پختگيءَ ڏانهن وڌو
هڪ سخت حصو انهن بابت جيڪي حقيقي شيءِ چکڻ کانپوءِ ڦري وڃن ٿا، پر فوراً نرم ٿي وڃي ٿو، ڇاڪاڻ ته لکندڙ کي انهن بابت بهتر ڳالهين جو يقين آهي ۽ چوي ٿو ته اسان جو پيءُ سندن ڪم کي نه وساريندو. ڇاڪاڻ ته هو پاڻ کان وڏي ڪنهن جو قسم کڻي نه ٿي سگهيو، تنهنڪري هن پنهنجو ئي قسم کنيو. اهو قسم ئي لنگر آهي.
اسان جو پيءُ آيت ۾ ڳالهائي ٿو 14
6 1تنهنڪري اچو تہ مسيح بابت بنيادي تعليم ڇڏي پختگيءَ ڏانهن وڌون، ۽ مئل ڪمن کان توبه ۽ اسان جي پيءُ ڏانهن ايمان جو بنياد وري نہ رکون، 2يعني بپتسمن، هٿ رکڻ، مئلن جي جيئرو ٿيڻ ۽ دائمي عدالت بابت تعليم جو بنياد. 3جيڪڏهن اسان جو پيءُ اجازت ڏيندو تہ اسين اهو ئي ڪنداسين. 4ڇالاءِ جو جيڪي هڪ ڀيرو روشن ڪيا ويا، جن آسمان واري بخشش جو ذائقو چکيو، ۽ جيڪي پاڪ روح ۾ شريڪ ٿيا، 5جن اسان جي پيءُ جي ڪلام جي چڱائي ۽ ايندڙ زماني جي قدرتن جو ذائقو چکيو آهي، 6جيڪي ڀٽڪي ويا آهن، تن کي وري توبه لاءِ نئين سر آڻڻ ناممڪن آهي، ڇو تہ اهي پنهنجي نقصان لاءِ اسان جي پيءُ جي فرزند کي وري صليب تي چاڙهين ٿا ۽ کيس ذليل ڪن ٿا. a a v6 ”اسان جي پيءُ جو فرزند“ اهو لفظ آهي جنهن لاءِ ٻيا ترجما ”خدا جو فرزند“ ڏين ٿا — جڏهن پاڪ ڪتاب خدا کي مسيح کان الڳ ڪري ٿو، تڏهن نظر ۾ رکيل ”خدا“ پيءُ ئي آهي. 7جيڪا زمين پاڻ تي گهڻو وسندڙ مينهن پيئي ٿي ۽ پنهنجن ڪاشتڪارن لاءِ ڪارائتو ٻوٽو ڏئي ٿي، سا اسان جي پيءُ کان برڪت حاصل ڪري ٿي. 8پر جيڪڏهن اها ڪنڊا ۽ ڪنڊيارا ڏئي تہ بيڪار آهي، لعنت جي ويجهو آهي، ۽ آخر ۾ ساڙي ڇڏبي.
9پر اي پيارا، جيتوڻيڪ اسين اهڙيءَ طرح ٿا ڳالهايون، تہ بہ اوهان بابت اسان کي بهتر ڳالهين جو يقين آهي، يعني انهن ڳالهين جو جيڪي نجات سان واسطو رکن ٿيون. 10ڇالاءِ جو اسان جو پيءُ ناانصاف ناهي؛ اوهان جي ڪم کي ۽ انهيءَ پيار کي جيڪو اوهان سندس نالي لاءِ ڏيکاريو، جڏهن اوهان اسان جي پيءُ جي مقدس ماڻهن جي خدمت ڪئي ۽ اڃا بہ ڪريو ٿا، سو نہ وساريندو. 11اسان گهرون ٿا تہ اوهان مان هر ڪو آخر تائين اميد جي پوري يقين لاءِ اهڙي ئي ڪوشش ڏيکاري، 12تہ جيئن اوهان سست نہ ٿيو، پر انهن جي پيروي ڪريو جيڪي ايمان ۽ صبر ذريعي واعدن جا وارث ٿين ٿا.
پيءُ جو ابراهيم سان واعدو
13ڇالاءِ جو جڏهن اسان جي پيءُ ابراهيم سان واعدو ڪيو، تڏهن جنهن جو قسم کائي ان کان وڏو ڪو نہ هو، تنهنڪري پنهنجي ئي نالي جو قسم کاڌائين،
14فرمايائين تہ ”آءٌ ضرور تو کي برڪت ڏيندس ۽ ضرور تو کي وڌائيندس.“
15تنهنڪري ابراهيم صبر سان انتظار ڪرڻ کان پوءِ واعدو ماڻيائين. 16ماڻهو پاڻ کان وڏي جو قسم کائين ٿا، ۽ اهو قسم هر تڪرار کي ختم ڪري ڇڏي ٿو. 17جڏهن اسان جي پيءُ واعدي جي وارثن کي اڃا بہ وڌيڪ صاف ڏيکارڻ چاهيو تہ سندس ارادو ڪڏهن نہ ٿو بدلجي، تڏهن قسم سان ان جي ضمانت ڏنائين، 18تہ جيئن ٻن اڻ بدلجندڙ ڳالهين وسيلي، جن ۾ اسان جو پيءُ ڪوڙ نہ ٿو ڳالهائي سگهي، اسين جيڪي پناهه لاءِ ڀڄي آياسين، تن کي اڳيان رکيل اميد کي مضبوطيءَ سان جهلڻ لاءِ پڪي همت ملي. 19هيءَ اميد اسان جي روح لاءِ لنگر آهي، محفوظ ۽ مضبوط، جيڪا پردي جي پويان اندرين جاءِ ۾ داخل ٿئي ٿي، b b v19 ’پردو‘ اهو ڍڪ آهي جيڪو خيمي ۾ ٻاهرين صحنن کي پاڪ ترين جاءِ کان جدا ڪندو هو — يعني اهو اندريون حجرو جتي خدا جي حضوري آهي. 20جتي يسوع اسان جي طرفان اڳيان وڌندڙ ٿي داخل ٿيو، ۽ ملڪيصدق جي سلسلي موجب هميشه لاءِ سردار ڪاهن ٿيو. c c v20 ملڪيصدق ڪتاب پيدائش جي 14 باب وارو هڪ پراسرار ڪاهن-بادشاهه هو؛ ليکڪ 7 باب ۾ هن مقابلي کي پوريءَ طرح کولي بيان ڪري ٿو.
