1 கொரிந்தியர் 13

13 ¹நான் மனிதருடைய பாஷைகளிலும் தூதருடைய பாஷைகளிலும் பேசினாலும், அன்பு எனக்கில்லாவிட்டால், நான் ஓசையிடும் வெண்கலமும், ஓங்கரிக்கும் கைத்தாளமுமாய் இருக்கிறேன். ²நான் தீர்க்கதரிசனம் உரைக்கக்கூடியவனாயிருந்து, சகல மறைபொருள்களையும் சகல அறிவையும் உணர்ந்திருந்து, மலைகளைப் பெயர்க்கத்தக்க அளவு எல்லா விசுவாசமும் உடையவனாயிருந்தாலும், அன்பு எனக்கில்லாவிட்டால், நான் ஒன்றுமில்லை. ³எனக்கு உண்டான யாவையும் நான் தானமாய்க் கொடுத்தாலும், மேன்மைபாராட்டும்படி என் சரீரத்தை ஒப்புக்கொடுத்தாலும், அன்பு எனக்கில்லாவிட்டால், எனக்கு ஒரு பிரயோஜனமும் இல்லை.

⁴அன்பு நீடிய சாந்தமுள்ளது, தயவுள்ளது; அன்பு பொறாமைப்படாது, தன்னைப் புகழ்ந்துகொள்ளாது, இறுமாப்படையாது. ⁵அது அயோக்கியமாய் நடவாது, தன்னலம் நாடாது, சினமடையாது, தீங்கை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளாது. ⁶அநியாயத்தில் அது சந்தோஷப்படாது, சத்தியத்திலோ மகிழ்ச்சியடைகிறது. ⁷அது எப்பொழுதும் காக்கிறது, எப்பொழுதும் நம்புகிறது, எப்பொழுதும் நம்பிக்கை கொள்ளுகிறது, எப்பொழுதும் சகித்திருக்கிறது.

⁸அன்பு ஒருபோதும் ஒழிந்துபோகாது. தீர்க்கதரிசனங்கள் ஒழிந்துபோம், பாஷைகள் நின்றுபோம், அறிவும் ஒழிந்துபோம். ⁹ஏனெனில் நாம் குறைவாய் அறிகிறோம், குறைவாய்த் தீர்க்கதரிசனம் உரைக்கிறோம்; ¹⁰ஆனால் நிறைவானது வரும்போது, குறைவானது ஒழிந்துபோம். ¹¹நான் குழந்தையாயிருந்தபோது, குழந்தையைப்போலப் பேசினேன், குழந்தையைப்போல எண்ணினேன், குழந்தையைப்போல நிதானித்தேன். நான் மனிதனானபோது, குழந்தைத்தனமானவைகளை விட்டுவிட்டேன். ¹²இப்பொழுது கண்ணாடியில் மங்கலான உருவத்தைக் காண்கிறோம்; அப்பொழுதோ முகமுகமாய்க் காண்போம். இப்பொழுது குறைவாய் அறிகிறேன்; அப்பொழுதோ நான் முழுவதும் அறியப்பட்டிருக்கிறதுபோல முழுவதும் அறிந்துகொள்வேன். ¹³இப்பொழுது இம்மூன்றும் நிலைத்திருக்கிறது: விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு. இவற்றில் மிகப்பெரியது அன்பே.