13 1 मानवांच्या व देवदूतांच्या सर्व भाषा जरी मी बोललो, तरी माझ्याजवळ प्रीती नसेल, तर मी वाजणारी थाळी किंवा झणझणणारी झांज आहे. 2 जरी मला संदेश देण्याची शक्ती असली, आणि सर्व रहस्ये व सर्व ज्ञान मला कळत असले, आणि पर्वत हलवण्याइतका विश्वास माझ्याजवळ असला, पण प्रीती नसेल, तर मी काहीच नाही. 3 जरी माझे सर्वस्व मी दान केले, आणि प्रौढी मिरवण्यासाठी माझे शरीर मी सोपवून दिले, पण प्रीती नसेल, तर मला काहीच लाभ नाही.
4 प्रीती सहनशील व दयाळू आहे — ती हेवा करत नाही, बढाई मारत नाही, गर्व करत नाही. 5 ती असभ्यपणे वागत नाही, स्वतःचे हित पाहत नाही, चिडत नाही, अपकारांची नोंद ठेवत नाही. 6 प्रीती अनीतीत आनंद मानत नाही, तर सत्याबरोबर हर्ष करते. 7 ती नेहमी रक्षण करते, नेहमी विश्वास ठेवते, नेहमी आशा धरते, नेहमी धीर धरते.
8 प्रीती कधीही ढळत नाही. पण संदेश समाप्त होतील, भाषा थांबतील आणि ज्ञान संपेल. 9 कारण आपण अंशतः जाणतो आणि अंशतः संदेश देतो, 10 पण जेव्हा पूर्णता येते, तेव्हा जे अंशतः आहे ते नाहीसे होते. 11 मी बालक होतो, तेव्हा बालकासारखा बोलत असे, बालकासारखा विचार करत असे, बालकासारखा तर्क करत असे. मी प्रौढ झालो, तेव्हा मी बालपणीच्या गोष्टी मागे टाकल्या. 12 कारण आता आपल्याला आरशात अस्पष्ट प्रतिमा दिसते; तेव्हा मात्र समोरासमोर दिसेल. आता मी अंशतः जाणतो; तेव्हा मात्र, जसा मी पूर्णपणे ओळखला गेलो आहे, तसा मी पूर्णपणे जाणेन. 13 आणि आता या तीन गोष्टी टिकून राहतात: विश्वास, आशा आणि प्रीती. पण यांतली सर्वांत श्रेष्ठ प्रीती आहे.
