Kurnia-kurnia nu Ngawangun Kulawarga

Basa-basa tanpa tafsiran ngan ngawangun nu nyaritana sorangan, ku kituna nubuat leuwih hadé: jalma luar anu asup kudu kabuka haténa sarta sujud nyembah. Sagala hal dina patepungan diukur ku naha éta ngawangun, sarta dilakukeun kalayan tartib, sabab Rama urang henteu kacau balau.

Pasal 14.

Udag kanyaah, sarta gugut-gugut mikahayang kurnia-kurnia karohanian, pangpangna supaya maraneh bisa ngaramalkeun pangandika. Sing saha anu nyarita make basa roh, lain nyarita ka jalma, tapi ka Rama urang—euweuh anu ngarti kana omonganana—manehna nyarita rasiah-rasiah dina Roh. Sabalikna, anu ngaramalkeun pangandika mah nyarita ka jalma pikeun ngawangun, ngageuyahkeun, jeung nganyecekeun hatena. Anu nyarita make basa roh ngawangun dirina sorangan; anu ngaramalkeun pangandika ngawangun jamaah. Kami hayang maraneh kabeh bisa nyarita make basa roh, tapi leuwih hade deui mun maraneh ngaramalkeun pangandika. Anu ngaramalkeun pangandika leuwih gede batan anu nyarita make basa roh, kajaba mun ditarjamahkeun, supaya jamaah kawangun.

Ayeuna, dulur-dulur, upama Kami datang ka maraneh bari nyarita make basa roh, naon gunana pikeun maraneh lamun Kami teu nepikeun wahyu, pangaweruh, ramalan pangandika, atawa pangajaran? Kitu deui barang-barang nu teu nyawaan tapi disada—suling atawa kacapi—lamun sorana teu pati tetela, kumaha jalma bisa nyaho lagu naon nu dihariringkeun? Jeung lamun tarompet disada teu puguh, saha nu rek tatan-tatan rek perang? Nya kitu deui maraneh: lamun letah maraneh teu ngedalkeun kecap nu tetela, kumaha jalma bisa nyaho naon nu diomongkeun? Ahirna maraneh ngan ngomong ka awang-awang. Memang loba pisan rupa-rupa basa di dunya, tur euweuh anu teu aya hartina. Jadi lamun Kami teu nyaho harti eta sora, Kami bakal jadi urang asing pikeun nu nyaritana, jeung nu nyaritana oge urang asing pikeun Kami. Nya kitu deui maraneh: ku sabab maraneh sumanget kana kurnia-kurnia karohanian, prak sing unggul dina ngakuatkeun jamaah. Ku sabab eta, anu nyarita make basa roh kudu neneda supaya bisa narjamahkeun eta. Lamun Kami neneda make basa roh, roh Kami neneda, tapi akal Kami teu aya hasilna.

Jadi kudu kumaha? Kami rek neneda ku roh, jeung neneda ku akal oge; Kami rek ngahaleuang muji ku roh, jeung ngahaleuang muji ku akal oge. Sabab lamun maraneh muji sukur ku roh wungkul, kumaha jalma luar nu diuk di dinya bisa ngucapkeun “Amin” kana sukur maraneh, da manehna teu ngarti kana omongan maraneh? Sukur maraneh meureun geus hade, tapi batur teu kawangun ku eta. Kami muji sukur ka Rama urang yen Kami nyarita make basa roh leuwih ti maraneh kabeh. Tapi di jero jamaah mah Kami leuwih resep ngucapkeun lima kecap ku akal, supaya bisa ngajar batur oge, batan 10.000 kecap make basa roh.

Dulur-dulur, ulah mikir siga budak. Dina perkara jahat mah sing cara orok, tapi dina pikiran mah sing dewasa.

Dina Toret aya kieu: “Kami bakal nyarita ka ieu umat ngaliwatan basa-basa aneh jeung biwir urang asing, tapi sanajan kitu maranehna moal daek ngadengekeun Kami,” dawuhan Rama urang.

Jadi basa roh teh tanda, lain pikeun anu palercaya, tapi pikeun anu teu palercaya; ari ramalan pangandika tanda, lain pikeun anu teu palercaya, tapi pikeun anu palercaya. Jadi lamun sakabeh jamaah kumpul tuluy kabeh nyarita make basa roh, tuluy aya urang luar atawa anu teu palercaya asup, piraku maranehna teu nyebutkeun yen maraneh geus garelo? Tapi lamun kabeh ngaramalkeun pangandika, tuluy aya anu teu percaya atawa urang luar asup, manehna bakal eling ku sakabehna, dipariksa ku sakabehna, rasiah-rasiah hatena kabuka; nepi ka manehna nyuuh nyembah ka Rama urang, bari ngaku yen Rama urang saestuna aya di tengah-tengah maraneh.

Ibadah nu Katata Merenah

Jadi kumaha atuh, dulur-dulur? Mun maraneh kumpul, aya nu mawa kidung, pangajaran, wahyu, basa roh, atawa tarjamahan. Sing kabeh dilampahkeun pikeun ngawangun. Lamun aya nu rek nyarita make basa roh, kudu dua atawa pangpangna tilu urang, gilir-giliran, sarta kudu aya saurang nu narjamahkeun. Lamun teu aya anu bisa narjamahkeun, sing jempe bae di jero jamaah, cukup nyarita jeung dirina sorangan jeung jeung Rama urang. Sina nyarita dua atawa tilu urang nabi, ari nu sejen sing taliti nimbang-nimbang kana naon nu diucapkeun. Jeung lamun aya wahyu nu datang ka nu sejen nu keur diuk di dinya, nu nyarita ti heula kudu eureun. Sabab maraneh kabeh bisa ngaramalkeun pangandika hiji-hiji, supaya kabeh bisa diajar jeung kabeh ditetelakeun hatena, sarta roh para nabi tunduk ka para nabi. Sabab Rama urang teh lain Allah nu pasalia, tapi Allah nu masihan karapihan, sakumaha di sakabeh jamaah para suci. Para istri kudu jarempe di jero jamaah; maranehna teu meunang nyarita, tapi kudu tunduk, sakumaha ceuk Toret oge. ^a Lamun maranehna hayang nanyakeun naon-naon, sina naranya ka salakina sewang-sewangan di imah; da pikeun awewe mah era nyarita di jero jamaah. Atawa pangandika Rama urang teh asalna ti maraneh? Atawa ngan nepi ka maraneh wungkul? Sing saha nu ngarasa dirina nabi atawa jalma rohani, kudu ngaku yen naon nu ku Kami dituliskeun ka maraneh teh parentah Gusti. Tapi lamun aya nu teu malire kana ieu, manehna oge moal dipalire.

Nya ku sabab eta, dulur-dulur, sing sumanget ngaramalkeun pangandika, sarta ulah ngalarang nyarita make basa roh. Tapi sagala rupa kudu dilampahkeun kalawan merenah jeung katata.