پهرئين عهد جو مقدس

پراڻي خيمي جو هڪ دورو، ان جا ڪمرا ۽ سال ۾ هڪ ڀيرو رت سان اندر داخل ٿيڻ، فرق کي واضح ڪري ٿو: اهي نذرانا ضمير کي صاف نه ڪري سگهيا. مسيح پنهنجي ئي رت سان هڪ ڀيرو داخل ٿيو. جيئن ماڻهو هڪ ڀيرو مرن ٿا ۽ پوءِ عدالت کي منهن ڏين ٿا، تيئن هو گهڻن لاءِ هڪ ڀيرو قربان ڪيو ويو.

باب 9.

پهرئين عهد ۾ بہ عبادت جا قاعدا ۽ هڪڙو زميني مقدس هو. هڪڙو خيمو، يعني پهريون خيمو بيهاريو ويو هو، جنهن ۾ شمعدان، ميز ۽ حضوريءَ جي ماني رکيل هئي؛ ان کي پاڪ جاءِ سڏيو ويندو آهي. ٻئي پردي جي پويان هڪڙو خيمو هو، جنهن کي پاڪن ۾ پاڪ جاءِ سڏيو ويندو هو. ان ۾ سون جو بخور وارو مذبح ۽ عهد جو صندوق هو، جيڪو چوڌاري سڄو سون سان مڙهيل هو؛ ان ۾ من جو سون جو مٽ، هارون جي لٺ جنهن ۾ ڪوپرون ڦٽيون هيون، ۽ عهد جون تختيون رکيل هيون. ان جي مٿان جلوي جا ڪروبي رحم جي تخت تي ڇانوَ ڪندا هئا؛ انهن ڳالهين جو تفصيل هاڻي ڏيڻ جو موقعو ناهي.

جڏهن اهي شيون هن طرح ترتيب ڏنل هيون، تڏهن ڪاهن پنهنجيون پاڪ خدمتون ادا ڪندي هميشه پهرئين خيمي ۾ داخل ٿيندا آهن. ٻئي خيمي ۾ رڳو سردار ڪاهن سال ۾ هڪ ڀيرو داخل ٿئي ٿو، ۽ هميشه رت سان، جيڪو هو پنهنجي لاءِ ۽ ماڻهن جي اڻڄاڻائيءَ ۾ ڪيل گناهن لاءِ پيش ڪري ٿو. ^a انهيءَ سان پاڪ روح ظاهر پئي ڪيو تہ جيستائين پهريون خيمو بيٺل آهي، تيستائين پاڪ جاين ۾ وڃڻ جو رستو اڃا ظاهر نہ ڪيو ويو آهي. هي موجوده زماني لاءِ هڪ علامت آهي. انهيءَ بندوبست موجب اهڙا نذرانا ۽ قربانيون پيش ڪيون وڃن ٿيون جيڪي عبادت ڪندڙ جي ضمير کي ڪامل ڪري نہ ٿيون سگهن، اهي رڳو کاڌي، پيتي ۽ مختلف قسم جي غسلن بابت آهن، يعني جسماني قاعدا جيڪي سڌاري جي وقت تائين لاڳو ڪيا ويا آهن.

وڌيڪ عظيم سردار ڪاهن مسيح

پر مسيح انهن چڱين شين جو سردار ڪاهن ٿي آيو جيڪي اچي چڪيون آهن، ۽ وڏي ۽ وڌيڪ ڪامل خيمي مان لنگهي آيو، جيڪو هٿن سان ٺهيل ناهي، يعني هن تخليق جو ناهي. هو ٻڪرن ۽ وڇڙن جي رت سان نہ، پر پنهنجي رت سان هڪ ئي ڀيري مقدس ۾ داخل ٿيو، ۽ دائمي ڇوٽڪارو حاصل ڪيائين. ڇاڪاڻ تہ جيڪڏهن ٻڪرن ۽ ڍڳن جو رت ۽ ڳئون جي ڏاتڙيءَ جي سواهه، جيڪا ناپاڪن تي ڇنڊي وڃي ٿي، جسم جي صفائيءَ لاءِ پاڪ ڪري ٿي، تہ مسيح جو رت، جنهن بي عيب ٿي دائمي روح جي وسيلي پاڻ کي اسان جي پيءُ آڏو پيش ڪيو، اسان جي ضمير کي مئل ڪمن کان ڪيترو نہ وڌيڪ پاڪ ڪندو، تہ جيئن اسين جيئري پيءُ جي خدمت ڪريون؟ ^b تنهنڪري هو نئين عهد جو وچولو آهي؛ هڪ موت پهرئين عهد هيٺ ڪيل ڏوهن کان ماڻهن کي ڇوٽڪارو ڏياريو، تہ جيئن سڏيل ماڻهو واعدو ڪيل دائمي ميراث حاصل ڪن. ڇاڪاڻ تہ جتي وصيت جو معاملو هجي، اتي وصيت ڪندڙ جي موت جو ثابت ٿيڻ ضروري آهي. ^c ڇاڪاڻ تہ وصيت رڳو مئلن جي صورت ۾ صحيح ٿئي ٿي، ڇو جو جيستائين ان جو ڪندڙ جيئرو هجي، تيستائين ان جو ڪو زور ناهي. تنهنڪري پهريون عهد بہ رت کانسواءِ جاري نہ ڪيو ويو. جڏهن موسيٰ سڀني ماڻهن کي شريعت جو هر حڪم ٻڌائي ورتو، تڏهن وڇڙن ۽ ٻڪرن جو رت، پاڻيءَ، ڳاڙهي اُن ۽ زوفا سان گڏ کڻي، ڪتاب کي پاڻ ۽ سڀني ماڻهن کي ڇنڊيائين، چيائين تہ ”هي ان عهد جو رت آهي جنهن جو اسان جي پيءُ اوهان لاءِ حڪم ڏنو آهي.“

ساڳي طرح هن خيمي ۽ عبادت جي سڀني ٿانون کي بہ رت سان ڇنڊيو. حقيقت ۾ شريعت موجب لڳ ڀڳ هر شيءِ رت سان پاڪ ڪئي وڃي ٿي؛ ۽ رت وهائڻ کانسواءِ معافي ناهي.

تنهنڪري آسمان جي شين جي نقلن کي انهن رسمن سان پاڪ ڪرڻ ضروري هو، پر پاڻ آسمان جي شين کي انهن کان بهتر قربانين سان. ڇاڪاڻ تہ مسيح انسان جي ٺاهيل پاڪ جاين ۾ داخل نہ ٿيو، جيڪي سچين جون نقلون آهن، پر آسمان ۾ ئي، تہ جيئن هاڻي اسان لاءِ اسان جي پيءُ جي حضور ۾ حاضر ٿئي. هن لاءِ ضروري نہ هو تہ پاڻ کي بار بار پيش ڪري، جهڙيءَ طرح سردار ڪاهن پنهنجي نہ، پر ٻئي جي رت سان هر سال پاڪ جاين ۾ داخل ٿئي ٿو. نہ تہ مسيح کي دنيا جي بنياد پوڻ کان وٺي ڪيترائي ڀيرا ڏک سهڻا پون ها. پر هاڻي هو زمانن جي پڄاڻيءَ تي هڪ ڀيرو ظاهر ٿيو آهي، تہ جيئن پاڻ کي قربان ڪري گناهه کي ختم ڪري. جيئن ماڻهن لاءِ هڪ ڀيرو مرڻ مقرر ٿيل آهي، ۽ ان کان پوءِ عدالت ٿيندي، تيئن مسيح بہ گهڻن جا گناهه کڻڻ لاءِ هڪ ڀيرو پيش ڪيو ويو، ۽ ٻيو ڀيرو ظاهر ٿيندو — گناهه لاءِ نہ، پر انهن کي نجات ڏيڻ لاءِ جيڪي بيتابيءَ سان سندس انتظار ڪن ٿا.

حاشيا

^aعبرانين 9:7 — سردار ڪاهن سال ۾ رڳو هڪڙي ڏينهن، يعني ڪفاري جي ڏينهن، اندرين ڪوٺيءَ ۾ داخل ٿيندو هو، تہ جيئن ماڻهن ۽ خدا جي وچ ۾ معاملو درست ڪري.
^bعبرانين 9:14 — مسيح جو ڪفارو ٽنهي ذاتن جو ڪم آهي — يسوع پاڻ کي پيش ڪري ٿو، اسان جو پيءُ نذرانو قبول ڪري ٿو، ۽ دائمي روح نذراني کي اثرائتو بڻائي ٿو. صليب پيءُ جو فرزند جي خلاف ٿيڻ ناهي، پر اسان جو پيءُ، فرزند ۽ پاڪ روح گڏجي اسان جي ڇوٽڪاري لاءِ ڪم ڪري رهيا آهن.
^cعبرانين 9:16 — ساڳيو لفظ ’عهد‘ ۽ ’وصيت‘ ٻنهي لاءِ استعمال ٿئي ٿو؛ آيتن 16–17 ۾ ليکڪ وصيت واري معنيٰ کان ڪم وٺي ٿو — وصيت تڏهن ئي لاڳو ٿئي ٿي جڏهن ماڻهو مري وڃي.