Το αγιαστήριο της πρώτης διαθήκης

Μια περιήγηση στην παλιά σκηνή, στους χώρους της και στην είσοδο με αίμα μία φορά τον χρόνο, προετοιμάζει την αντίθεση: εκείνα τα δώρα δεν μπορούσαν να καθαρίσουν τη συνείδηση. Ο Χριστός μπήκε μία φορά με το δικό του αίμα. Όπως οι άνθρωποι πεθαίνουν μία φορά και ύστερα έρχεται η κρίση, έτσι κι αυτός προσφέρθηκε μία φορά για πολλούς.

Κεφάλαιο 9.

Είχε λοιπόν και η πρώτη διαθήκη κανόνες για τη λατρεία και ένα επίγειο αγιαστήριο. Στήθηκε μια σκηνή, η πρώτη, που είχε τη λυχνία, το τραπέζι και τους άρτους της προθέσεως· αυτή ονομάζεται Άγια. Πίσω από το δεύτερο καταπέτασμα ήταν μια σκηνή που ονομάζεται Άγια των Αγίων. Είχε το χρυσό θυσιαστήριο του θυμιάματος και την κιβωτό της διαθήκης, ολόκληρη σκεπασμένη με χρυσάφι, που μέσα της ήταν ένα χρυσό δοχείο με το μάννα, το ραβδί του Ααρών που είχε βλαστήσει και οι πλάκες της διαθήκης. Από πάνω της, τα χερουβείμ της δόξας σκίαζαν το ιλαστήριο· λεπτομέρειες όμως που δεν μπορούμε τώρα να αναφέρουμε.

Έτσι διατεταγμένα τα πράγματα, οι ιερείς μπαίνουν συνεχώς στην πρώτη σκηνή τελώντας τα ιερά τους καθήκοντα. Στη δεύτερη όμως μπαίνει μόνο ο αρχιερέας, μια φορά τον χρόνο, πάντοτε με αίμα, το οποίο προσφέρει για τον εαυτό του και για τις αθέλητες αμαρτίες του λαού. ^a Μ' αυτό το Άγιο Πνεύμα έδειχνε πως ο δρόμος προς τα άγια δεν είχε ακόμη φανερωθεί, όσο στεκόταν ακόμη η πρώτη σκηνή. Αυτό είναι σύμβολο για τον παρόντα καιρό. Σύμφωνα μ' αυτή τη διάταξη, προσφέρονται δώρα και θυσίες που δεν μπορούν να τελειοποιήσουν τη συνείδηση εκείνου που λατρεύει, αλλά αφορούν μόνο φαγητά, ποτά και διάφορους καθαρισμούς· σωματικές διατάξεις που επιβλήθηκαν ως τον καιρό της διόρθωσης.

Ο Χριστός, ο ανώτερος αρχιερέας

Ο Χριστός όμως ήρθε ως αρχιερέας των αγαθών που έχουν έρθει, μέσα από την ανώτερη και τελειότερη σκηνή, που δεν είναι φτιαγμένη από ανθρώπινα χέρια, δηλαδή δεν ανήκει σ' αυτή τη δημιουργία. Μπήκε στο αγιαστήριο μια για πάντα, όχι με αίμα τράγων και μοσχαριών, αλλά με το δικό του αίμα, εξασφαλίζοντας αιώνια λύτρωση. Γιατί, αν το αίμα των τράγων και των ταύρων και η στάχτη ενός δαμαλιού, που ραντίζεται πάνω στους ακάθαρτους, τους αγιάζει για τον καθαρισμό του σώματος, πόσο περισσότερο το αίμα του Χριστού, ο οποίος πρόσφερε τον εαυτό του άψογο στον Πατέρα μας μέσω του αιώνιου Πνεύματος, θα καθαρίσει τη συνείδησή μας από τα νεκρά έργα, για να υπηρετούμε τον ζωντανό Πατέρα; ^b Γι' αυτόν τον λόγο μεσιτεύει μια νέα διαθήκη: ένας θάνατος λύτρωσε τους ανθρώπους από τα παραπτώματα της πρώτης διαθήκης, ώστε οι καλεσμένοι να λάβουν την υποσχημένη αιώνια κληρονομιά. Γιατί, όπου υπάρχει διαθήκη, πρέπει να βεβαιωθεί ο θάνατος εκείνου που την έκανε. ^c Γιατί μια διαθήκη ισχύει μόνο για τους νεκρούς, αφού δεν έχει καμιά ισχύ όσο ζει εκείνος που την έκανε. Γι' αυτό ούτε η πρώτη διαθήκη εγκαινιάστηκε χωρίς αίμα. Αφού ο Μωυσής ανακοίνωσε κάθε εντολή του νόμου σ' όλο τον λαό, πήρε το αίμα των μοσχαριών και των τράγων, μαζί με νερό, κόκκινο μαλλί και ύσσωπο, και ράντισε και το ίδιο το βιβλίο και όλο τον λαό, λέγοντας: «Αυτό είναι το αίμα της διαθήκης που όρισε για σας ο Πατέρας μας».

Παρόμοια ράντισε με αίμα και τη σκηνή και όλα τα σκεύη της λατρείας. Πράγματι, ο νόμος καθαρίζει σχεδόν τα πάντα με αίμα· και χωρίς να χυθεί αίμα δεν υπάρχει συγχώρηση.

Έπρεπε λοιπόν τα αντίγραφα των ουράνιων πραγμάτων να καθαρίζονται μ' αυτές τις τελετές, τα ίδια όμως τα ουράνια με θυσίες ανώτερες απ' αυτές. Γιατί ο Χριστός δεν μπήκε σε άγια φτιαγμένα από ανθρώπινα χέρια, αντίγραφα των αληθινών, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα μπροστά στον Πατέρα μας για χάρη μας. Όχι για να προσφέρει τον εαυτό του επανειλημμένα, όπως ο αρχιερέας που μπαίνει στα άγια κάθε χρόνο με αίμα ξένο. Διαφορετικά, ο Χριστός θα έπρεπε να πάθει πολλές φορές από τότε που θεμελιώθηκε ο κόσμος. Τώρα όμως εμφανίστηκε μια φορά, στο τέλος των αιώνων, για να καταργήσει την αμαρτία με τη θυσία του εαυτού του. Και όπως είναι ορισμένο οι άνθρωποι να πεθάνουν μια φορά, κι έπειτα ακολουθεί η κρίση, έτσι και ο Χριστός, αφού προσφέρθηκε μια φορά για να σηκώσει τις αμαρτίες των πολλών, θα εμφανιστεί δεύτερη φορά, όχι πια για την αμαρτία, αλλά για να φέρει τη σωτηρία σ' εκείνους που τον περιμένουν με λαχτάρα.

Υποσημειώσεις

^aΠρος Εβραίους 9:7 — Ο αρχιερέας έμπαινε στο πιο εσωτερικό δωμάτιο μόνο μία ημέρα κάθε χρόνο — την Ημέρα του Εξιλασμού — για να αποκαταστήσει τη σχέση ανάμεσα στον λαό και τον Θεό.
^bΠρος Εβραίους 9:14 — Η εξιλέωση του Χριστού είναι έργο και των τριών Προσώπων — ο Ιησούς προσφέρει τον εαυτό του, ο Πατέρας μας δέχεται την προσφορά και το αιώνιο Πνεύμα κάνει την προσφορά αποτελεσματική. Ο σταυρός δεν είναι ο Πατέρας εναντίον του Υιού, αλλά ο Πατέρας μας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα που ενεργούν μαζί για τη σωτηρία μας.
^cΠρος Εβραίους 9:16 — Η ίδια λέξη (διαθήκη) σημαίνει και «συμφωνία» και «τελευταία βούληση»· στα εδάφια 16-17 ο συγγραφέας στηρίζεται στη σημασία της τελευταίας βούλησης — μια διαθήκη αρχίζει να ισχύει μόνο όταν πεθάνει το πρόσωπο.