Hiji Pesta di Yerusalem

Yesus nyageurkeun hiji lalaki anu lumpuh tilu puluh dalapan taun, dina poé Sabat, sarta kasulitan anu sabenerna dimimitian basa Mantenna nyebut Allah téh Rama-Na sorangan. Mantenna ngawaler yén Putra ngan ngalakukeun naon anu ditingali dilakukeun ku Rama, sarta yén Rama geus masrahkeun ka Mantenna kahirupan jeung sakabéh pangadilan.

Pasal 5.

Sanggeus kitu, aya hiji pesta urang Yahudi, tuluy Yesus angkat ka Yerusalem. Di gigireun Gapura Domba di Yerusalem aya hiji kulah anu aya lima emperna anu diatep, disebutna Betesda dina basa Aram. ^a Di dinya ngagoler loba jalma gering — nu lolong, nu pincang, jeung nu lumpuh. ^b Di dinya aya hiji jalma nu geus gering salila tilu puluh dalapan taun.

Waktu ningali eta jalma ngagoler di dinya sarta uninga yen manehna geus lila aya di dinya, Yesus mariksa, “Hayang cageur maneh?”

Jalma nu gering teh ngawaler, “Juragan, abdi teu gaduh saha-saha anu tiasa ngasupkeun abdi ka jero kulah waktos caina ngocak — sabot abdi keur mapay ka ditu, aya nu sanes anu tos asup ti payun.”

Waler Yesus ka manehna, “Geura cengkat, cokot samak maneh, tuluy leumpang.”

Harita keneh eta jalma jadi cageur, nyokot samakna, tuluy leumpang. Poe eta teh poe Sabat.

Ku sabab eta urang Yahudi ngaromong ka jalma nu geus cageur tea, “Ieu teh poe Sabat — maneh teu meunang manggul samak.”

Tapi manehna ngajawab, “Jalma anu nyageurkeun kuring tea nitah, ‘Cokot samak maneh, tuluy leumpang.’”

Maranehna nanya, “Saha jalmana anu nitah maneh, ‘Cokot, tuluy leumpang’ teh?”

Tapi jalma nu geus cageur teh teu nyahoeun saha-sahana, sabab Yesus geus ngaleos ka jero jalma rea di dinya.

Sanggeus kitu Yesus mendakan eta jalma di Bait Allah, tuluy ngalahir, “Ayeuna maneh geus cageur. Ulah migawe dosa deui, bisi aya nu leuwih goreng tumiba ka maneh.”

Eta jalma tuluy indit, bari ngabejaan urang Yahudi yen anu geus nyageurkeun manehna teh Yesus.

Maranehna Ngalawan ka Anjeunna

Nya ku sabab eta urang Yahudi mimiti nganiaya Yesus, lantaran Anjeunna migawe hal-hal eta dina poe Sabat.

Tapi Yesus ngawaler ka maranehna, “Ama Kami midamel nepi ka ayeuna, jeung Kami oge digawe.”

Ku sabab eta urang Yahudi beuki ngarah rek maehan Anjeunna: lantaran Anjeunna lain ngan ngarempak aturan Sabat bae, tapi oge nyebat Rama urang teh Rama Anjeunna sorangan, nepi ka nyaruakeun diri-Na jeung Mantenna. ^c

Ku sabab eta Yesus ngalahir ka maranehna, “Saestuna, saestuna, Kami ngabejaan maraneh: Putra teu bisa migawe naon-naon ku anjeun, kajaba ngan nu katingali dipidamel ku Rama. Naon bae nu dipidamel ku Rama, dipigawe keneh ku Putra.

“Sabab Rama mikaasih ka Putra sarta nembongkeun sagala rupa nu dipidamel-Na ka Anjeunna; Mantenna bakal nembongkeun padamelan nu leuwih agung ti batan ieu ka Anjeunna, nepi ka maraneh bakal hemeng. Sabab sakumaha Rama ngahirupkeun deui nu geus maraot sarta maparin hirup, kitu deui Putra oge maparin hirup ka saha bae nu dikersakeun ku Anjeunna. Sabab Rama henteu ngahukuman saha-saha, tapi geus masrahkeun sagala hukuman ka Putra, supaya sarerea ngamulyakeun Putra sakumaha maranehna ngamulyakeun Rama; saha bae nu teu ngamulyakeun Putra, teu ngamulyakeun Rama nu ngutus Anjeunna.

Saestuna, saestuna, Kami ngabejaan maraneh: saha bae nu ngadenge pangandika Kami sarta percaya ka nu ngutus Kami, boga hirup langgeng sarta moal keuna ku hukuman — manehna geus pindah ti maot kana hirup. Saestuna, saestuna, Kami ngabejaan maraneh, bakal datang hiji waktu, malah ayeuna geus datang, nalika nu geus maraot bakal ngadenge soara Putra Rama urang, sarta nu ngadengena bakal hirup. Sabab sakumaha Rama ngagem hirup dina salira-Na, kitu deui Mantenna maparin ka Putra sangkan ngagem hirup dina salira-Na. Sarta Mantenna geus maparin kawasa ka Anjeunna pikeun ngalaksanakeun hukuman, lantaran Anjeunna teh Putra Manusa. Ulah hemeng ku hal ieu — bakal datang hiji waktu nalika sakabeh nu aya di jero kuburan bakal ngadenge soara-Na, tuluy kaluar — anu geus milampah hade, kana hudang pikeun hirup; anu geus milampah goreng, kana hudang pikeun dihukum. Kami teu bisa migawe naon-naon ku sorangan. Kami ngahukum sakumaha nu kadenge ku Kami; hukuman Kami adil, lantaran Kami henteu neangan kahayang Kami sorangan, tapi kersa nu ngutus Kami.

Saksi-saksi pikeun Putra

“Lamun Kami nyaksian hal Kami sorangan, panyaksen Kami teh teu sah. Aya nu sejen nu nyaksian hal Kami, sarta Kami nyaho yen panyaksen-Na ngeunaan Kami teh bener. Maraneh geus ngirim utusan ka Yahya, sarta anjeunna geus nyaksian hal nu bener. Lain Kami narima panyaksen manusa, tapi Kami nyebut hal-hal ieu supaya maraneh disalametkeun. Yahya teh lampu nu hurung tur caang, sarta maraneh daek jongjon suka bungah sakeudeung dina caangna. Tapi Kami boga panyaksen nu leuwih agung ti batan Yahya: padamelan nu dipaparinkeun ku Ama Kami pikeun direngsekeun ku Kami — nya eta padamelan nu keur dipigawe ku Kami — nyaksian yen Ama Kami nu ngutus Kami. Sarta Ama Kami nu ngutus Kami, ku salira-Na geus nyaksian hal Kami. Maraneh tacan kungsi ngadenge soara-Na atawa ningali wujud-Na, sarta pangandika-Na henteu matuh di jero maraneh, lantaran maraneh henteu percaya ka nu diutus ku Mantenna.

Maraneh nalungtik Kitab Suci, ngira yen di dinya aya hirup langgeng — padahal eta Kitab teh nyaksian hal Kami, tapi maraneh embung datang ka Kami sangkan maraneh meunang hirup. Kami henteu narima kamulyaan ti jelema, tapi Kami uninga ka maraneh — yen di jero maraneh teu aya sipat asih ka Rama urang. Kami geus datang kalawan jenengan Ama Kami, tapi maraneh henteu narima Kami; lamun aya nu sejen datang kalawan ngaranna sorangan, eta mah ku maraneh baris ditarima. Kumaha maraneh bisa percaya, ari maraneh narima kamulyaan ti pada batur, bari henteu neangan kamulyaan ti Allah anu hiji-hijina?

Ulah nyangka yen Kami rek ngadakwa maraneh di payuneun Ama Kami. Musa, anu jadi pangharepan maraneh, anu ngadakwa maraneh. Sabab lamun maraneh percaya ka Musa, tangtu percaya ka Kami, lantaran anjeunna nulis ngeunaan Kami. Tapi lamun maraneh henteu percaya kana tulisan-tulisanana, kumaha maraneh bisa percaya kana pangandika Kami?”