Προς Κορινθίους Α΄ 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹Αδελφοί μου, σας θυμίζω το ευαγγέλιο που σας κήρυξα, το οποίο και παραλάβατε και στο οποίο στηρίζεστε. ²Μ' αυτό το ευαγγέλιο σώζεστε, αν κρατάτε σταθερά τον λόγο που σας κήρυξα· εκτός αν πιστέψατε μάταια.

³Γιατί σας παρέδωσα ως πρωταρχικό αυτό που κι εγώ παρέλαβα: ότι ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες μας, σύμφωνα με τις Γραφές, ⁴ότι τάφηκε, ότι αναστήθηκε την τρίτη ημέρα σύμφωνα με τις Γραφές, ⁵και ότι εμφανίστηκε στον Κηφά, έπειτα στους δώδεκα. ⁶Ύστερα εμφανίστηκε σε περισσότερους από πεντακόσιους αδελφούς μονομιάς· οι περισσότεροι ζουν ακόμη, αν και μερικοί κοιμήθηκαν. ⁷Έπειτα εμφανίστηκε στον Ιάκωβο, έπειτα σε όλους τους αποστόλους. ⁸Και τελευταία απ' όλους εμφανίστηκε και σ' εμένα, σαν σε κάποιον που γεννήθηκε πρόωρα. ⁹Εγώ είμαι ο ελάχιστος από τους αποστόλους, ανάξιος να ονομάζομαι απόστολος, επειδή καταδίωξα την εκκλησία του Πατέρα μας. ¹⁰Με τη χάρη του Πατέρα μας είμαι αυτό που είμαι, και η χάρη του σ' εμένα δεν πήγε χαμένη. Αλλά κοπίασα περισσότερο απ' όλους τους· όχι όμως εγώ, αλλά η χάρη του Πατέρα μας μαζί μου. ¹¹Είτε λοιπόν εγώ είτε εκείνοι, έτσι κηρύττουμε, κι έτσι πιστέψατε.

Αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε

¹²Αν όμως κηρύττεται ότι ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, πώς μπορούν μερικοί ανάμεσά σας να λένε ότι δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών; ¹³Αν δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών, τότε ούτε ο Χριστός έχει αναστηθεί. ¹⁴Κι αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, τότε το κήρυγμά μας είναι ανώφελο, κι ανώφελη είναι και η πίστη σας. ¹⁵Ακόμη περισσότερο, αποδεικνυόμαστε ψευδομάρτυρες για τον Πατέρα μας, αφού μαρτυρήσαμε για τον Πατέρα μας ότι ανέστησε τον Χριστό από τους νεκρούς· όμως δεν τον ανέστησε, αν πράγματι οι νεκροί δεν ανασταίνονται. ¹⁶Γιατί αν οι νεκροί δεν ανασταίνονται, τότε ούτε ο Χριστός έχει αναστηθεί. ¹⁷Κι αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, η πίστη σας είναι μάταιη· βρίσκεστε ακόμη μέσα στις αμαρτίες σας. ¹⁸Τότε κι εκείνοι που κοιμήθηκαν ενωμένοι με τον Χριστό χάθηκαν. ¹⁹Αν ελπίζουμε στον Χριστό μόνο γι' αυτή τη ζωή, είμαστε οι πιο αξιολύπητοι απ' όλους τους ανθρώπους.

²⁰Όμως ο Χριστός αναστήθηκε πραγματικά από τους νεκρούς, η απαρχή εκείνων που έχουν κοιμηθεί. ²¹Γιατί, αφού ο θάνατος ήρθε μέσω ενός ανθρώπου, έτσι και η ανάσταση των νεκρών έρχεται μέσω ενός ανθρώπου. ²²Γιατί, όπως με τον Αδάμ όλοι πεθαίνουν, έτσι και με τον Χριστό όλοι θα ζωοποιηθούν. ²³Αλλά ο καθένας με τη σειρά του: πρώτος ο Χριστός, η απαρχή· έπειτα, όταν έρθει, εκείνοι που ανήκουν σ' αυτόν. ²⁴Έπειτα έρχεται το τέλος, όταν θα παραδώσει τη βασιλεία στον Πατέρα μας, όταν θα έχει καταργήσει κάθε αρχή, εξουσία και δύναμη. ^a a v24 Όταν όλα ολοκληρωθούν, ο Υιός θέτει ολόκληρη τη βασιλεία ξανά στα χέρια του Πατέρα μας — ο σκοπός των πάντων είναι ο ίδιος ο Πατέρας. ²⁵Γιατί πρέπει να βασιλεύει ωσότου βάλει όλους τους εχθρούς του κάτω από τα πόδια του. ²⁶Ο τελευταίος εχθρός που θα καταργηθεί είναι ο θάνατος. ²⁷Ο Πατέρας μας έβαλε τα πάντα κάτω από τα πόδια του Υιού. Όταν όμως λέει ότι «τα πάντα» έχουν υποταχθεί σ' αυτόν, είναι φανερό ότι εξαιρείται ο Πατέρας μας, που υπέταξε τα πάντα στον Υιό. ²⁸Όταν τα πάντα θα υποταχθούν σ' αυτόν, τότε και ο ίδιος ο Υιός θα υποταχθεί σ' εκείνον που του υπέταξε τα πάντα, ώστε ο Πατέρας μας να είναι τα πάντα σε όλους. ^b b v28 Όταν τελικά όλα αποκατασταθούν, ο Υιός παίρνει με χαρά τη θέση του κάτω από τον Πατέρα μας, ώστε ο Πατέρας μας να είναι το παν για τον καθένα — ο προορισμός προς τον οποίο κινείται όλη η ιστορία.

²⁹Αλλιώς, τι θα κάνουν εκείνοι που βαφτίζονται για τους νεκρούς; Αν οι νεκροί δεν ανασταίνονται καθόλου, γιατί να βαφτίζονται γι' αυτούς; ^c c v29 Η ακριβής συνήθεια στην οποία αναφέρεται εδώ ο Παύλος είναι άγνωστη· τη χρησιμοποιεί ως απόδειξη ότι ακόμη κι εκείνοι που την έκαναν πίστευαν στην ανάσταση. ³⁰Κι εμείς, γιατί εκθέτουμε τον εαυτό μας σε κίνδυνο κάθε ώρα; ³¹Πεθαίνω κάθε μέρα — τόσο σίγουρα όσο καυχιέμαι για σας, αδελφοί μου, μέσα στον Χριστό Ιησού, τον Κύριό μας. ³²Αν πάλεψα με θηρία στην Έφεσο από καθαρά ανθρώπινα κίνητρα, τι κέρδος έχω; Αν οι νεκροί δεν ανασταίνονται, «ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο θα πεθάνουμε». ³³Μην ξεγελιέστε: «Οι κακές συναναστροφές διαφθείρουν τα καλά ήθη». ³⁴Συνέλθετε όπως πρέπει και σταματήστε να αμαρτάνετε· μερικοί αγνοούν τον Πατέρα μας· το λέω αυτό για να ντραπείτε.

Το σώμα που δίνει ο Πατέρας

³⁵Θα ρωτήσει όμως κάποιος: «Πώς ανασταίνονται οι νεκροί; Με τι είδους σώμα θα έρθουν;» ³⁶Ανόητε! Αυτό που σπέρνεις δεν ζωντανεύει αν δεν πεθάνει πρώτα. ³⁷Όταν σπέρνεις, δεν σπέρνεις το σώμα που θα γίνει, αλλά έναν γυμνό σπόρο, ίσως σιτάρι ή κάτι άλλο. ³⁸Όμως ο Πατέρας μας του δίνει το σώμα που εκείνος διάλεξε, και στον κάθε σπόρο το δικό του σώμα. ³⁹Δεν είναι όλες οι σάρκες ίδιες: άλλη των ανθρώπων, άλλη των ζώων, άλλη των πουλιών, άλλη των ψαριών. ⁴⁰Υπάρχουν σώματα επουράνια και σώματα επίγεια· άλλη είναι η λαμπρότητα των επουράνιων κι άλλη η λαμπρότητα των επίγειων. ⁴¹Άλλη είναι η λάμψη του ήλιου, άλλη του φεγγαριού, κι άλλη των άστρων — το ένα άστρο διαφέρει από το άλλο στη λάμψη.

⁴²Έτσι είναι και η ανάσταση των νεκρών: το σώμα σπέρνεται φθαρτό, ανασταίνεται άφθαρτο. ⁴³Σπέρνεται μέσα στην ατιμία, ανασταίνεται μέσα στη δόξα· σπέρνεται μέσα στην αδυναμία, ανασταίνεται μέσα στη δύναμη. ⁴⁴Σπέρνεται σώμα φυσικό, ανασταίνεται σώμα πνευματικό. Αν υπάρχει φυσικό σώμα, υπάρχει και πνευματικό. ⁴⁵Έτσι είναι γραμμένο: «Ο πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ, έγινε ζωντανή ψυχή»· ο τελευταίος Αδάμ έγινε πνεύμα που δίνει ζωή. ^d d v45 Ο Ιησούς είναι ο «τελευταίος Αδάμ»: εκεί που ο πρώτος Αδάμ έφερε τον θάνατο σε όλους, ο Ιησούς δίνει ζωή σε όλους όσοι ανήκουν σ' αυτόν. ⁴⁶Δεν ήρθε όμως πρώτο το πνευματικό, αλλά το φυσικό, κι ύστερα το πνευματικό. ⁴⁷Ο πρώτος άνθρωπος ήταν από το χώμα της γης· ο δεύτερος άνθρωπος είναι από τον ουρανό. ⁴⁸Όπως ο άνθρωπος που είναι από χώμα, έτσι είναι κι εκείνοι που είναι από χώμα· κι όπως ο άνθρωπος που είναι από τον ουρανό, έτσι είναι κι εκείνοι που είναι από τον ουρανό. ⁴⁹Κι όπως φορέσαμε τη μορφή του γήινου ανθρώπου, έτσι θα φορέσουμε και τη μορφή του ουράνιου ανθρώπου.

⁵⁰Αυτό σας λέω, αδελφοί μου: σάρκα και αίμα δεν μπορούν να κληρονομήσουν τη βασιλεία του Πατέρα μας, ούτε το φθαρτό μπορεί να κληρονομήσει το άφθαρτο.

⁵¹Ακούστε, σας λέω ένα μυστήριο: δεν θα κοιμηθούμε όλοι, αλλά όλοι θα αλλάξουμε. ⁵²Σε μια στιγμή, σ' ένα ανοιγοκλείσιμο του ματιού, με την τελευταία σάλπιγγα — θα ηχήσει, κι οι νεκροί θα αναστηθούν άφθαρτοι, κι εμείς θα αλλάξουμε. ⁵³Γιατί πρέπει το φθαρτό αυτό να ντυθεί την αφθαρσία, και το θνητό αυτό να ντυθεί την αθανασία. ⁵⁴Όταν αυτό το φθαρτό ντυθεί την αφθαρσία, κι αυτό το θνητό ντυθεί την αθανασία, τότε θα πραγματοποιηθεί ο λόγος που είναι γραμμένος: «Ο θάνατος καταβροχθίστηκε μέσα στη νίκη. ⁵⁵Πού είναι, θάνατε, η νίκη σου; Πού είναι, θάνατε, το κεντρί σου;»

⁵⁶Το κεντρί του θανάτου είναι η αμαρτία, κι η δύναμη της αμαρτίας είναι ο νόμος. ⁵⁷Ας ευχαριστήσουμε όμως τον Πατέρα μας! Αυτός μας δίνει τη νίκη μέσω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. ⁵⁸Γι' αυτό, αγαπητοί μου αδελφοί, να είστε σταθεροί, αμετακίνητοι, να προοδεύετε πάντοτε στο έργο του Κυρίου, ξέροντας ότι ο κόπος σας μέσα στον Κύριο δεν πάει χαμένος.