1 List do Koryntian 14

14 ¹Dążcie do miłości i gorliwie pragnijcie darów duchowych, a zwłaszcza tego, abyście prorokowali. ²Kto mówi językiem, nie mówi do ludzi, lecz do naszego Ojca — nikt go nie rozumie — w Duchu wypowiada tajemnice. ³Ale ten, kto prorokuje, mówi do ludzi ku ich zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu. ⁴Kto mówi językiem, buduje samego siebie; kto prorokuje, buduje zbór. ⁵Chciałbym, żebyście wszyscy mówili językami, ale jeszcze bardziej, żebyście prorokowali. Większy jest ten, kto prorokuje, niż ten, kto mówi językami, chyba że je wykłada, aby zbór był zbudowany.

⁶A teraz, bracia i siostry, gdybym przyszedł do was, mówiąc językami, jaki pożytek przyniósłbym wam, gdybym nie przemówił objawieniem, poznaniem, proroctwem albo nauką? ⁷Przecież i martwe przedmioty wydające dźwięk — flet czy harfa — jeśli nie wydają wyraźnych tonów, jak ktoś pozna, co jest grane? ⁸A jeśli trąba wyda niewyraźny głos, kto przygotuje się do bitwy? ⁹Tak i z wami: jeśli waszym językiem nie wypowiecie zrozumiałego słowa, jak ktoś pozna, co mówicie? Będziecie bowiem mówić na wiatr. ¹⁰Zapewne wiele jest rozmaitych rodzajów mowy na świecie i żaden z nich nie jest bez znaczenia. ¹¹Jeśli więc nie znam znaczenia dźwięków, będę dla mówiącego obcym, a mówiący będzie obcym dla mnie. ¹²Tak i z wami: skoro gorliwie pragniecie darów duchowych, starajcie się przodować w tym, co buduje zbór. ¹³Dlatego ten, kto mówi językiem, niech się modli, aby mógł to wyłożyć. ¹⁴Jeśli modlę się językiem, mój duch się modli, lecz mój umysł pozostaje bezowocny.

¹⁵Cóż więc mam czynić? Będę się modlił duchem, będę się też modlił umysłem; będę śpiewał chwałę duchem, będę też śpiewał chwałę umysłem. ¹⁶W przeciwnym razie, jeśli będziesz błogosławił duchem, jak ten postronny, który tam siedzi, powie „Amen” na twoje dziękczynienie, skoro nie wie, co mówisz? ¹⁷Ty wprawdzie dobrze dziękujesz, ale drugi nie zostaje zbudowany. ¹⁸Dziękuję naszemu Ojcu, że mówię językami więcej niż wy wszyscy. ¹⁹Lecz w zborze wolę powiedzieć pięć słów umysłem, aby i innych pouczyć, niż dziesięć tysięcy słów językiem.

²⁰Bracia i siostry, nie bądźcie dziećmi w myśleniu. Co do zła, bądźcie niemowlętami, ale w myśleniu bądźcie dojrzali.

²¹W Prawie napisano: „Przez obce języki i wargi cudzoziemców będę mówił do tego ludu, a i wtedy mnie nie usłuchają” — mówi nasz Ojciec.

²²Tak więc języki są znakiem nie dla wierzących, lecz dla niewierzących; proroctwo zaś nie dla niewierzących, lecz dla wierzących. ²³Jeśli więc zbierze się cały zbór i wszyscy będą mówić językami, a wejdą ludzie postronni albo niewierzący, czy nie powiedzą, że straciliście rozum? ²⁴Ale jeśli wszyscy prorokują, a wejdzie jakiś niewierzący albo postronny, zostaje przez wszystkich przekonany, przez wszystkich osądzony, ²⁵ujawniają się tajemnice jego serca; wtedy padnie na twarz i odda pokłon naszemu Ojcu, wyznając, że nasz Ojciec jest naprawdę wśród was.

Nabożeństwo w należytym porządku

²⁶Cóż więc, bracia i siostry? Gdy się zbieracie, każdy ma pieśń, naukę, objawienie, język albo wykład. Niech to wszystko służy zbudowaniu. ²⁷Jeśli ktoś mówi językiem, niech mówią dwaj albo najwyżej trzej, każdy po kolei, a jeden niech wykłada. ²⁸A jeśli nie ma tego, kto by wykładał, niech milczy w zborze, a niech mówi do siebie samego i do naszego Ojca. ²⁹Prorocy niech mówią dwaj albo trzej, a inni niech starannie rozważają to, co zostało powiedziane. ³⁰A gdyby komuś innemu, który tam siedzi, zostało coś objawione, pierwszy niech zamilknie. ³¹Możecie bowiem wszyscy, jeden po drugim, prorokować, aby wszyscy się uczyli i wszyscy doznawali zachęty, ³²a duchy proroków są poddane prorokom. ³³Nasz Ojciec bowiem nie jest Bogiem nieporządku, lecz pokoju. Jak we wszystkich zborach świętych, ³⁴kobiety niech milczą w zborach, bo nie pozwala się im mówić, lecz niech będą poddane, jak i Prawo mówi. ^a a v34 Niektóre rękopisy umieszczają wersety 34-35 po wersecie 40. ³⁵A jeśli chcą się czegoś nauczyć, niech pytają w domu swoich mężów; bo hańbą jest dla kobiety mówić w zborze. ³⁶Czy słowo naszego Ojca od was wyszło? Albo czy tylko do was dotarło? ³⁷Jeśli ktoś uważa się za proroka albo za człowieka duchowego, niech uzna, że to, co wam piszę, jest przykazaniem Pana. ³⁸A jeśli ktoś tego nie uznaje, sam nie będzie uznany.

³⁹Tak więc, moi bracia i siostry, gorliwie pragnijcie prorokować i nie zabraniajcie mówić językami. ⁴⁰Wszystko jednak niech się dzieje godnie i w porządku.