تر ټولو لوئى همدا ده
هره تحفه چې هغوی پرې سيالي کوي، ژبې، نبوت، پوهه، هغه ايمان چې غرونه خوځوي، حتیٰ د هر څه ورکول، له مينې پرته هيڅ نه دي. مينه صبرناکه ده، د بديو حساب نه ساتي، او له تحفو ډېر پاتې کېږي، چې هغه وخت پای ته رسېږي کله چې مخامخ ووينو.
13 1کۀ زۀ د اِنسانانو او د فرښتو په ژبو خبرې وکړم، خو مينه رانه سره نۀ وى، نو زۀ يو شور کوونکے ډنګر يم، يو ټنګار کوونکے زنګ يم. 2کۀ زۀ د پېشګوئى کولو واک ولرم، ټول پټ راز او ټول علم پوهه شم، او ټول هغه ايمان ولرم چې غرونه خوزولے شم، خو مينه رانه سره نۀ وى، نو زۀ هيڅ نۀ يم. 3کۀ زۀ خپل ټول مال خيرات کړم، او کۀ زۀ خپل بدن د دې دپاره حواله کړم چې فخر وکړم، خو مينه رانه سره نۀ وى، نو هيڅ ګټه نۀ کوم.
4مينه صبر کوى، مينه مهربانه ده. دا رشک نۀ کوى، دا فخر نۀ کوى، دا تکبر نۀ کوى. 5دا بېادبه نۀ ده، خپل غرض نۀ لټوى، په غصه نۀ کيږى، د بديو حساب نۀ ساتى. 6مينه په بدۍ خوشحاله نۀ کيږى، بلکې د حق سره خوشحاليږى. 7دا تل ساتى، تل باور کوى، تل اُميد لرى، تل زغمى.
8مينه هيڅکله ناکامه نۀ کيږى. خو پېشګوئياني به ختمې شى، ژبې به ودريږى، او علم به ختم شى. 9ځکه چې مونږ په نيمګړے توګه پوهيږو او په نيمګړے توګه پېشګوئى کوو، 10خو کله چې پوره کمال راشى، نو هغه څۀ چې نيمګړى دى هغه به ورک شى. 11کله چې زۀ ماشوم وم، نو د ماشوم په شان مې خبرې کولې، د ماشوم په شان مې فکر کولو، د ماشوم په شان مې استدلال کولو. کله چې زۀ سړے شوم، نو د ماشومتوب خبرې مې پرېښودې. 12ځکه چې اوس مونږ په اَئينه کښې يو ګنګس عکس وينو؛ بيا به مخامخ وينو. اوس زۀ په نيمګړے توګه پوهيږم؛ بيا به زۀ پوره پوهه شم، لکه څنګه چې زۀ پوره پېژندل شوے يم. 13او اوس دا درې پاتې کيږى: ايمان، اُميد او مينه. خو تر ټولو لوئى همدا مينه ده.
