ዕብራውያን 9

9 ¹የመጀመሪያው ኪዳን እንኳ ለአምልኮ የሚሆኑ ሥርዐቶችና ምድራዊ መቅደስ ነበሩት። ²ድንኳን ተተከለ፤ ይኸውም መቅረዙን፣ ጠረጴዛውንና የገጸ ኅብስቱን የያዘ የመጀመሪያው ነው፤ ቅዱስ ስፍራ ተብሎ ይጠራል። ³ከሁለተኛው መጋረጃ በስተኋላ ቅድስተ ቅዱሳን ተብሎ የሚጠራ ድንኳን ነበረ። ⁴የወርቅ የዕጣን መሠዊያና ዙሪያው በወርቅ የተለበጠ የኪዳኑ ታቦት ነበሩት፤ በታቦቱም ውስጥ መናን የያዘ የወርቅ ማሰሮ፣ ያቆጠቆጠው የአሮን በትርና የኪዳኑ ጽላቶች ነበሩ። ⁵ከታቦቱም በላይ የክብር ኪሩቤል የስርየት መክደኛውን ይጋርዱ ነበር፤ ስለ እነዚህ ነገሮች አሁን በዝርዝር ልንናገር አንችልም።

⁶ነገሮች በዚህ ሁኔታ ከተዘጋጁ በኋላ፣ ካህናቱ አገልግሎታቸውን ለመፈጸም ዘወትር ወደ መጀመሪያው ድንኳን ይገባሉ። ⁷ወደ ሁለተኛው ድንኳን ግን ሊቀ ካህናቱ ብቻ በዓመት አንድ ጊዜ ይገባል፤ ሁልጊዜም ለራሱና ሕዝቡ ባለማወቅ ለሠሩት ኀጢአት የሚያቀርበውን ደም ይዞ ይገባል። ^a a v7 ሊቀ ካህናቱ ወደ ውስጠኛው ክፍል የሚገባው በዓመት አንድ ቀን ብቻ ነበር — የማስተስረያው ቀን — ይኸውም በሕዝቡና በእግዚአብሔር መካከል ዕርቅ ለማድረግ ነው። ⁸መንፈስ ቅዱስ በዚህ ሲያስረዳ፣ የመጀመሪያው ድንኳን ገና ቆሞ እስካለ ድረስ ወደ ቅዱሱ ስፍራ የሚወስደው መንገድ ገና እንዳልተገለጠ ነበር። ⁹ይህም ለአሁኑ ዘመን ምሳሌ ነው። በዚህ ሥርዐት መሠረት የሚቀርቡት ስጦታዎችና መሥዋዕቶች አምላኪውን በሕሊናው ፍጹም ሊያደርጉት አይችሉም፤ ¹⁰ነገር ግን ስለ መብልና መጠጥ እንዲሁም ስለ ልዩ ልዩ መታጠብ ብቻ የሚሆኑ፣ የማስተካከያው ዘመን እስኪመጣ ድረስ የተጫኑ ሥጋዊ ሥርዐቶች ናቸው።

ክርስቶስ፣ የሚበልጠው ሊቀ ካህናት

¹¹ክርስቶስ ግን የመጡት በጎ ነገሮች ሊቀ ካህናት ሆኖ መጣ፤ ይኸውም በእጅ ባልተሠራ፣ ይልቁንም የዚህ ፍጥረት ባልሆነ በሚበልጠውና ይበልጥ ፍጹም በሆነ ድንኳን በኩል ነው። ¹²የፍየሎችንና የጥጆችን ደም ሳይሆን የራሱን ደም ይዞ ለዘላለም አንድ ጊዜ ወደ መቅደሱ ገባ፤ የዘላለምንም ቤዛነት አስገኘ። ¹³የፍየሎችና የኰርማዎች ደም እንዲሁም በርኵሳን ላይ የሚረጨው የጊደር ዐመድ ሥጋን ለማንጻት የሚቀድሱ ከሆነ፣ ¹⁴ራሱን በዘላለም መንፈስ አማካይነት ነውር የሌለው አድርጎ ለአባታችን ያቀረበው የክርስቶስ ደም፣ ሕያውን አባት እናገለግል ዘንድ ሕሊናችንን ከሞተ ሥራ እንዴት አብልጦ አያነጻውም? ^b b v14 የክርስቶስ ማስተስረያ የሦስቱም አካላት ሥራ ነው — ኢየሱስ ራሱን ያቀርባል፣ አባታችን መሥዋዕቱን ይቀበላል፣ የዘላለም መንፈስም መሥዋዕቱን ውጤታማ ያደርገዋል። መስቀሉ አብ በወልድ ላይ የተነሣበት ሳይሆን፣ አባታችን፣ ወልድና መንፈስ ቅዱስ ለማዳናችን በአንድነት የሠሩበት ነው። ¹⁵ስለዚህም እርሱ የአዲስ ኪዳን መካከለኛ ነው፤ በመጀመሪያው ኪዳን ሥር ከተፈጸሙ በደሎች ሰዎችን የቤዠ ሞት ሆኖአልና፣ የተጠሩትም ተስፋ የተሰጣቸውን የዘላለም ርስት ይቀበሉ ዘንድ ነው። ¹⁶ኑዛዜ ባለበት ስፍራ፣ ያ ኑዛዜ ያደረገው ሰው ሞት መረጋገጥ አለበትና። ^c c v16 አንዱ ቃል ‘ኪዳን’ን እና ‘ኑዛዜ’ን ይወክላል፤ ጸሐፊው በቍጥር 16-17 በኑዛዜ ትርጉም ይጠቀማል — ኑዛዜ የሚጸናው ሰውዬው ሲሞት ብቻ ነው። ¹⁷ኑዛዜ የሚጸናው በሞቱ ሰዎች ላይ ብቻ ነውና፤ ያደረገው ሰው በሕይወት እያለ ኀይል የለውምና። ¹⁸ስለዚህ የመጀመሪያው ኪዳን እንኳ ያለ ደም አልተመረቀም። ¹⁹ሙሴ የሕጉን ትእዛዛት ሁሉ ለሕዝቡ በሙሉ ከነገረ በኋላ፣ የጥጆችንና የፍየሎችን ደም ከውሃ፣ ከቀይ ሱፍና ከሂሶጵ ጋራ ወስዶ መጽሐፉንም ራሱንና ሕዝቡን ሁሉ ረጨ፤ ²⁰እንዲህም አለ፤ “አባታችን ለእናንተ ያዘዘው የኪዳኑ ደም ይህ ነው።”

²¹እንደዚሁም ድንኳኑንና የአገልግሎት ዕቃዎቹን ሁሉ በደም ረጨ። ²²በእውነቱ ሕጉ ነገሩን ሁሉ ማለት ይቻላል በደም ያነጻል፤ ደምም ሳይፈስ ይቅርታ የለም።

²³እንግዲህ የሰማያውያን ነገሮች ምሳሌዎች በእነዚህ ሥርዐቶች ሊነጹ ግድ ነበረባቸው፤ ሰማያውያኑ ነገሮች ራሳቸው ግን ከእነዚህ በሚበልጡ መሥዋዕቶች ይነጹ ዘንድ ግድ ነበር። ²⁴ክርስቶስ የእውነተኛዎቹ ምሳሌ ወደ ሆነ በእጅ ወደ ተሠራ ቅዱስ ስፍራ አልገባምና፤ ነገር ግን አሁን ስለ እኛ በአባታችን ፊት ይቀርብ ዘንድ ወደ ሰማይ ራሱ ገባ። ²⁵ይህም ሊቀ ካህናቱ የራሱ ያልሆነውን ደም ይዞ በየዓመቱ ወደ ቅዱሱ ስፍራ እንደሚገባ፣ ራሱን ደጋግሞ ሊያቀርብ አልነበረም። ²⁶ይህ ባይሆን ኖሮ ክርስቶስ ዓለም ከተመሠረተ ጀምሮ ብዙ ጊዜ መከራ መቀበል ባስፈለገው ነበር። አሁን ግን በዘመናት ፍጻሜ ራሱን በመሠዋት ኀጢአትን ያስወግድ ዘንድ አንድ ጊዜ ተገለጠ። ²⁷ለሰዎችም አንድ ጊዜ መሞት፣ ከዚያም በኋላ ፍርድ መምጣት እንደ ተመደበ፣ ²⁸እንዲሁ ክርስቶስ የብዙዎችን ኀጢአት ሊሸከም አንድ ጊዜ ከቀረበ በኋላ፣ ስለ ኀጢአት ሳይሆን በናፍቆት ለሚጠባበቁት መዳንን ሊያመጣ ዳግመኛ ይገለጣል።