ዕብራውያን 6

6 ¹ስለዚህ ስለ ክርስቶስ ያለውን መሠረታዊ ትምህርት ትተን ወደ ብስለት እንራመድ፤ ከሞተ ሥራ የንስሐን መሠረት፣ በአባታችንም ማመንን እንደ ገና ሳንጥል፣ ²ስለ ጥምቀቶች ትምህርት፣ እጅ ስለ መጫን፣ ስለ ሙታን ትንሣኤና ስለ ዘላለም ፍርድ መሠረት እንደ ገና ሳንጥል። ³አባታችንም ቢፈቅድ፣ ይህን እናደርጋለን። ⁴አንድ ጊዜ ብርሃን የበራላቸውን፣ ሰማያዊውን ስጦታ የቀመሱትን፣ በመንፈስ ቅዱስ ተካፋይ የሆኑትን፣ ⁵የአባታችንንም ቃል በጎነትና የሚመጣውን ዘመን ኀይላት የቀመሱትን፣ ⁶ከዚያም የወደቁትን ዳግመኛ ወደ ንስሐ ማደስ አይቻልም፤ የአባታችንን ልጅ እንደ ገና ስለሚሰቅሉትና ለውርደት ስለሚያጋልጡት ራሳቸውን ይጎዳሉና። ^a a v6 “የአባታችን ልጅ” የሚለው ሌሎች ትርጒሞች “የእግዚአብሔር ልጅ” የሚሉትን ያመለክታል፤ መጽሐፍ ቅዱስ እግዚአብሔርን ከክርስቶስ ሲለይ፣ የተጠቀሰው “እግዚአብሔር” አብ ነው። ⁷በላዩ ላይ ተደጋግሞ የሚወርደውን ዝናብ የምትጠጣ፣ ለሚያርሱትም የሚጠቅም ሰብል የምታበቅል መሬት፣ ከአባታችን በረከትን ትቀበላለች። ⁸እሾህና አሜከላ ብታበቅል ግን፣ ዋጋ ቢስ ናት፤ ለእርግማን ቀርባለች፤ መጨረሻዋም መቃጠል ነው።

⁹ወዳጆች ሆይ፣ እንዲህ ብንናገርም፣ ስለ እናንተ ግን ከዚህ የሚሻለውን፣ ከድነት ጋር የተያያዘውን ነገር እርግጠኞች ነን። ¹⁰አባታችን ፍትሕ የጎደለው አይደለምና፤ ሥራችሁንና አሁንም እንደምታደርጉት ለአባታችን ሕዝብ በማገልገል ለስሙ ያሳያችሁትን ፍቅር አይረሳም። ¹¹እያንዳንዳችሁ እስከ መጨረሻው ድረስ የተስፋውን ፍጹም እርግጠኝነት ለማግኘት ያንኑ ትጋት እንድታሳዩ እንሻለን፤ ¹²ሰነፎች እንዳትሆኑ፣ ነገር ግን በእምነትና በትዕግሥት የተስፋ ቃላትን የሚወርሱትን እንድትመስሉ ነው።

አብ ለአብርሃም የገባው ተስፋ

¹³አባታችን ለአብርሃም ተስፋ በሰጠ ጊዜ፣ የሚምልበት ከእርሱ የሚበልጥ ስላልነበረ፣ በራሱ ማለ፤

¹⁴እንዲህም አለ፤ “በእርግጥ እባርክሃለሁ፤ በእርግጥም አበዛሃለሁ።”

¹⁵እንዲሁም አብርሃም በትዕግሥት ከጠበቀ በኋላ፣ የተስፋውን ቃል ተቀበለ። ¹⁶ሰዎች ከእነርሱ በሚበልጥ ይምላሉ፤ መሐላውም ክርክርን ሁሉ ይቋጫል። ¹⁷አባታችን ለተስፋው ቃል ወራሾች ዐላማው ፈጽሞ እንደማይለወጥ ይበልጥ ግልጥ አድርጎ ሊያሳይ ፈልጎ፣ በመሐላ አረጋገጠው፤ ¹⁸አባታችን ሊዋሽ በማይችልባቸው በሁለት የማይለወጡ ነገሮች አማካይነት፣ ለመጠጊያ የሸሸን እኛ፣ በፊታችን የተቀመጠውን ተስፋ ለመያዝ ብርቱ ማጽናኛ እንዲኖረን ነው። ¹⁹ይህ ተስፋ ለነፍስ መልሕቅ ነው፤ የተማመነና የጸና ነው፤ ከመጋረጃውም በስተ ውስጥ ወዳለው ውስጣዊ ስፍራ ይገባል፤ ^b b v19 “መጋረጃው” በድንኳኑ ውስጥ ውጫዊውን አደባባይ ከቅድስተ ቅዱሳን የሚለየው መጋረጃ ነው — የእግዚአብሔር መገኘት ያለበት እጅግ ውስጣዊ ክፍል። ²⁰ኢየሱስም ስለ እኛ እንደ ቀዳሚ ወደዚያ ገብቷል፤ በመልከ ጼዴቅ ሥርዓትም ለዘላለም ሊቀ ካህናት ሆነ። ^c c v20 መልከ ጼዴቅ በዘፍጥረት 14 ላይ የሚገኝ ምስጢራዊ ካህንና ንጉሥ ነበር፤ ጸሐፊው ይህን ንጽጽር በምዕራፍ 7 ሙሉ በሙሉ ያብራራዋል።