1 Mga Corinto 13

13 ¹Kung nagsasalita ako sa mga wika ng mga tao at ng mga anghel, ngunit wala akong pag-ibig, ako ay isang maingay na batingaw, isang kumakalampag na pompiyang. ²Kung nakakapagpropesiya ako, nauunawaan ang lahat ng hiwaga at lahat ng kaalaman, at nagtataglay ng buong pananampalataya, sapat upang maglipat ng mga bundok, ngunit walang pag-ibig, ako ay wala. ³Kung ipamimigay ko ang lahat ng aking pag-aari, at kung ibibigay ko ang aking katawan upang ako ay makapagmalaki, ngunit walang pag-ibig, wala akong napapala.

⁴Ang pag-ibig ay matiyaga, ang pag-ibig ay mabait. Hindi ito naiinggit, hindi ito nagmamayabang, hindi ito mapagmataas. ⁵Hindi ito magaspang, hindi hinahanap ang sarili nitong kapakanan, hindi nagagalit nang madali, hindi nag-iingat ng talaan ng mga kamalian. ⁶Ang pag-ibig ay hindi natutuwa sa kasamaan, kundi nagagalak sa katotohanan. ⁷Lagi itong nag-iingat, lagi itong nagtitiwala, lagi itong umaasa, lagi itong nagtitiyaga.

⁸Ang pag-ibig ay hindi kailanman nabibigo. Ngunit ang mga propesiya ay matatapos, ang mga wika ay titigil, at ang kaalaman ay maglalaho. ⁹Sapagkat ang alam natin ay bahagya lamang at ang ating pagpropesiya ay bahagya lamang, ¹⁰ngunit kapag dumating ang kaganapan, ang bahagya ay maglalaho. ¹¹Noong ako ay bata pa, nagsasalita ako gaya ng bata, nag-iisip gaya ng bata, nangangatwiran gaya ng bata. Nang ako ay maging lalaki, iniwan ko na ang mga bagay na pambata. ¹²Sapagkat sa ngayon ay nakikita natin ang isang malabong larawan sa isang salamin; sa panahong iyon, mukhaan. Ngayon ay bahagya kong nalalaman; sa panahong iyon ay lubusan kong mababatid, gaya ng lubusang pagkabatid sa akin. ¹³At ngayon, ang tatlong ito ay nananatili: pananampalataya, pag-asa, at pag-ibig. Ngunit ang pinakadakila sa mga ito ay pag-ibig.