આ સર્વમાં સૌથી મોટો

જે કૃપાદાનો માટે તેઓ હરીફાઈ કરે છે — અન્ય ભાષાઓ, પ્રબોધ, જ્ઞાન, પહાડો ખસેડતો વિશ્વાસ, બધું દાનમાં આપી દેવું પણ — પ્રેમ વિના તે સર્વ નકામાં છે. પ્રેમ ધીરજવાન છે, ખોટાનો હિસાબ રાખતો નથી, અને કૃપાદાનો કરતાં વધારે ટકે છે, જે આપણે મોઢામોઢ જોઈશું ત્યારે સમાપ્ત થશે.

અધ્યાય 13.

જો હું માણસોની તથા દૂતોની ભાષાઓમાં બોલું, પણ મારામાં પ્રેમ ન હોય, તો હું ઘોંઘાટ કરનાર ઘંટ કે ખણખણાટ કરનાર ઝાંઝ જેવો છું. જો હું ભવિષ્ય ભાખી શકું, સર્વ રહસ્યો તથા સર્વ જ્ઞાન સમજું, અને પર્વતોને ખસેડી શકે એટલો સંપૂર્ણ વિશ્વાસ મારામાં હોય, પણ પ્રેમ ન હોય, તો હું કંઈ જ નથી. જો હું મારી સર્વ માલમિલકત દાનમાં આપી દઉં, અને જો હું બડાઈ કરવા મારું શરીર પણ સોંપી દઉં, પણ મારામાં પ્રેમ ન હોય, તો મને કંઈ લાભ થતો નથી.

પ્રેમ ધીરજવાન છે, પ્રેમ માયાળુ છે. તે અદેખાઈ કરતો નથી, તે બડાઈ કરતો નથી, તે અભિમાની નથી. તે અસભ્ય નથી, પોતાનું હિત શોધતો નથી, ચિડાઈ જતો નથી, ખોટાંની નોંધ રાખતો નથી. પ્રેમ અન્યાયમાં ખુશ થતો નથી, પણ સત્ય સાથે આનંદ પામે છે. તે હંમેશાં રક્ષણ કરે છે, હંમેશાં ભરોસો રાખે છે, હંમેશાં આશા રાખે છે, હંમેશાં ટકી રહે છે.

પ્રેમ કદી નિષ્ફળ જતો નથી. પણ ભવિષ્યવાણીઓનો અંત આવશે, ભાષાઓ બંધ પડશે, અને જ્ઞાનનો અંત આવશે. કારણ, આપણે અંશતઃ જાણીએ છીએ અને આપણે અંશતઃ ભવિષ્ય ભાખીએ છીએ, પણ જ્યારે સંપૂર્ણતા આવશે, ત્યારે જે અંશતઃ છે તે લોપ પામશે. જ્યારે હું બાળક હતો, ત્યારે હું બાળકની જેમ બોલતો, બાળકની જેમ વિચારતો, બાળકની જેમ સમજતો. જ્યારે હું પુખ્ત માણસ થયો, ત્યારે બાલિશ બાબતો મેં છોડી દીધી. કારણ, હાલ તો આપણે આરસીમાં ધૂંધળું પ્રતિબિંબ જોઈએ છીએ; ત્યારે, મોઢામોઢ જોઈશું. હાલ હું અંશતઃ જાણું છું; ત્યારે જેમ મને પૂરેપૂરો ઓળખવામાં આવ્યો છે તેમ હું પૂરેપૂરું જાણીશ. અને હવે આ ત્રણ રહે છે: વિશ્વાસ, આશા, અને પ્રેમ. પણ આ સર્વમાં સૌથી મોટો પ્રેમ છે.