍ତି ଯେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସେମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଭୁଲିବେ ନାହିଁ। ତାହାଙ୍କଠାରୁ ମହାନ୍ କାହାରି ନାମରେ ସେ ଶପଥ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ନିଜ ନାମରେ ଶପଥ କଲେ। ସେହି ଶପଥ ହିଁ ଲଙ୍ଗର।

ଅଧ୍ୟାୟ 6।

ଅତଏବ ଆସ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଷୟକ ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷା ପରିତ୍ୟାଗ କରି ସିଦ୍ଧତା ଆଡ଼କୁ ଅଗ୍ରସର ହେବା, ମୃତ କର୍ମରୁ ମନପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ବିଶ୍ଵାସର ଭିତ୍ତିମୂଳ ପୁନର୍ବାର ସ୍ଥାପନ ନ କରି, ବାପ୍ତିସ୍ମସମୂହ, ହସ୍ତାର୍ପଣ, ମୃତମାନଙ୍କ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଓ ଅନନ୍ତ ବିଚାର ବିଷୟକ ଶିକ୍ଷାର ଭିତ୍ତିମୂଳ ପୁନର୍ବାର ନ କରି। ଆଉ ଯଦି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତି, ତେବେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଏହା କରିବା। କାରଣ ଯେଉଁମାନେ ଥରେ ଦୀପ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ଦାନ ଆସ୍ଵାଦନ କରିଅଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ସହଭାଗୀ ହୋଇଅଛନ୍ତି, ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟର ଉତ୍ତମତା ଓ ଆଗାମୀ ଯୁଗର ଶକ୍ତିସମୂହ ଆସ୍ଵାଦନ କରିଅଛନ୍ତି, ତଥାପି ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ମନପରିବର୍ତ୍ତନ ନିମନ୍ତେ ନୂତନ କରିବା ଅସମ୍ଭବ, କାରଣ ସେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ କ୍ଷତି ନିମନ୍ତେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର କ୍ରୁଶରେ ବିଦ୍ଧ କରି ପ୍ରକାଶ୍ୟରେ ଅପମାନ କରନ୍ତି। a a v6 “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପୁତ୍ର” ବାକ୍ୟାଂଶ ଅନ୍ୟ ଅନୁବାଦମାନେ “ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ପୁତ୍ର” ବୋଲି ଯାହା ଦିଅନ୍ତି, ତାହା ପ୍ରକାଶ କରେ — ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରୁ ପୃଥକ କରେ, ସେତେବେଳେ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ “ଈଶ୍ଵର” ହେଉଛନ୍ତି ପିତା। ଯେଉଁ ଭୂମି ଆପଣା ଉପରେ ବାରମ୍ବାର ବର୍ଷୁଥିବା ବୃଷ୍ଟି ପାନ କରି ଆପଣା କୃଷକମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଉପଯୋଗୀ ଶସ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ସେହି ଭୂମି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ମାତ୍ର ଯଦି ତାହା କଣ୍ଟା ଓ ଗୁଳ୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ତେବେ ତାହା ନିଷ୍ଫଳ, ଅଭିଶାପର ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ, ପୁଣି ତାହାର ଶେଷ ଦଗ୍ଧ ହେବାରେ ହୁଏ।

କିନ୍ତୁ ହେ ପ୍ରିୟମାନେ, ଯଦ୍ୟପି ଆମ୍ଭେମାନେ ଏପରି କହୁଅଛୁ, ତଥାପି ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଉତ୍ତମ ବିଷୟସମୂହ, ଅର୍ଥାତ୍ ପରିତ୍ରାଣ ସହିତ ସଂଲଗ୍ନ ବିଷୟସମୂହରେ ନିଶ୍ଚିତ ଅଟୁ। କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଅନ୍ୟାୟକାରୀ ନୁହଁନ୍ତି — ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ କର୍ମ, ପୁଣି ତୁମ୍ଭେମାନେ ପିତାଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ସେବା କରି ତାହାଙ୍କ ନାମ ନିମନ୍ତେ ଯେଉଁ ପ୍ରେମ ପ୍ରକାଶ କରିଅଛ ଓ ଏବେ ମଧ୍ୟ କରୁଅଛ, ତାହା ସେ ପାସୋରିବେ ନାହିଁ। ଆଉ ଆମ୍ଭେମାନେ ଇଚ୍ଛା କରୁଅଛୁ ଯେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭରସାର ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଶ୍ଚୟତା ନିମନ୍ତେ ସେହି ସମାନ ଯତ୍ନ ଦେଖାଅ, ଯେପରି ତୁମ୍ଭେମାନେ ଅଳସ ନ ହୋଇ, ଯେଉଁମାନେ ବିଶ୍ଵାସ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ଵାରା ପ୍ରତିଜ୍ଞାସମୂହର ଅଧିକାରୀ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଅନୁକାରୀ ହୁଅ।

ଅବ୍ରହାମଙ୍କ ପ୍ରତି ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା

କାରଣ ଯେତେବେଳେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଅବ୍ରହାମଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ, ସେତେବେଳେ ଯାହାଙ୍କ ନାମରେ ଶପଥ କରିବେ ଏପରି ଅଧିକ ମହାନ କେହି ନ ଥିବାରୁ, ସେ ଆପଣା ନାମରେ ଶପଥ କଲେ,

“ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବା ଓ ତୁମ୍ଭକୁ ନିଶ୍ଚୟ ବହୁସଂଖ୍ୟକ କରିବା” ବୋଲି କହିଲେ।

ଆଉ ଏହିପରି ଅବ୍ରହାମ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ସହକାରେ ଅପେକ୍ଷା କରି ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଆପଣାଠାରୁ ଅଧିକ ମହାନ କାହାରି ନାମରେ ଶପଥ କରନ୍ତି, ଆଉ ସେହି ଶପଥ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିବାଦର ମୀମାଂସା କରେ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଆପଣା ସଂକଳ୍ପ କଦାପି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଏ ନାହିଁ ବୋଲି ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କୁ ଆହୁରି ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପେ ଦେଖାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଶପଥ ଦ୍ଵାରା ତାହା ନିଶ୍ଚିତ କଲେ, ଯେପରି ଯେଉଁ ଦୁଇଟି ଅପରିବର୍ତ୍ତନୀୟ ବିଷୟରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ମିଥ୍ୟା କହି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେହି ଦୁଇଟି ବିଷୟ ଦ୍ଵାରା, ଆଶ୍ରୟ ନିମନ୍ତେ ପଳାୟନ କରିଥିବା ଆମ୍ଭେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ଥାପିତ ଭରସାକୁ ଧରି ରଖିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଉତ୍ସାହ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ। ଏହି ଭରସା ପ୍ରାଣ ନିମନ୍ତେ ଗୋଟିଏ ଲଙ୍ଗର ସଦୃଶ, ଯାହା ନିରାପଦ ଓ ଦୃଢ଼, ପୁଣି ବିଚ୍ଛେଦବସ୍ତ୍ରର ପଛସ୍ଥିତ ଭିତର ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, b b v19 “ବିଚ୍ଛେଦବସ୍ତ୍ର” ହେଉଛି ସେହି ଯବନିକା, ଯାହା ସମାଗମ-ତମ୍ବୁରେ ବାହ୍ୟ ପ୍ରାଙ୍ଗଣସମୂହକୁ ମହାପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଠାରୁ ପୃଥକ କରୁଥିଲା — ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିର ସର୍ବାନ୍ତରସ୍ଥ କକ୍ଷ। ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଯୀଶୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଅଗ୍ରଗାମୀ ରୂପେ ପ୍ରବେଶ କରି, ମଲ୍‌କୀଷେଦକଙ୍କ ରୀତି ଅନୁସାରେ ଅନନ୍ତକାଳ ନିମନ୍ତେ ମହାଯାଜକ ହେଲେ। c c v20 ମଲ୍‌କୀଷେଦକ ଆଦିପୁସ୍ତକ ୧୪ ଅଧ୍ୟାୟର ଜଣେ ରହସ୍ୟମୟ ଯାଜକ-ରାଜା ଥିଲେ; ଲେଖକ ୭ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏହି ତୁଳନାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଅଛନ୍ତି।