Peparing-peparing kang Mbangun Kulawarga

Basa roh tanpa tegesan mung mbangun sing ngucapaké, mula pamecahing wangsit luwih becik: wong njaba sing mlebu kudu kabukak atiné lan sujud nyembah. Samubarang ing pakumpulan diukur saka apa mbangun, lan ditindakaké kanthi tata, amarga Rama kita dudu Rama sing ora tata.

Pasal 14.

Padha ngudia katresnan, lan padha ngudia kanthi temen peparing-peparing rohani, nanging luwih-luwih supaya kowe padha bisa medhar wangsit. Sing sapa guneman nganggo basa roh, iku ora guneman marang wong, nanging marang Rama kita — ora ana wong siji-sijia kang ngerti — awit dheweke ngandharake prakara-prakara kang wingit sajrone Roh. Nanging wong kang medhar wangsit iku guneman marang wong-wong kanggo mbangun, nguwatake, lan nglipur. Wong kang guneman nganggo basa roh iku mbangun awake dhewe; nanging wong kang medhar wangsit iku mbangun pasamuwan. Aku kepengin supaya kowe kabeh padha bisa guneman nganggo basa roh, nanging luwih becik maneh yen kowe padha medhar wangsit. Wong kang medhar wangsit iku ngungkuli wong kang guneman nganggo basa roh, kajaba yen wong iku negesi tembunge, supaya pasamuwan bisa kabangun.

Saiki, para sadulur, yen aku nekani kowe kabeh karo guneman nganggo basa roh, apa paedahe tumrap kowe, kajaba yen aku ngandhakake wedharan, kawruh, wangsit, utawa piwulang? Semono uga barang-barang kang ora urip kang ngetokake swara — kaya suling utawa clempung — yen unine ora cetha, kepriye anggone wong bisa ngerti apa kang diunekake? Lan yen slompret ngunekake tengara kang ora cetha, sapa kang bakal tata-tata arep perang? Mangkono uga kowe: kajaba yen ilatmu ngucapake tembung kang cetha, kepriye anggone wong bisa ngerti apa kang kokucapake? Awit kowe mung bakal guneman marang angin. Pancen akeh banget warnane basa ing donya iki; lan ora ana siji-sijia kang tanpa teges. Dadi yen aku ora ngerti tegese swara mau, aku bakal dadi wong manca tumrap sing guneman, lan sing guneman iku dadi wong manca tumrap aku. Mangkono uga kowe: sarehne kowe padha ngangsa marang peparing rohani, padha ngudia supaya unggul ing bab mbangun pasamuwan. Mulane, wong kang guneman nganggo basa roh iku kudu ndedonga supaya bisa negesi basa mau. Awit yen aku ndedonga nganggo basa roh, rohku pancen ndedonga, nanging akalku ora ana pametune.

Dadi kepriye? Aku bakal ndedonga kanthi rohku, lan ndedonga kanthi akalku uga; aku bakal ngidungake pepujian kanthi rohku, lan ngidungake pepujian kanthi akalku uga. Yen ora mangkono, saupama kowe memuji kanthi roh, kepriye wong njaba kang lungguh ing kono anggone bisa ngucap “Amin” marang pamuji sokurmu, awit dheweke ora ngerti apa kang kokkandhakake? Pancen kowe wis saos sokur kanthi becik, nanging wong liya mau ora kabangun. Aku saos sokur marang Rama kita, dene aku bisa guneman nganggo basa roh ngluwihi kowe kabeh. Nanging ing pasamuwan aku luwih seneng ngucapake tembung lima kanthi akalku, supaya aku uga bisa mulang wong liya, katimbang ngucapake tembung sepuluh ewu nganggo basa roh.

Para sadulur, aja padha duwe pikiran kaya bocah. Padha dadia kaya bayi ing bab piala, nanging dadia diwasa ing bab pikiran.

Ing Toret ana tulisan: “Marga saka wong-wong kang nganggo basa aneh lan lambene wong manca, Aku bakal ngandika marang bangsa iki, nanging sanadyan mangkono, wong-wong iku ora bakal padha ngrungokake Aku,” mangkono pangandikane Rama kita.

Dadi basa roh iku dadi pratandha, ora kanggo wong kang pracaya, nanging kanggo wong kang ora pracaya; dene medhar wangsit iku dadi pratandha, ora kanggo wong kang ora pracaya, nanging kanggo wong kang pracaya. Mulane yen sapasamuwan kabeh padha nglumpuk lan kabeh padha guneman nganggo basa roh, banjur ana wong njaba utawa wong kang ora pracaya mlebu, apa wong-wong iku ora bakal ngarani yen kowe padha owah pikirane? Nanging yen kabeh padha medhar wangsit, banjur ana wong kang ora pracaya utawa wong njaba mlebu, dheweke bakal diyakinake marang dosane dening wong kabeh, lan dititi-priksa dening wong kabeh, wewadining atine kaweca; temahan dheweke sujud ndhingkluk nyembah marang Rama kita, sarta ngakoni yen Rama kita iku satemene ana ing satengahmu.

Pangabekti kang Tumata lan Patut

Dadi kepriye, para sadulur? Saben kowe padha nglumpuk, saben wong ana kang duwe kidung, piwulang, wedharan, basa roh, utawa tegesan. Kabeh iku katindakna kanggo mbangun. Yen ana wong kang guneman nganggo basa roh, cukup wong loro utawa akeh-akehe telu, siji-sijine genti-genten, lan kudu ana siji kang negesi. Nanging yen ora ana juru-teges, wong mau kudu meneng ing pasamuwan, mung guneman marang awake dhewe lan marang Rama kita. Para nabi cukup loro utawa telu kang padha medhar wangsit, lan wong-wong liyane padha nimbang-nimbanga kanthi premati apa kang diucapake. Lan yen ana wedharan kang tumeka marang wong liya kang lungguh ing kono, wong kang guneman dhisik iku kudu mandheg. Awit kowe kabeh bisa padha medhar wangsit siji-siji genti-genten, supaya kabeh padha oleh piwulang lan kabeh padha kalipur, lan rohe para nabi iku sumuyud marang para nabi. Awit Rama kita iku dudu Allah kang ndadekake kisruh, nanging Allah kang paring tentrem-rahayu, kaya ing sakabehing pasamuwane para suci. Para wong wadon kudu padha meneng ing pasamuwan-pasamuwan; wong-wong iku ora kalilan guneman, nanging kudu padha sumuyud, kaya kang uga kasebut ing Toret. ^a Yen padha arep sinau bab apa-apa, becike padha takona marang bojone dhewe-dhewe ana ing omah; awit ora pantes tumrap wong wadon guneman ing pasamuwan. Apa pangandikane Rama kita iku wiwit saka kowe? Utawa apa pangandika mau mung tumeka marang kowe wae? Sing sapa rumangsa dadi nabi utawa wong kang kadunungan Roh, iku kudu ngakoni, yen apa kang daktulis marang kowe iki dhawuhe Gusti. Nanging manawa ana wong kang ora nggatekake prakara iki, dheweke uga ora bakal digatekake.

Dadi, para sadulurku, padha ngudia kanthi temen supaya bisa medhar wangsit, lan aja padha nglarangi wong guneman nganggo basa roh. Nanging samubarang kabeh katindakna kanthi patut lan tumata.