اول کورنتيان 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹د مينې پسې لاړ شئ، او د روحانى نعمتونو ډېر شوق وکړئ، خو خاص دا چې تاسو نبوت وکړئ. ²څوک چې په بله ژبه خبرې کوى هغه خلقو سره نه بلکې زمونږ پلار سره خبرې کوى — هيڅوک يې نۀ پوهيږى — هغه په روح کښې پټې خبرې کوى. ³خو څوک چې نبوت کوى هغه خلقو سره د هغوئ د آبادۍ، د زړۀ د ورکولو او د تسلۍ دپاره خبرې کوى. ⁴څوک چې په بله ژبه خبرې کوى هغه خپل ځان آبادوى، او څوک چې نبوت کوى هغه جماعت آبادوى. ⁵زۀ غواړم چې تاسو ټول په ژبو خبرې وکړئ، خو زما خوښ دا دى چې تاسو نبوت وکړئ. څوک چې نبوت کوى هغه د هغه چا نه لوئ دے چې په ژبو خبرې کوى، ترڅو چې هغه يې مطلب ونۀ وائى، دې دپاره چې جماعت آباد شى.

⁶اوس اے ورونو، کۀ زۀ تاسو له راشم او په ژبو خبرې وکړم، نو زۀ به تاسو ته څۀ فائده درکړم، ترڅو چې زۀ تاسو ته مکاشفه، علم، نبوت يا تعليم ونۀ وايم؟ ⁷داسې بې‌جانه شيان چې اواز کوى — بانسرى يا رباب — کۀ د هغوئ اوازونه بېل بېل نۀ وى، نو څوک به څنګه پوهيږى چې څۀ غږيږى؟ ⁸او کۀ د بيګل اواز واضح نۀ وى، نو څوک به د جنګ دپاره تيار شى؟ ⁹هم دغه شان ستاسو حال دے، ترڅو چې ستاسو ژبه واضحه خبره ونۀ کړى، نو څوک به څنګه پوهيږى چې څۀ وئيلے شول؟ ځکه چې تاسو به يوازې هوا سره خبرې کوئ. ¹⁰بې‌شکه چې په دُنيا کښې د ژبو ډېر قسمونه شته، او د هغوئ نه هيڅ يوه هم بې‌مطلبه نۀ ده. ¹¹نو کۀ زۀ د اواز په مطلب پوه نۀ شم، نو زۀ به د وئيونکى دپاره اجنبى يم، او وئيونکے به زما دپاره اجنبى وى. ¹²هم دغه شان ستاسو حال دے، ځکه چې تاسو د روحانى نعمتونو شوق لرئ، نو کوشش وکړئ چې د جماعت په مضبوطولو کښې مخکښې شئ. ¹³ځکه نو څوک چې په بله ژبه خبرې کوى، هغه دې دُعا وکړى چې د هغې مطلب هم بيان کړى شى. ¹⁴ځکه چې کۀ زۀ په بله ژبه دُعا وکړم، نو زما روح دُعا کوى، خو زما عقل بې‌کاره وى.

¹⁵نو زۀ څۀ وکړم؟ زۀ به په خپل روح سره دُعا وکړم، او په خپل عقل سره به هم دُعا وکړم؛ زۀ به په خپل روح سره حمد وکړم، او په خپل عقل سره به هم حمد وکړم. ¹⁶کۀ نه نو کله چې تۀ په روح کښې برکت ووايې، نو هغه ناواقف سړے چې هلته ناست وى هغه به ستا په شکرانه باندې څنګه ”آمين“ ووائى، کله چې هغه په دې نۀ پوهيږى چې تۀ څۀ وايې؟ ¹⁷تۀ خو ښۀ شکر ادا کوې، خو بل سړے آباد نۀ شى. ¹⁸زۀ د زمونږ پلار شکر ادا کوم چې زۀ ستاسو ټولو نه زيات په ژبو خبرې کوم. ¹⁹خو په جماعت کښې زما خوښ دا دى چې زۀ په خپل عقل سره پنځۀ لفظه ووايم، دې دپاره چې نورو ته هم تعليم ورکړم، د دې نه چې په بله ژبه لس زره لفظه ووايم.

²⁰اے ورونو، د ماشومانو په شان مۀ سوچ کوئ. په بدۍ کښې ماشومان اوسئ، خو په سوچ کښې پوخ اوسئ.

²¹په شريعت کښې ليکلى دى چې، ”زۀ به د دې قوم سره په اجنبى ژبو او د پردو خلقو په شونډو باندې خبرې وکړم، خو بيا به هم هغوئ زما خبره وا نۀ ورى،“ زمونږ پلار فرمائى.

²²نو ژبې يوه نښه ده، د ايماندارو دپاره نه، بلکې د بې‌ايمانو دپاره؛ او نبوت يوه نښه ده، د بې‌ايمانو دپاره نه، بلکې د ايماندارو دپاره. ²³نو کۀ ټول جماعت راجمع شى او ټول په ژبو خبرې وکړى، او څۀ ناواقف خلق يا بې‌ايمان راننوځى، نو ايا به هغوئ ونۀ وائى چې تاسو لېونى شوى يئ؟ ²⁴خو کۀ ټول نبوت وکړى، او کوم بې‌ايمان يا ناواقف سړے راننوځى، نو هغه د ټولو په وسيله مجرم ثابتيږى، او د ټولو په وسيله يې پرکه کيږى، ²⁵د هغۀ د زړۀ پټې خبرې څرګندې شى؛ نو هغه په مخ پرېوځى او د زمونږ پلار عبادت کوى، او اعلان کوى چې زمونږ پلار په رښتيا سره ستاسو په مينځ کښې دے.

عبادت په مناسب ترتيب سره

²⁶نو اے ورونو، څۀ ووايو؟ کله چې تاسو راجمع شئ، نو هر يو سره څۀ وى، يو سره حمد، بل سره تعليم، بل سره مکاشفه، بل سره ژبه، او بل سره د هغې تشريح. دا ټول دې د آبادۍ دپاره وشى. ²⁷کۀ څوک په بله ژبه خبرې کوى، نو دوه کسان يا ډېر نه ډېر درے، او هر يو دې په وار سره، او يو دې يې مطلب بيان کړى. ²⁸او کۀ هلته د مطلب بيانوونکے نۀ وى، نو هغه دې په جماعت کښې چپ پاتې شى، او يوازې دې له خپل ځان او زمونږ پلار سره خبرې کوى. ²⁹دوه يا درے نبيان دې خبرې وکړى، او نور دې په غور سره ومنى چې څۀ وئيلے شول. ³⁰او کۀ هلته ناست بل چا ته مکاشفه ورشى، نو اول وئيونکے دې چپ شى. ³¹ځکه چې تاسو ټول يو په يو نبوت کولے شئ، دې دپاره چې هر څوک څۀ زده کړى او هر چا ته د زړۀ ورکړے شى، ³²او د نبيانو روحونه د نبيانو تابع دى. ³³ځکه چې زمونږ پلار د بې‌ترتيبۍ خُدائ نۀ دے، بلکې د سلامتۍ، لکه څنګه چې د مقدسينو په ټولو جماعتونو کښې دى. ³⁴ښځې دې په جماعتونو کښې چپ پاتې شى؛ هغوئ ته د خبرو اجازت نشته، بلکې تابعدارى دې کوى، لکه څنګه چې شريعت هم وائى. ^a a v34 په ځنو قلمى نسخو کښې ۳۴-۳۵ آيتونه د ۴۰ آيت نه پس ايښودلى شوى دى. ³⁵کۀ هغوئ څۀ زده کول غواړى، نو هغوئ دې په کور کښې د خپلو خاوندانو نه تپوس وکړى؛ ځکه چې د ښځې دپاره په جماعت کښې خبرې کول د شرم خبره ده. ³⁶ايا د زمونږ پلار کلام ستاسو نه شروع شو؟ يا هغه يوازې تاسو ته ورسېدلو؟ ³⁷څوک چې خپل ځان نبى يا روحانى ګڼى، نو هغه دې دا ومنى چې څۀ زۀ تاسو ته ليکم هغه د مالِک حُکم دے. ³⁸خو کۀ څوک دا نۀ منى، نو هغه به پخپله هم ونۀ منلے شى.

³⁹نو اے زما ورونو، د نبوت کولو شوق وکړئ، او په ژبو خبرې کولو نه مۀ منع کوئ. ⁴⁰خو هر څۀ دې په مناسب او منظم ډول سره وشى.