1 Korinta 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹Para sadulur, aku ngelingake kowe marang Injil kang wis dakwartakake marang kowe, kang wis padha koktampa lan saiki padha kokantepi. ²Srana Injil iku kowe padha dislametake, yen kowe padha ngugemi kanthi santosa pawarta kang wis dakwartakake marang kowe—kajaba yen anggonmu pracaya iku muspra.

³Awit prakara kang wigati dhewe, kang uga wis daktampa, iku wis dakwenehake marang kowe, yaiku: Sang Kristus wis seda marga saka dosa kita, cocog karo kang katulis ing Kitab Suci, ⁴sarta wis kasarekake, lan wis kawungokake ing dina kang katelu, cocog karo kang katulis ing Kitab Suci, ⁵sarta wis ngatingal marang Kefas, banjur marang sakabat rolas. ⁶Sawise iku Panjenengane ngatingal marang sadulur luwih saka limang atus bebarengan; kang akeh isih padha urip, sanadyan ana sawatara kang wis padha tilar donya. ⁷Banjur ngatingal marang Yakobus, tumuli marang sakabehing para rasul. ⁸Lan wekasan dhewe Panjenengane uga ngatingal marang aku, kaya bayi kang lair durung mangsane. ⁹Awit aku iki kang asor dhewe ing antarane para rasul, ora pantes diarani rasul, amarga aku wis nganiaya pasamuwane Rama kita. ¹⁰Nanging marga saka sih-rahmate Rama kita, aku dadi kaya kang saiki iki, lan sih-rahmate marang aku iku ora muspra. Malah aku wis nyambut gawe luwih abot tinimbang wong-wong iku kabeh—nanging dudu aku, ananging sih-rahmate Rama kita kang nunggil karo aku. ¹¹Dadi, dadia aku utawa wong-wong iku, mangkono anggonku padha nggelarake pawarta, lan mangkono anggonmu padha pracaya.

Yen Sang Kristus Ora Kawungokake

¹²Mangka yen Sang Kristus diwartakake wis kawungokake saka ing antarane wong mati, kepriye dene ana ing antaramu kang kandha yen ora ana tangine wong mati? ¹³Yen ora ana tangine wong mati, Sang Kristus iya mesthi ora kawungokake. ¹⁴Lan yen Sang Kristus ora kawungokake, tanpa guna anggonku padha nggelarake pawarta, lan tanpa guna uga pracayamu. ¹⁵Ora mung iku, aku iya padha tinemu dadi seksi palsu tumrap Rama kita, awit aku wis padha neksekake bab Rama kita yen Panjenengane wis mungokake Sang Kristus saka ing antarane wong mati—mangka Panjenengane ora mungokake, yen pancen wong mati iku ora kawungokake. ¹⁶Awit yen wong mati ora kawungokake, Sang Kristus iya mesthi ora kawungokake. ¹⁷Lan yen Sang Kristus ora kawungokake, pracayamu iku tanpa guna; kowe padha isih kawengku ing dosamu. ¹⁸Mangkono uga wong kang wis padha tilar donya ana ing Sang Kristus iku padha sirna. ¹⁹Yen pangarep-arep kita marang Sang Kristus iku mung kanggo urip saiki iki, aku iki wong kang luwih mesakake katimbang sakabehing wong urip.

²⁰Nanging nyatane Sang Kristus pancen wis kawungokake saka ing antarane wong mati, minangka woh wiwitan saka wong kang wis padha tilar donya. ²¹Awit sarehne pati iku tekane lumantar wong siji, mangkono uga tangine wong mati iku iya lumantar wong siji. ²²Awit kaya dene ana ing Adam wong kabeh padha mati, mangkono uga ana ing Sang Kristus wong kabeh bakal padha kauripake. ²³Nanging siji-siji miturut urutane: Sang Kristus minangka woh wiwitan; banjur, ing nalika rawuhe, wong kang dadi kagungane. ²⁴Sawise iku bakal tekan ing wekasane, nalika Panjenengane masrahake Kraton marang Rama kita, sawise nyirnakake sakabehing pamarentah, pangwasa lan kakuwatan. ^a a v24 Samangsa samubarang wis sampurna, Sang Putra masrahake Kraton sakabehe bali menyang astane Rama kita—dene tujuwane samubarang kabeh iku Sang Rama piyambak. ²⁵Awit Panjenengane kudu ngasta paprentahan nganti sakabehing mungsuhe wis dilakokake ana ing sangisoring sampeyane. ²⁶Mungsuh kang wekasan kang bakal disirnakake iku pati. ²⁷Rama kita wis nalukake samubarang kabeh ana ing sangisoring sampeyane Sang Putra. Nanging samangsa dipangandikakake yen ‘samubarang kabeh’ wis katelukake marang Panjenengane, cetha yen kajaba Rama kita, kang wis nalukake samubarang kabeh marang Sang Putra. ²⁸Lan samangsa samubarang kabeh wis katelukake marang Panjenengane, Sang Putra piyambak iya bakal sumuyud marang Panjenengane kang wis nelukake samubarang kabeh marang Panjenengane, supaya Rama kita dadi samubarang tumrap samubarang kabeh. ^b b v28 Samangsa samubarang kabeh wis kapulihake, Sang Putra kanthi bungah manggon ana ing sangisore Rama kita, supaya Rama kita dadi samubarang kabeh tumrap saben wong—yaiku pungkasan kang dituju dening sakabehing lelakon iki.

²⁹Yen ora mangkono, apa gunane wong kang padha dibaptis kanggo wong mati? Yen wong mati babar pisan ora kawungokake, yagene wong-wong iku padha dibaptis kanggo wong mati mau? ^c c v29 Adat kang persis dikarepake dening Paulus ing kene iku ora dimangerteni; iku dienggo minangka bukti yen malah wong kang nglakoni iku iya padha pracaya marang tangine wong mati. ³⁰Lan tumrap aku dhewe, yagene aku saben jam tansah ngethohake nyawaku? ³¹Aku saben dina ngalami pati—satemen-temene kaya anggonku mongkog marga saka kowe, para sadulur, ana ing Gusti Yesus Kristus, Gusti kita. ³²Yen anggonku perang nglawan kewan galak ana ing kutha Efesus mung kanggo pikolehing manungsa, apa untungku? Yen wong mati ora padha tangi, “Payo padha mangan lan ngombe, awit sesuk kita bakal mati.” ³³Aja padha nganti kesasar: “Kekancan kang ala iku ngrusak kalakuan kang becik.” ³⁴Padha nggregaha kanthi bener lan padha mareya saka ing dosa—ana sawatara wong kang ora wanuh marang Rama kita; prakara iki dakkandhakake supaya kowe padha isin.

Badan Peparinge Rama kita

³⁵Nanging mbok menawa ana wong kang takon, “Kepriye anggone wong mati padha kawungokake? Lan nganggo badan kang kaya apa anggone bakal padha teka?” ³⁶He wong gemblung! Apa kang koksebar iku ora bakal urip, kajaba yen wis mati dhisik. ³⁷Samangsa kowe nyebar, kowe ora nyebar badan kang bakal kelakon, nanging mung wiji gundhul, mbok menawa gandum utawa wiji liyane. ³⁸Nanging Rama kita maringi badan marang wiji mau manut karsane, lan marang saben wiji diparingi badan dhewe-dhewe. ³⁹Ora kabeh daging iku padha: daginge manungsa, kewan, manuk lan iwak iku beda-beda. ⁴⁰Ana badan kaswargan, lan ana badan kadonyan; mulyane kang kaswargan iku beda, lan mulyane kang kadonyan iku iya beda. ⁴¹Srengenge duwe cahya dhewe, rembulan cahya liya, lan lintang-lintang cahya liya maneh—malah lintang siji lan sijine beda cahyane.

⁴²Mangkono uga tangine wong mati: kang disebar iku bisa rusak, kang kawungokake ora bisa rusak. ⁴³Disebar ing kahanan asor, kawungokake ing kamulyan; disebar ing kahanan ringkih, kawungokake ing kakuwatan. ⁴⁴Disebar minangka badan kadonyan, kawungokake minangka badan kasukman. Yen ana badan kadonyan, iya ana badan kasukman. ⁴⁵Kaya kang katulis: “Manungsa kang kapisan, Adam, dadi titah kang urip”; dene Adam kang wekasan dadi roh kang nguripake. ^d d v45 Gusti Yesus iku “Adam kang wekasan”: manawa Adam kang kapisan nekakake pati marang wong kabeh, Gusti Yesus maringi urip marang sakabehing wong kang dadi kagungane. ⁴⁶Nanging dudu kang kasukman kang teka dhisik, ananging kang kadonyan, lagi sawise iku kang kasukman. ⁴⁷Manungsa kang kapisan iku kadadean saka lebu bumi; manungsa kang kapindho iku saka ing swarga. ⁴⁸Kaya kang kadadean saka lebu, mangkono uga wong kang padha kagawe saka lebu; lan kaya kang saka ing swarga, mangkono uga wong kang padha kagolong ing swarga. ⁴⁹Kaya dene kita wis nyandhang gambaring manungsa kadonyan, kita iya bakal nyandhang gambaring manungsa kaswargan.

⁵⁰Prakara iki dakkandhakake marang kowe, para sadulur: daging lan getih iku ora bisa tampa warisan Kratone Rama kita, lan kang bisa rusak iku ora bisa tampa warisan kang ora bisa rusak.

⁵¹Lah rungokna, aku arep nyritakake sawijining wewadi marang kowe: Kita ora bakal kabeh ngalami pati, nanging kita kabeh bakal padha kasalin. ⁵²Dumadakan, sakeclapaning netra, nalika kumandhanging kalasangka kang wekasan—kalasangka bakal muni, wong mati bakal padha kawungokake kanthi ora bisa mati maneh, lan kita bakal padha kasalin. ⁵³Awit kang bisa rusak iki kudu nyandhang kang ora bisa rusak, lan kang bisa mati iki kudu nyandhang kang ora bisa mati. ⁵⁴Samangsa kang bisa rusak iki wis nyandhang kang ora bisa rusak, lan kang bisa mati iki wis nyandhang kang ora bisa mati, ing nalika iku bakal kayektenan kang katulis: “Pati wis kauntal dening kaunggulan. ⁵⁵Heh pati, ana ngendi kaunggulanmu? Heh pati, ana ngendi entupmu?”

⁵⁶Dene entupe pati iku dosa, lan pangwasaning dosa iku angger-anggering Toret. ⁵⁷Nanging saos sokur konjuk marang Rama kita! Panjenengane maringi kaunggulan marang kita lumantar Gusti kita Yesus Kristus. ⁵⁸Mulane, para sadulurku kang kinasih, padha dikukuh, aja gigrig, tansah lubering ing pakaryaning Gusti, awit kowe padha ngreti yen kangelanmu ana ing patunggilane Gusti iku ora muspra.