Yê Herî Mezin ji Van
Her diyariya ku ew li ser pêşbaziyê dikin — ziman, pêxemberîtî, zanîn, baweriya ku çiyayan dilivîne, heta bexşîna her tiştî — bê hezkirinê tu nirx nînin. Hezkirin bîhnfireh e, hesabê xirabiyan nagire, û ji diyariyan dirêjtir dimîne, yên ku diqedin gava em rû bi rû bibînin.
13 1Heke ez bi zimanên mirovan û yên milyaketan biaxivim, lê hezkirin di min de tunebe, ez gongek dengbilind im, sembalek dengdar im. 2Heke ez bikaribim pêxemberîtiyê bikim, hemû sirran û hemû zanînê fêm bikim, û hemû bawerî di min de hebe, ewqas ku ez çiyayan bilivînim, lê hezkirin di min de tunebe, ez tiştek nînim. 3Heke ez her tiştê xwe bibexşim, û heke ez bedena xwe teslîm bikim da ku pesnê xwe bidim, lê hezkirin di min de tunebe, ez tu feydeyê nabînim.
4Hezkirin bîhnfireh e, hezkirin dilovan e. Ew çavnebarî nake, pesnê xwe nade, quretî nake. 5Ew bêedeb nîne, li ya xwe nagere, zû hêrs nabe, hesabê xirabiyan nagire. 6Hezkirin bi xirabiyê kêfxweş nabe, lê bi rastiyê şa dibe. 7Ew her tim diparêze, her tim bawer dike, her tim hêvî dike, her tim li ber xwe dide.
8Hezkirin tu carî têk naçe. Lê pêxemberîtî wê biqede, ziman wê rawestin, û zanîn wê biqede. 9Çimkî em bi qismî dizanin û em bi qismî pêxemberîtiyê dikin, 10lê gava ku temamî bê, yê ku bi qismî ye wê winda bibe. 11Gava ez zarok bûm, min wek zarokekî diaxivî, wek zarokekî difikirî, wek zarokekî aqil didimeşand. Gava ez bûm mêr, min tiştên zarokaniyê li paş hiştin. 12Çimkî niha em di neynikê de wêneyekî nezelal dibînin; hingê, rû bi rû. Niha ez bi qismî dizanim; hingê ezê bi temamî bizanim, çawa ku ez bi temamî têm nasîn. 13Û niha ev her sê dimînin: bawerî, hêvî û hezkirin. Lê yê herî mezin ji van hezkirin e.
