1 ቆሮንቶስ 14

14 ¹ፍቅርን ተከታተሉ፤ መንፈሳዊ ስጦታዎችንም በብርቱ ፈልጉ፤ ይልቁንም ትንቢት መናገርን። ²በልሳን የሚናገር ለሰዎች ሳይሆን ለአባታችን ይናገራል፤ ማንም አይረዳውም፤ በመንፈስ ምሥጢርን ይናገራል። ³ትንቢት የሚናገር ግን ለሰዎች ለማነጽ፣ ለማበረታታትና ለማጽናናት ይናገራል። ⁴በልሳን የሚናገር ራሱን ያንጻል፤ ትንቢት የሚናገር ግን ቤተ ክርስቲያንን ያንጻል። ⁵ሁላችሁም በልሳን እንድትናገሩ እወዳለሁ፤ ነገር ግን ይልቁን ትንቢት እንድትናገሩ እወዳለሁ። ቤተ ክርስቲያን እንድትታነጽ ትርጓሜውን ካልተረጐመ በቀር፣ ትንቢት የሚናገር በልሳን ከሚናገር ይበልጣል።

⁶አሁንም፣ ወንድሞችና እኅቶች ሆይ፣ በልሳን እየተናገርሁ ወደ እናንተ ብመጣ፣ መገለጥን ወይም ዕውቀትን ወይም ትንቢትን ወይም ትምህርትን ካልተናገርሁ በቀር፣ ምን እጠቅማችኋለሁ? ⁷ድምፅ የሚያሰሙ ሕይወት የሌላቸው ነገሮች እንኳ፣ ዋሽንት ቢሆኑ ወይም በገና፣ ድምፆቻቸው ተለይተው ባይታወቁ፣ የሚደረደረው ምን እንደ ሆነ እንዴት ይታወቃል? ⁸መለከቱም ግልጽ ያልሆነ ድምፅ ቢያሰማ፣ ለጦርነት ማን ይዘጋጃል? ⁹እናንተም እንዲሁ፣ ምላሳችሁ ግልጽ ቃል ካልተናገረ በቀር፣ የተነገረው ነገር እንዴት ይታወቃል? ለአየር ብቻ የምትናገሩ ትሆናላችሁና። ¹⁰በዓለም ውስጥ ብዙ ዐይነት ቋንቋዎች እንዳሉ ጥርጥር የለውም፤ ከእነርሱም አንዱ እንኳ ትርጒም የሌለው የለም። ¹¹እንግዲህ የድምፁን ትርጒም ባላውቅ፣ ለተናጋሪው ባዕድ እሆናለሁ፤ ተናጋሪውም ለእኔ ባዕድ ይሆናል። ¹²እናንተም እንዲሁ፣ መንፈሳዊ ስጦታዎችን ለማግኘት ስለምትቃጠሉ፣ ቤተ ክርስቲያንን በማነጽ ልቃችሁ ለመገኘት ፈልጉ። ¹³ስለዚህ በልሳን የሚናገር ሊተረጕመው እንዲችል ይጸልይ። ¹⁴በልሳን ብጸልይ፣ መንፈሴ ይጸልያል፤ አእምሮዬ ግን ፍሬ አልባ ነው።

¹⁵እንግዲህ ምን ላድርግ? በመንፈሴ እጸልያለሁ፤ በአእምሮዬም ደግሞ እጸልያለሁ፤ በመንፈሴ እዘምራለሁ፤ በአእምሮዬም ደግሞ እዘምራለሁ። ¹⁶ያለዚያ በመንፈስ ብትባርክ፣ የምትናገረውን ስለማያውቅ፣ በዚያ የተቀመጠው ባዕድ ሰው ለምስጋናህ እንዴት “አሜን” ይላል? ¹⁷አንተ መልካም ምስጋና ታቀርብ ይሆናል፤ ሌላው ሰው ግን አይታነጽም። ¹⁸ከሁላችሁ ይልቅ በልሳን ስለምናገር አባታችንን አመሰግናለሁ። ¹⁹ነገር ግን በቤተ ክርስቲያን ውስጥ በልሳን ዐሥር ሺሕ ቃላት ከመናገር ይልቅ፣ ሌሎችን ደግሞ ለማስተማር በአእምሮዬ አምስት ቃላት መናገር ይሻለኛል።

²⁰ወንድሞችና እኅቶች ሆይ፣ እንደ ሕፃናት አታስቡ። በክፋት ሕፃናት ሁኑ፤ በአስተሳሰብ ግን የበሰላችሁ ሁኑ።

²¹ሕጉ እንዲህ ይላል፦ “በእንግዳ ልሳኖችና በባዕድ ከንፈሮች ለዚህ ሕዝብ እናገራለሁ፤ ያን ጊዜም እንኳ አያዳምጡኝም” ይላል አባታችን።

²²እንግዲህ ልሳኖች ለማያምኑ እንጂ ለሚያምኑ ምልክት አይደሉም፤ ትንቢት ግን ለማያምኑ ሳይሆን ለሚያምኑ ምልክት ነው። ²³እንግዲህ ቤተ ክርስቲያን ሁሉ በአንድ ላይ ተሰብስቦ ሁሉም በልሳን ቢናገሩ፣ ባዕዳንም ወይም የማያምኑ ቢገቡ፣ ዐብዳችኋል አይሉምን? ²⁴ሁሉም ትንቢት ቢናገሩ ግን፣ የማያምን ወይም ባዕድ ሰው ቢገባ፣ በሁሉ ይወቀሳል፤ በሁሉም ይመረመራል፤ ²⁵የልቡ ምሥጢር ይገለጣል፤ ስለዚህ በፊቱ ተደፍቶ ለአባታችን ይሰግዳል፤ አባታችን በእውነት በመካከላችሁ እንዳለ ይመሰክራል።

በተገቢ ሥርዐት የሚደረግ አምልኮ

²⁶እንግዲህ ወንድሞችና እኅቶች ሆይ፣ ምን ይደረግ? በምትሰበሰቡ ጊዜ፣ እያንዳንዱ መዝሙር ወይም ትምህርት ወይም መገለጥ ወይም ልሳን ወይም ትርጓሜ አለው። ሁሉም ነገር ለማነጽ ይሁን። ²⁷ማንም በልሳን ቢናገር፣ ሁለት ወይም ቢበዛ ሦስት፣ በተራ ይናገሩ፤ አንዱም ይተርጕም። ²⁸ተርጓሚ ከሌለ ግን፣ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ዝም ይበል፤ ለራሱና ለአባታችን ብቻ ይናገር። ²⁹ነቢያትም ሁለት ወይም ሦስት ይናገሩ፤ ሌሎቹም የተነገረውን አስተውለው ይመርምሩ። ³⁰በዚያ ተቀምጦ ለነበረ ለሌላ ሰው መገለጥ ቢመጣለት፣ የመጀመሪያው ተናጋሪ ዝም ይበል። ³¹ሁሉም እንዲማርና ሁሉም እንዲበረታታ፣ አንድ በአንድ ሁላችሁም ትንቢት መናገር ትችላላችሁና፤ ³²የነቢያትም መናፍስት ለነቢያት ይገዛሉ። ³³አባታችን የሁከት ሳይሆን የሰላም አምላክ ነውና፤ በቅዱሳን ቤተ ክርስቲያናት ሁሉ እንደ ሆነ። ³⁴ሴቶች በቤተ ክርስቲያናት ውስጥ ዝም ይበሉ፤ እንዲናገሩ አልተፈቀደላቸውም፤ ነገር ግን ሕጉ ደግሞ እንደሚል፣ ሊገዙ ይገባቸዋል። ^a a v34 አንዳንዶቹ ቅጂዎች ቍጥር 34-35ን ከቍጥር 40 በኋላ ያስቀምጣሉ። ³⁵አንዳች ነገር መማር ቢፈልጉ፣ በቤታቸው የራሳቸውን ባሎች ይጠይቁ፤ ሴት በቤተ ክርስቲያን ውስጥ መናገር ነውር ነውና። ³⁶ወይስ የአባታችን ቃል የተጀመረው ከእናንተ ነውን? ወይስ ለእናንተ ብቻ ደረሰን? ³⁷ራሱን ነቢይ ወይም መንፈሳዊ አድርጎ የሚቈጥር ማንም ሰው፣ የምጽፍላችሁ የጌታ ትእዛዝ መሆኑን ይወቅ። ³⁸ማንም ይህን ቸል ቢል ግን፣ እርሱ ራሱ ቸል ይባላል።

³⁹እንግዲህ ወንድሞቼና እኅቶቼ ሆይ፣ ትንቢት መናገርን በብርቱ ፈልጉ፤ በልሳን መናገርንም አትከልክሉ። ⁴⁰ነገር ግን ሁሉም ነገር በተገቢና በሥርዐት ይሁን።