اول قرنتیان 14

14 ¹در پی محبت باشید و مشتاقانه خواهان عطایای روحانی گردید، اما به‌ویژه اینکه نبوّت کنید. ²هر که به زبانی سخن می‌گوید، نه با مردم بلکه با پدر ما سخن می‌گوید—هیچ‌کس او را درنمی‌یابد—او در روح، رازها را بیان می‌کند. ³اما آن که نبوّت می‌کند، با مردم برای بنا، تشویق و تسلّی ایشان سخن می‌گوید. ⁴آن که به زبانی سخن می‌گوید، خود را بنا می‌کند؛ اما آن که نبوّت می‌کند، کلیسا را بنا می‌کند. ⁵آرزو دارم همهٔ شما به زبان‌ها سخن بگویید، اما بیشتر از آن که نبوّت کنید. آن که نبوّت می‌کند، بزرگ‌تر است از آن که به زبان‌ها سخن می‌گوید، مگر آنکه ترجمه کند تا کلیسا بنا شود.

⁶حال ای برادران و خواهران، اگر نزد شما بیایم و به زبان‌ها سخن بگویم، چه سودی به شما می‌رسانم، مگر آنکه با شما به مکاشفه یا معرفت یا نبوّت یا تعلیم سخن بگویم؟ ⁷حتی اشیای بی‌جان که صدا برمی‌آورند—مانند نی یا چنگ—اگر نُت‌هایشان از هم متمایز نباشد، چگونه کسی درخواهد یافت که چه نواخته می‌شود؟ ⁸و اگر شیپور صدایی نامفهوم برآورد، کیست که برای نبرد آماده شود؟ ⁹دربارهٔ شما نیز چنین است: اگر زبانتان کلامی روشن بر زبان نیاورد، چگونه کسی درخواهد یافت که چه گفته می‌شود؟ زیرا در آن صورت تنها با هوا سخن خواهید گفت. ¹⁰بی‌شک در جهان زبان‌های بسیاری از هر گونه وجود دارد، و هیچ‌یک بی‌معنا نیست. ¹¹پس اگر معنای آن صدا را ندانم، برای گوینده بیگانه خواهم بود و گوینده نیز برای من بیگانه خواهد بود. ¹²دربارهٔ شما نیز چنین است: چون مشتاق عطایای روحانی هستید، بکوشید در تقویت کلیسا سرآمد باشید. ¹³پس آن که به زبانی سخن می‌گوید، دعا کند تا بتواند آن را ترجمه نماید. ¹⁴زیرا اگر به زبانی دعا کنم، روح من دعا می‌کند، اما ذهنم بی‌ثمر است.

¹⁵پس چه کنم؟ با روح خود دعا خواهم کرد، و با ذهنم نیز دعا خواهم کرد؛ با روح خود سرود ستایش خواهم خواند، و با ذهنم نیز سرود ستایش خواهم خواند. ¹⁶وگرنه، اگر تنها در روح شکرگزاری کنی، آن تازه‌واردی که در آنجا نشسته است، چگونه بر شکرگزاری تو «آمین» خواهد گفت، در حالی که نمی‌داند چه می‌گویی؟ ¹⁷تو شاید به‌خوبی شکرگزاری کنی، اما آن دیگری بنا نمی‌شود. ¹⁸پدر ما را شکر می‌گویم که بیش از همهٔ شما به زبان‌ها سخن می‌گویم. ¹⁹اما در کلیسا ترجیح می‌دهم پنج کلمه با ذهنم بگویم تا دیگران را نیز تعلیم دهم، تا آنکه ده هزار کلمه به زبانی ناشناخته بگویم.

²⁰ای برادران و خواهران، مانند کودکان نیندیشید. در بدی نوزاد باشید، اما در اندیشیدن بالغ.

²¹در شریعت نوشته شده است: «با این قوم به زبان‌های غریب و لب‌های بیگانه سخن خواهم گفت، و با این همه به من گوش نخواهند داد»، پدر ما چنین می‌گوید.

²²پس زبان‌ها نشانه‌ای است، نه برای ایمانداران، بلکه برای بی‌ایمانان؛ اما نبوّت نشانه‌ای است، نه برای بی‌ایمانان، بلکه برای ایمانداران. ²³پس اگر تمام کلیسا گرد آید و همه به زبان‌ها سخن بگویند، و تازه‌واردان یا بی‌ایمانان درآیند، آیا نخواهند گفت که عقل خود را از دست داده‌اید؟ ²⁴اما اگر همه نبوّت کنند، و بی‌ایمان یا تازه‌واردی درآید، از سوی همه محکوم و از سوی همه بازخواست می‌شود، ²⁵و رازهای دلش آشکار می‌گردد؛ پس بر روی درافتاده، پدر ما را پرستش می‌کند و اعلام می‌دارد که پدر ما براستی در میان شماست.

پرستش در نظمی شایسته

²⁶پس چه گوییم، ای برادران و خواهران؟ هنگامی که گرد می‌آیید، هر یک از شما سرودی، تعلیمی، مکاشفه‌ای، زبانی یا ترجمه‌ای دارد. همهٔ اینها برای بنا انجام شود. ²⁷اگر کسی به زبانی سخن گوید، دو تن یا حداکثر سه تن، و هر یک به نوبت، و یکی نیز ترجمه کند. ²⁸و اگر ترجمه‌کننده‌ای حاضر نباشد، آن کس در کلیسا خاموش بماند و تنها با خود و با پدر ما سخن گوید. ²⁹دو یا سه نبی سخن بگویند، و دیگران آنچه را گفته می‌شود به‌دقت بسنجند. ³⁰و اگر به دیگری که در آنجا نشسته است مکاشفه‌ای برسد، آن که نخست سخن می‌گفت، خاموش شود. ³¹زیرا همهٔ شما می‌توانید یک‌به‌یک نبوّت کنید تا همه بیاموزند و همه تشویق شوند، ³²و روح‌های نبیان مطیع نبیان است. ³³زیرا پدر ما خدای بی‌نظمی نیست، بلکه خدای آرامش است، چنانکه در همهٔ کلیساهای مقدسین. ³⁴زنان باید در کلیساها خاموش بمانند؛ به آنان اجازهٔ سخن گفتن داده نشده است، بلکه باید مطیع باشند، چنانکه شریعت نیز می‌گوید. ^a a v34 برخی نسخه‌ها آیات ۳۴-۳۵ را پس از آیهٔ ۴۰ قرار می‌دهند. ³⁵و اگر بخواهند چیزی بیاموزند، در خانه از شوهران خود بپرسند؛ زیرا برای زن، سخن گفتن در کلیسا شرم‌آور است. ³⁶آیا کلام پدر ما از شما آغاز شد؟ یا تنها به شما رسید؟ ³⁷هر که خود را نبی یا شخصی روحانی می‌پندارد، باید بداند آنچه به شما می‌نویسم، فرمان خداوند است. ³⁸اما اگر کسی این را نادیده گیرد، خود او نیز نادیده گرفته خواهد شد.

³⁹پس ای برادران و خواهران من، مشتاق نبوّت کردن باشید، و از سخن گفتن به زبان‌ها منع مکنید. ⁴⁰اما همه‌چیز به شیوه‌ای شایسته و با نظم انجام شود.