Riyaya ing Yerusalem
Gusti Yesus marasake wong kang lumpuh telung puluh wolu taun, ing dina Sabat, lan perkara kang sabenere wiwit nalika Panjenengane nyebut Allah minangka RamaNe piyambak. Panjenengane mangsuli yen Sang Putra mung nindakake apa kang dideleng ditindakake dening Sang Rama, lan yen Sang Rama wis masrahake urip lan sakehing pangadilan marang Panjenengane.
5 1Sawuse iku ana riyayane wong Yahudi, banjur Gusti Yesus tindak menyang Yerusalem. 2Ing Yerusalem, ing sacedhake Gapura Wedhus, ana blumbang kang duwe emper limang iji, kang ing basa Aram diarani Betesda. a a v2 Betesda tegese ‘omah kawelasan’ — jeneng kang mathuk kanggo papan panggonane Gusti Yesus paring kawarasan. 3Ing emper-emper mau akeh banget wong lara padha turon — wong wuta, wong pincang, lan wong lumpuh. b b v3 Naskah-naskah kang paling tuwa ora kamot ayat 4 ing kene; tedhakan-tedhakan kang luwih anyar nambahake: “Awit ana malaekat kang ing wektu-wektu tartamtu tumedhak menyang blumbang mau lan ngocak-ocak banyune; sapa kang luwih dhisik mlebu sawuse banyune kocak, bakal waras saka lelara apa bae kang disandhang.” 5Ing kono ana wong lanang kang wis telung puluh wolung taun nandhang lara.
6Bareng Gusti Yesus mirsa wong mau turon ana ing kono lan pirsa yen wis suwe anggone ana ing kono, banjur ndangu: “Apa kowe kepengin waras?”
7Wong lara mau munjuk: “Gusti, kawula boten gadhah tiyang ingkang nyemplungaken kawula dhateng blumbang samangsa toyanipun kocak; sauntawis kawula taksih lumampah, sampun wonten tiyang sanes ingkang rumiyin mlebet.”
8Gusti Yesus ngandika marang wong mau: “Ngadega, paturonmu angkaten, banjur lumakua.”
9Padha sanalika wong mau waras, banjur ngangkat paturone lan lumaku. Dina iku dina Sabat.
10Mulane wong Yahudi padha kandha marang wong kang wis waras mau: “Iki dina Sabat, kowe ora kena ngusung paturonmu.”
11Wangsulane wong mau: “Wong kang marasake aku iku kandha marang aku: ‘Paturonmu angkaten, banjur lumakua.’”
12Wong-wong mau padha takon: “Sapa wong kang kandha marang kowe: ‘Angkaten, banjur lumakua’ iku?”
13Nanging wong kang wis waras mau ora ngerti sapa Panjenengane, awit Gusti Yesus wis sumingkir ana ing satengahe wong akeh ing kono.
14Sawise iku Gusti Yesus mrangguli wong mau ing Padaleman Suci lan ngandika: “Saiki kowe wis waras. Aja gawe dosa maneh, supaya aja nganti kowe nemahi bab kang luwih ala.”
15Wong mau banjur lunga lan ngandhani wong Yahudi, yen Gusti Yesus kang wis marasake dheweke.
Wong-wong Padha Nglawan Panjenengane
16Mulane wong Yahudi padha wiwit nguya-uya Gusti Yesus, amarga Panjenengane nindakake bab-bab iku ing dina Sabat.
17Nanging Gusti Yesus paring wangsulan marang wong-wong mau: “RamaKu makarya tekan saiki, lan Aku uga makarya.”
18Mulane wong Yahudi saya ngudi arep nyedani Panjenengane, awit ora mung mbubrah pranatan Sabat, nanging uga nyebut Rama kita minangka RamaNe dhewe, mula madhakake sarirane karo Panjenengane. c c v18 Para pemimpin Yahudi ngerti kanthi bener marang pangandikane Gusti Yesus: nalika Panjenengane ngaku Rama kita minangka RamaNe dhewe, iku Panjenengane ngaku sapadha karo Rama kita. Perangan liyane ing bab iki isine Gusti Yesus mbelani lan nerangake pangakuan mau.
19Mulane Gusti Yesus ngandika marang wong-wong mau: “Satemen-temene Aku pitutur marang kowe: Sang Putra ora bisa nindakake apa-apa saka karsane dhewe, kajaba mung apa kang dipirsani katindakake dening Sang Rama. Apa bae kang katindakake dening Sang Rama, iku iya ditindakake dening Sang Putra.
20Awit Sang Rama ngasihi Sang Putra sarta nedahake sakehe pakaryane marang Panjenengane; malah Sang Rama bakal nedahake marang Panjenengane pakaryan kang luwih gedhe tinimbang iki, satemah kowe bakal padha kaeraman. 21Awit kayadene Sang Rama nangekake wong mati lan maringi urip, mangkono uga Sang Putra iya maringi urip marang sapa bae kang dikarsakake. 22Awit Sang Rama ora ngadili sapa-sapa, nanging masrahake sakabehing pangadilan marang Sang Putra, 23supaya saben wong ngurmati Sang Putra kayadene anggone ngurmati Sang Rama; sing sapa ora ngurmati Sang Putra, iku ora ngurmati Sang Rama kang ngutus Panjenengane.
24Satemen-temene Aku pitutur marang kowe: sing sapa ngrungokake pangandikaKu lan pracaya marang Panjenengane kang ngutus Aku, iku duwe urip langgeng lan ora bakal katut ing pangadilan — wong iku wis ngalih saka pati menyang urip. 25Satemen-temene Aku pitutur marang kowe, bakal tekan wektune, malah saiki wis tekan, wong mati bakal padha krungu swarane Putrane Rama kita, lan kang padha ngrungokake bakal urip. 26Awit kayadene Sang Rama kagungan urip ana ing sarirane, mangkono uga Panjenengane maringi Sang Putra supaya iya kagungan urip ana ing sarirane. 27Lan Panjenengane maringi pangwasa marang Sang Putra kanggo nindakake pangadilan, amarga Panjenengane iku Putraning Manungsa. 28Aja padha gumun marang bab iki — bakal tekan wektune, nalika sakehe wong kang ana ing sajroning kubur bakal padha krungu swarane, 29banjur padha metu — kang wis gawe becik bakal tangi tumuju urip; dene kang wis gawe ala bakal tangi tumuju pangadilan. 30Aku ora bisa nindakake apa-apa saka karsaKu dhewe. Anggonku ngadili iku manut apa kang Dakrungu; pangadilanKu iku adil, awit Aku ora ngudi karsaKu dhewe, nanging karsane Panjenengane kang ngutus Aku.
Para Seksi tumrap Sang Putra
31Manawa Aku nekseni awakKu dhewe, paseksenKu iku ora sah. 32Ana liyane kang nekseni bab Aku, lan Aku pirsa yen paseksene bab Aku iku bener. 33Kowe wis padha kongkonan utusan sowan marang Yokanan, lan dheweke wis nekseni bab kayekten. 34Dudu karepe yen Aku nampani paseksene manungsa, nanging Aku ngandikakake bab iki supaya kowe padha kapitulungan rahayu. 35Yokanan iku kaya damar kang murub lan sumunar, lan kowe padha gelem seneng-seneng sawetara mangsa ana ing pepadhange. 36Nanging Aku duwe paseksen kang luwih gedhe tinimbang paseksene Yokanan: yaiku pakaryan kang diparingake dening RamaKu supaya Dakrampungake — pakaryan kang pancen Daktindakake iki — iku nekseni yen Aku diutus dening RamaKu. 37Lan RamaKu kang ngutus Aku, Panjenengane piyambak wis nekseni bab Aku. Kowe durung tau krungu swarane utawa ndeleng sarirane, 38lan pangandikane ora dumunung ana ing kowe, amarga kowe padha ora pracaya marang Panjenengane kang diutus.
39Kowe padha nliti Kitab Suci, awit kokkira ing kono kowe oleh urip langgeng — kamangka Kitab Suci mau iya nekseni bab Aku, 40ewasemono kowe padha ora gelem sowan marang Aku supaya kowe padha oleh urip. 41Aku ora nampani kamulyan saka manungsa, 42nanging Aku pirsa marang kowe — yen kowe padha ora kadunungan katresnane Rama kita ana ing batinmu. 43Aku rawuh ngagem asmane RamaKu, nanging kowe padha ora nampani Aku; manawa ana liyane teka ngagem jenenge dhewe, iku kowe bakal padha nampani. 44Kepriye anggonmu bisa padha pracaya, mangka kowe padha nampani kamulyan saka pepadhamu, lan ora padha ngupaya kamulyan kang saka Gusti Allah kang mung siji iku?
45Aja padha ngira yen Aku kang bakal ngaduhake kowe ana ing ngarsane RamaKu. Kang ngaduhake kowe iku Musa, kang dadi pangarep-arepmu. 46Awit saupama kowe padha pracaya marang Musa, mesthi kowe iya padha pracaya marang Aku, amarga Musa wis nyerat bab Aku. 47Nanging manawa kowe padha ora pracaya marang seratane, kepriye anggonmu bakal padha pracaya marang pangandikaKu?”