Ny Fitoerana Masin’ny Fanekena Voalohany
Fitsidihana ny trano mimanda taloha, ny efitra ao aminy sy ny fidirana indray mandeha isan-taona amin'ny rà, no manomana ny fampifanoherana: tsy afaka nanadio fieritreretana ireo fanomezana ireo. Niditra indray mandeha i Kristy tamin'ny rany. Araka ny fahafatesan'ny olona indray mandeha ary avy eo ny fitsarana, dia natolotra indray mandeha Izy ho an'ny maro.
9 1Ary ny fanekena voalohany aza dia nanana fitsipika momba ny fanompoam-pivavahana sy fitoerana masina eto an-tany. 2Fa nisy lay natsangana, ilay voalohany, ary tao no nisy ny fanaovan-jiro sy ny latabatra ary ny mofon’ny fanatrehana; ary antsoina hoe ny Masina izany. 3Ary tao ambadik’ilay lamba faharoa dia nisy lay antsoina hoe ny Masina Indrindra. 4Nisy tao ny alitara volamena fandoroana emboka sy ny fiara fanekena voaarotsaka volamena manodidina; ary tao anatiny ny siny volamena misy mana, sy ny tehin’i Arona izay nitsimoka, ary ny vato fanekena. 5Ary teo ambonin’izany ny kerobima amam-boninahitra nanaloka ny seza fanavotana, dia zavatra tsy azontsika lazaina amin’ny antsipiriany ankehitriny.
6Rehefa voalamina toy izany ireo zavatra ireo, dia miditra mandrakariva ao amin’ilay lay voalohany ny mpisorona ka manao ny raharahany masina. 7Fa ny mpisorona lehibe ihany no miditra ao amin’ilay lay faharoa, indray mandeha isan-taona, ary mitondra rà mandrakariva, izay atolony ho an’ny tenany sy ho an’ny fahadisoana tsy nahy nataon’ny vahoaka. a a v7 Indray andro isan-taona ihany no niditra tao amin’ilay efitra anatiny indrindra ny mpisorona lehibe, dia ny Andro Fanavotana, mba hampihavana ny vahoaka sy Andriamanitra. 8Izany no nasehon’ny Fanahy Masina: fa tsy mbola naseho ny lalana mankany amin’ny fitoerana masina raha mbola nijoro ihany ilay lay voalohany. 9Ohatra ho an’ny andro ankehitriny izany. Araka izany fandaminana izany, dia atolotra ny fanatitra sy ny sorona izay tsy mahatonga ny fieritreretan’ny mpivavaka ho tonga lafatra, 10fa momba ny sakafo sy ny zava-pisotro ary ny fanasana samihafa ihany, dia fitsipika momba ny nofo napetraka mandra-pahatongan’ny andro fanavaozana.
Kristy, ny Mpisorona Lehibe Mihoatra
11Fa i Kristy kosa dia tonga ho mpisorona lehibe amin’ny zava-tsoa tonga, tamin’ny alalan’ilay lay lehibe kokoa sy lavorary kokoa, izay tsy nataon’ny tanana, dia tsy an’izao zavatra noforonina izao. 12Niditra tao amin’ny fitoerana masina indray mandeha monja Izy, tsy tamin’ny ran’ny osy sy ny zanak’omby, fa tamin’ny ran’ny Tenany, ka nahazo fanavotana mandrakizay. 13Fa raha manamasina ho fanadiovana ny nofo ny ran’ny osy sy ny ombilahy ary ny lavenon’ny ombivavy tanora izay afafy amin’ny maloto, 14mainka fa hanadio ny fieritreretantsika amin’ny asa mahafaty ny ran’i Kristy, Izay nanolotra ny Tenany tsy misy kilema ho an’i Raintsika tamin’ny alalan’ny Fanahy mandrakizay, mba hanompoantsika ny Ray velona? b b v14 Ny fanavotana nataon’i Kristy dia asan’ny Olona Telo rehetra: i Jesosy no manolotra ny Tenany, i Raintsika no mandray ny fanatitra, ary ny Fanahy mandrakizay no mahatonga ny fanatitra ho mahomby. Ny hazofijaliana dia tsy ny Ray manohitra ny Zanaka, fa i Raintsika, ny Zanaka ary ny Fanahy Masina miara-miasa ho famonjena antsika. 15Noho izany no Mpanelanelana amin’ny fanekena vaovao Izy: nisy fahafatesana nanavotra ny olona tamin’ny fahadisoana natao tamin’ny fanekena voalohany, mba hahazoan’ny voantso ny lova mandrakizay nampanantenaina. 16Fa na aiza na aiza misy fanekena dia tsy maintsy ampy porofo ny fahafatesan’ilay nanao azy. c c v16 Ny teny iray ihany no ilazana ny hoe “fanekena” sy ny hoe “testamenta”; ao amin’ny andininy faha-16 sy faha-17 dia ny dikan’ny testamenta no ampiasain’ny mpanoratra: ny testamenta dia manan-kery rehefa maty ilay olona ihany. 17Fa ny fanekena dia manan-kery amin’ny efa maty ihany, satria tsy manan-kery izy raha mbola velona ilay nanao azy. 18Koa na dia ny fanekena voalohany aza dia tsy natokana tsy nisy rà. 19Rehefa nambaran’i Mosesy tamin’ny vahoaka rehetra ny didy rehetra araka ny lalàna, dia nandray ny ran’ny zanak’omby sy ny osy izy, mbamin’ny rano sy ny volon’ondry mena ary ny hysopa, ka nanaparitaka ny boky tenany sy ny vahoaka rehetra, 20ary nanao hoe: « Izao no ran’ny fanekena izay nandidian’i Raintsika ho anareo. »
21Toy izany koa no nanaparitahany ra ny lay sy ny fitaovana rehetra ampiasaina amin’ny fanompoam-pivavahana. 22Ary raha ny marina, dia saika ny zavatra rehetra no hadiovin’ny lalàna amin’ny rà; ary raha tsy misy ny fandatsahan-dra dia tsy misy ny famelana heloka.
23Koa tsy maintsy nodiovina tamin’ireo fombafomba ireo ny kopian’ny zavatra any an-danitra, fa ny zavatra any an-danitra ihany kosa dia tamin’ny sorona tsara noho ireo. 24Fa tsy niditra tao amin’ny fitoerana masina nataon’ny tanan’olona i Kristy, izay kopian’ny marina, fa tao an-danitra mihitsy, mba hiseho eo anatrehan’i Raintsika ankehitriny ho antsika. 25Tsy mba hanolotra ny Tenany imbetsaka Izy, tahaka ny mpisorona lehibe miditra isan-taona any amin’ny fitoerana masina mitondra rà tsy azy. 26Raha tsy izany, dia tsy maintsy nijaly impiry impiry hatramin’ny nanorenana izao tontolo izao i Kristy. Fa indray mandeha ihany no niseho Izy, tamin’ny fiafaran’ny vanim-potoana, mba hanafoana ny ota amin’ny fanateran’ny Tenany ho sorona. 27Ary tahaka ny nanendrena ny olona ho faty indray mandeha, ary rehefa afaka izany dia misy ny fitsarana, 28dia toy izany koa i Kristy, izay natolotra indray mandeha hitondra ny fahotan’ny maro, dia hiseho fanindroany, tsy ho amin’ny ota, fa hitondra famonjena ho an’ireo miandry Azy amim-pitsiriritana.
