د اول لوظ عبادت ځائ

د زاړه خېمې یوه کتنه، د هغې خونې او په کال کې یو ځل له وینې سره ننوتل، توپیر ته لار هواروي: هغو ډالیو وجدان نه شو پاکولای. مسیح یو ځل له خپلې وینې سره ننوت. لکه څنګه چې خلک یو ځل مري او بیا له قضاوت سره مخ کېږي، هغه هم یو ځل د ډېرو لپاره قرباني شو.

څپرکی 9.

اوس اول لوظ هم د عبادت دپاره ضابطې او په زمکه باندې يو عبادت ځائ درلودو. يو خېمه جوړه کړے شوه، اوله خېمه، چې د ډيوو ځائ، مېز او د حضور ډوډۍ پکښې وُو؛ دې ته پاک ځائ وئيلے کيږى. د دوېمې پردې نه شا ته يوه خېمه وه چې د پاکانو پاک ځائ وئيلے کيدو. په دې کښې د سرو زرو خوشبو ځائ قربان‌ګاه او د لوظ صندوق وو چې ټول په سرو زرو پوښلے شوے وو، چې په دې کښې د سرو زرو د من يوه مرتبان، د هارون هغه امسا چې زرغونه شوه، او د لوظ تختۍ وې. د دې نه پاسه د جلال کروبيانو د رحم په تخت باندې سيورے کړے وو، چې د دې تفصيل مونږ اوس نۀ شو بيانولے.

کله چې دا شيان داسې ترتيب شول، نو امامان هر وخت اوله خېمه ته ننوځى او خپل مقدس فرائض سرته رسوى. صرف مشر امام دوېمې خېمې ته ننوځى، په کال کښې يو ځل، او هر ځل د وينې سره، چې د خپل ځان او د خلقو د هغه ګناهونو دپاره ئې قربانوى چې بې‌ارادې شوے وى. ^a روحُ القُدس په دې سره دا ښودله چې تر څو اوله خېمه ولاړه وه، نو د پاکو ځايونو لار لا تر اوسه نۀ وه څرګنده شوے. دا د اوسنى وخت دپاره يوه نښه ده. د دې ترتيب مطابق داسې نذرانې او قربانۍ وړاندې کيږى چې د عبادت کوونکى ضمير نۀ شى کامل کولے، بلکې صرف د خوراک، څښاک او د مختلفو وينځلو په حقله دى — د بدن ضابطې چې د اصلاح تر وخته نافذ شوے وې.

مسيح، لوئ مشر امام

خو مسيح د هغه ښو شيانو مشر امام شو چې راغلى دى، د هغې لوئې او زياتې کاملې خېمې په وسيله چې په لاسونو جوړه شوے نۀ ده، يعنې د دې مخلوقات نه نۀ ده. هغه يو ځل د ټولو دپاره عبادت ځائ ته ننوتو، نۀ د وزو او سخيو د وينې سره، بلکې د خپلې وينې سره، او د تل ابدى نجات ئې حاصل کړو. ځکه کۀ د وزو او غويانو وينه، او د يوې غوا د سرو ايرو چې په ناپاکو باندې پاشلے شى، د بدن د پاکولو دپاره مقدس کوى، نو د مسيح وينه به څومره زياته، هغه چې د تل ابدى روح په وسيله ئې خپل ځان بې‌عيبه زمونږ پلار ته وړاندې کړو، زمونږ ضمير به د مُردو کارونو نه پاک کړى، دې دپاره چې مونږ د ژوندى پلار عبادت وکړو؟ ^b د دې وجې نه هغه د يو نوى لوظ درميانى دے: يو مرګ خلق د اول لوظ لاندې د ګناهونو نه خلاص کړل، دې دپاره چې بللے شوى کسان د تل ابدى ميراث چې وعده شوے ده هغه حاصل کړى. ځکه چرته چې وصيت وى، هلته د هغه چا مرګ ثابتول ضرورى دى چې هغه ئې کړے دے. ^c ځکه وصيت صرف د مُردو په حقله معتبر وى، ځکه چې تر څو ئې کوونکے ژوندے وى نو دا هيڅ قوت نۀ لرى. نو ځکه د بغېر د وينې نه اول لوظ هم نۀ وو نافذ شوے. کله چې موسىٰ د شريعت هر حُکم ټولو خلقو ته ووئيلو، نو هغۀ د سخيو او وزو وينه د اوبو، سرو وړيو او زوفا سره واخسته او دواړه، صحيفه او ټول خلق ئې پرې وپاشل، او ووئيل ئې چې، ”دا د هغه لوظ وينه ده چې زمونږ پلار تاسو ته حُکم کړے دے.“

دغه شان هغۀ خېمه او د عبادت ټول لوښى په وينه باندې وپاشل. په حقيقت کښې، شريعت تقريباً هر شے په وينه سره پاکوى؛ او د وينې د تويولو نه بغېر معافى نشته.

نو ضرورى وو چې د آسمانى شيانو نقلونه په دې رسمونو سره پاک شى، خو آسمانى شيان په خپله د دې نه په ښو قربانيو سره. ځکه مسيح په لاسونو جوړو شوو پاکو ځايونو ته چې د اصلى شيانو نقلونه دى نۀ وو ننوتے، بلکې خپله آسمان ته، دې دپاره چې اوس زمونږ دپاره زمونږ پلار په مخکښې حاضر شى. نۀ دا چې هغه بيا بيا خپل ځان وړاندې کړى، لکه څنګه چې مشر امام هر کال د بل چا وينې سره پاکو ځايونو ته ننوځى. که نه، نو مسيح ته به ضرورى وو چې د دُنيا د پېدايښت نه راهيسې ئې ډېر ځله تکليف ګالے وے. خو هغه د زمانو په آخر کښې يو ځل ظاهر شو، دې دپاره چې د خپل ځان په قربانولو سره ګناه ختمه کړى. او لکه څنګه چې د خلقو دپاره مقرر دى چې يو ځل مړ شى، او د دې نه پس عدالت دے، دغه شان مسيح، چې يو ځل د ډېرو د ګناهونو وړلو دپاره وړاندې شو، به دوېم ځل ظاهر شى — نۀ د ګناه دپاره، بلکې هغه کسان ته چې په بې‌صبرۍ سره د هغۀ انتظار کوى خلاصون راوړى.

لمن‌لیکونه

^aعبرانيان 9:7 — مشر امام تر ټولو دننه خونې ته په کال کښې صرف يوه ورځ ننوتو — د کفارې ورځ — دې دپاره چې د خلقو او خُدائ پاک په مينځ کښې خبرې سمې کړى.
^bعبرانيان 9:14 — د مسيح کفاره د درېواړو شخصيتونو کار دے — عيسىٰ خپل ځان وړاندې کوى، زمونږ پلار قربانى قبلوى، او د تل ابدى روح قربانى اثردار کوى. صليب د پلار د زوئ په خلاف نۀ دے بلکې زمونږ پلار، زوئ او روحُ القُدس د زمونږ د خلاصون دپاره يو ځائ عمل کوى.
^cعبرانيان 9:16 — دا يوه لفظ د ”لوظ“ او د ”وصيت/نامه“ دواړو دپاره راځى؛ په آيت ۱۶–۱۷ کښې ليکونکے د وصيت معنىٰ کاروى — وصيت صرف هغه وخت نافذ کيږى چې کله هغه کس مړ شى.