Mga Hebreo 6

6 ¹Kaya iwan na natin ang panimulang katuruan tungkol kay Cristo at sumulong tayo tungo sa kaganapan, na hindi na muling naglalatag ng saligan ng pagsisisi mula sa mga gawang patay at ng pananampalataya sa ating Ama, ²ng pagtuturo tungkol sa mga bautismo, sa pagpapatong ng mga kamay, sa muling pagkabuhay ng mga patay, at sa walang hanggang paghatol. ³At ito'y ating gagawin, kung ipahihintulot ng ating Ama. ⁴Sapagkat imposible para sa mga minsang naliwanagan, na nakalasap ng kaloob na mula sa langit, nakabahagi sa Espiritu Santo, ⁵at nakalasap sa kabutihan ng salita ng ating Ama at sa mga kapangyarihan ng panahong darating, ⁶at, matapos mahulog, na sila'y muling papanumbalikin sa pagsisisi, dahil muli nilang ipinapako sa krus ang Anak ng ating Ama sa kanilang sariling ikapapahamak, na inilalagay siya sa kahihiyan. ^a a v6 Ang "Anak ng ating Ama" ang tumutumbas sa ibinibigay ng ibang salin bilang "Anak ng Diyos" — kapag itinatangi ng Kasulatan ang Diyos mula kay Cristo, ang "Diyos" na tinutukoy ay ang Ama. ⁷Ang lupang umiinom ng ulan na madalas dumadagsa rito, at nagbubunga ng anihing kapaki-pakinabang para sa mga nagsasaka rito, ay tumatanggap ng pagpapala mula sa ating Ama. ⁸Ngunit kung ito'y nagbubunga ng mga tinik at dawag, ito'y walang halaga, malapit na sa sumpa, at nagwawakas sa pagkasunog.

⁹Ngunit tungkol sa inyo, mga minamahal, kami'y nakatitiyak ng mas mabubuting bagay—mga bagay na kaugnay ng kaligtasan—bagama't kami'y nagsasalita nang ganito. ¹⁰Sapagkat ang ating Ama ay hindi liku-liko—hindi niya kalilimutan ang inyong gawa at ang pag-ibig na inyong ipinakita para sa kanyang pangalan, sa paglilingkod sa mga tao ng ating Ama, gaya ng patuloy ninyong ginagawa. ¹¹Nais namin na ipakita ng bawat isa sa inyo ang gayunding sikap para sa lubos na katiyakan ng pag-asa hanggang sa wakas, ¹²upang hindi kayo maging tamad, kundi tularan ninyo ang mga nagmamana ng mga pangako sa pamamagitan ng pananampalataya at pagtitiyaga.

Ang Pangako ng ating Ama kay Abraham

¹³Sapagkat nang mangako ang ating Ama kay Abraham, yamang wala siyang mas dakila pang masusumpaan, siya'y sumumpa sa kanyang sarili,

¹⁴na sinasabi, "Tiyak na pagpapalain kita at tiyak na pararamihin kita."

¹⁵At sa gayon si Abraham, matapos maghintay nang matiyaga, ay tumanggap ng pangako. ¹⁶Ang mga tao'y sumusumpa sa isang mas dakila kaysa kanila, at ang panunumpa ang nagtatapos sa bawat alitan. ¹⁷Sa pagnanais na ipakita nang lalong maliwanag sa mga tagapagmana ng pangako na ang kanyang layunin ay hindi nagbabago, tiniyak ito ng ating Ama sa pamamagitan ng isang panunumpa, ¹⁸upang, sa pamamagitan ng dalawang bagay na hindi nagbabago na rito'y hindi maaaring magsinungaling ang ating Ama, tayong tumakas patungo sa kanlungan ay magkaroon ng matibay na pampatibay-loob upang panghawakan ang pag-asang inilagay sa harap natin. ¹⁹Ang pag-asang ito ay isang angkla para sa kaluluwa, ligtas at matatag, na pumapasok sa loobang dako sa likod ng tabing, ^b b v19 Ang 'tabing' ay ang kurtinang naghihiwalay sa mga panlabas na bulwagan mula sa Kabanal-banalang Dako sa tabernakulo — ang pinakaloobang silid ng presensya ng Diyos. ²⁰kung saan pumasok si Jesus bilang tagapanguna para sa atin, na naging pinakapunong saserdote magpakailanman ayon sa pagkasaserdote ni Melquisedec. ^c c v20 Si Melquisedec ay isang mahiwagang saserdote-hari mula sa Genesis 14; lubusang inilalahad ng may-akda ang paghahambing na ito sa kabanata 7.