1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 13

13 ¹ਜੇ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੜਕਦਾ ਪਿੱਤਲ ਜਾਂ ਟੁਣਕਦੀ ਝਾਂਜ ਹੀ ਹਾਂ। ²ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਅਗੰਮ ਵਾਕ ਬੋਲ ਸਕਾਂ, ਸਾਰੇ ਭੇਤਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦੇਣ ਜਿੰਨਾ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ³ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵਾਂ, ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਾੜੇ ਜਾਣ ਲਈ ਇਸ ਲਈ ਸੌਂਪ ਦੇਵਾਂ ਕਿ ਮਾਣ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।

⁴ਪ੍ਰੇਮ ਧੀਰਜਵਾਨ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਦਿਆਲੂ ਹੈ। ਇਹ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਹ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਹ ਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ⁵ਇਹ ਬੇਅਦਬੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭਾਲਦਾ, ਖਿਝਦਾ ਨਹੀਂ, ਬੁਰਾਈਆਂ ਦਾ ਲੇਖਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ⁶ਪ੍ਰੇਮ ਕੁਧਰਮ ਤੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਸੱਚ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ⁷ਇਹ ਸਦਾ ਢਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ।

⁸ਪ੍ਰੇਮ ਕਦੇ ਟਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਅਗੰਮ ਵਾਕ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਬੋਲੀਆਂ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ। ⁹ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਅਧੂਰਾ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਧੂਰਾ ਅਗੰਮ ਵਾਕ ਬੋਲਦੇ ਹਾਂ, ¹⁰ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਆਵੇਗੀ, ਤਦ ਜੋ ਅਧੂਰਾ ਹੈ ਉਹ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗਾ। ¹¹ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬਾਲਕ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਾਲਕ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਬਾਲਕ ਵਾਂਗ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, ਬਾਲਕ ਵਾਂਗ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜਵਾਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਾਲਕਪੁਣੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ¹²ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਧੁੰਦਲਾ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ; ਪਰ ਤਦ ਆਮ੍ਹੋ-ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਾਂਗੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਧੂਰਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਤਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ¹³ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਤਿੰਨ ਸਦਾ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਆਸ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ। ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੇਮ ਹੈ।