1 List do Koryntian 13

13 ¹Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, byłbym dźwięczącym gongiem albo brzmiącym cymbałem. ²Gdybym miał dar prorokowania i rozumiał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę, i miał pełnię wiary, tak że przenosiłbym góry, a brakowałoby mi miłości, byłbym niczym. ³I gdybym rozdał całe swoje mienie, i gdybym wydał swoje ciało, aby się chlubić, a miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał.

⁴Miłość jest cierpliwa, miłość jest życzliwa. Nie zazdrości, nie przechwala się, nie unosi się pychą. ⁵Nie postępuje nieprzyzwoicie, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego. ⁶Miłość nie raduje się z niesprawiedliwości, ale współweseli się z prawdą. ⁷Zawsze chroni, zawsze ufa, zawsze ma nadzieję, zawsze wytrwa.

⁸Miłość nigdy nie ustaje. Lecz proroctwa przeminą, języki umilkną, a wiedza przeminie. ⁹Bo po części poznajemy i po części prorokujemy, ¹⁰lecz gdy nastanie to, co doskonałe, zniknie to, co częściowe. ¹¹Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, myślałem jak dziecko, rozumowałem jak dziecko. Gdy stałem się mężczyzną, porzuciłem to, co dziecinne. ¹²Bo teraz widzimy niewyraźny obraz w zwierciadle, potem zaś twarzą w twarz. Teraz poznaję po części, potem zaś poznam w pełni, tak jak w pełni jestem poznany. ¹³A teraz trwają te trzy: wiara, nadzieja i miłość. Lecz z nich największa jest miłość.