వీటన్నిటిలో గొప్పది

వారు పోటీ పడుతున్న ప్రతి వరం — భాషలు, ప్రవచనం, జ్ఞానం, కొండలను కదిలించే విశ్వాసం, ఉన్నదంతా ఇచ్చివేయడం కూడా — ప్రేమ లేకపోతే ఏమీ కాదు. ప్రేమ సహనం గలది, అపకారాన్ని లెక్కించదు, వరాలకంటే ఎక్కువకాలం నిలుస్తుంది; ముఖాముఖిగా చూసినప్పుడు ఆ వరాలు అంతమవుతాయి.

అధ్యాయం 13.

నేను మనుష్యుల భాషలతోను దేవదూతల భాషలతోను మాట్లాడినను, ప్రేమ లేకపోతే, నేను మ్రోగుచున్న కంచు గంటను, గణగణలాడు తాళమును. నేను ప్రవచించగలిగినను, సమస్త రహస్యములను సమస్త జ్ఞానమును గ్రహించగలిగినను, పర్వతములను తొలగించునంత విశ్వాసమంతయు కలిగియుండినను, ప్రేమ లేకపోతే, నేను ఏమియు కాను. నాకున్నదంతయు నేను దానము చేసినను, గొప్పగా చెప్పుకొనుటకై నా శరీరమును అప్పగించినను, ప్రేమ లేకపోతే, నాకు ఏ లాభమును కలుగదు.

ప్రేమ దీర్ఘశాంతము గలది, ప్రేమ దయ గలది. అది అసూయపడదు, అది గొప్పలు చెప్పుకొనదు, అది గర్వించదు. అది అమర్యాదగా ప్రవర్తించదు, తన స్వప్రయోజనమును వెదకదు, రెచ్చిపోదు, అపకారములను లెక్కపెట్టదు. ప్రేమ అన్యాయమునందు సంతోషించదు, గాని సత్యముతో ఆనందించును. అది సర్వదా కాపాడును, సర్వదా నమ్మును, సర్వదా నిరీక్షించును, సర్వదా సహించును.

ప్రేమ ఎన్నడును విఫలము కాదు. గాని ప్రవచనములు అంతమగును, భాషలు నిలిచిపోవును, జ్ఞానము అంతమగును. ఏలయనగా మనము పాక్షికముగా ఎరుగుదుము, పాక్షికముగా ప్రవచించుదుము, గాని పరిపూర్ణమైనది వచ్చినప్పుడు, పాక్షికమైనది తొలగిపోవును. నేను శిశువుగా ఉన్నప్పుడు, శిశువువలె మాట్లాడితిని, శిశువువలె తలంచితిని, శిశువువలె వితర్కించితిని. నేను పురుషుడనైనప్పుడు, శిశుసంబంధమైన వాటిని విడిచిపెట్టితిని. ఇప్పుడు మనము అద్దములో మసకబారిన ప్రతిబింబమును చూచుచున్నాము; అప్పుడు ముఖాముఖిగా చూతుము. ఇప్పుడు నేను పాక్షికముగా ఎరుగుదును; అప్పుడు నేను పూర్తిగా ఎరుగబడినట్లే పూర్తిగా ఎరుగుదును. ఇప్పుడు ఈ మూడు నిలిచియుండును: విశ్వాసము, నిరీక్షణ, ప్రేమ. గాని వీటిలో గొప్పది ప్రేమయే.