Yokanan 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹Bareng Gusti Yesus pirsa yen para wong Farisi wis padha krungu, manawa Panjenengane ndadekake lan mbaptis murid luwih akeh tinimbang Yokanan, ²(sanadyan dudu Gusti Yesus piyambak kang mbaptis, nanging para muride), ³banjur Panjenengane nilar tanah Yudea lan kondur menyang Galilea. ⁴Anadene Panjenengane kudu langkung ing tanah Samaria. ⁵Panjenengane banjur rawuh ing sawijining kutha ing tanah Samaria kang aran Sikhar, cedhak karo palemahan kang diwenehake Yakub marang Yusuf, anake. ⁶Ing kono ana sumure Yakub. Gusti Yesus, kang sayah marga saka lakune, banjur lenggah ing pinggir sumur mau—kira-kira wayah tengange. ^a a v6 Yen kaetung wiwit njedhule srengenge, jam kaping enem iku kira-kira wayah tengange.

⁷Ana wong wadon Samaria teka arep ngangsu. Gusti Yesus ngandika marang wong wadon mau: “Aku wenehana ngombe.”

⁸(Awit para muride wis padha menyang kutha, arep tuku pangan.)

⁹Wangsulane wong wadon Samaria mau: “Panjenengan rak tiyang Yahudi, kadospundi dene nyuwun ngombe dhateng kula, tiyang wadon Samaria?” (Awit wong Yahudi ora srawung karo wong Samaria.)

¹⁰Paring wangsulane Gusti Yesus: “Saupama kowe ngreti peparinge Rama kita, lan sapa kang kandha marang kowe: ‘Aku wenehana ngombe,’ mesthi kowe bakal njaluk marang Panjenengane, lan Panjenengane bakal maringi kowe banyu urip.”

¹¹Atur wangsulane wong wadon mau: “Gusti, Panjenengan boten kagungan timba, mangka sumuripun lebet. Pundi anggen Panjenengan mundhut toya gesang punika? ¹²Punapa Panjenengan ngungkuli leluhur kula Yakub, ingkang maringaken sumur punika dhateng kula sadaya, saha ngunjuk piyambak saking sumur punika, dalah para putranipun saha raja-kayanipun?”

¹³Paring wangsulane Gusti Yesus: “Saben wong kang ngombe banyu iki bakal ngelak maneh, ¹⁴nanging sapa kang ngombe banyu kang bakal Dakwenehake iku, selawase ora bakal ngelak maneh. Banyu kang Dakwenehake mau bakal dadi tuk ing sajroning wong iku, kang mbludak tumuju marang urip langgeng.”

¹⁵Atur wangsulane wong wadon mau: “Gusti, kula mugi kaparingan toya punika, supados kula boten ngelak malih lan boten prelu wongsal-wangsul mriki ngangsu.”

¹⁶Gusti Yesus ngandika marang wong wadon mau: “Lungaa, undangen bojomu, nuli balia mrene.”

¹⁷Wangsulane wong wadon mau: “Kula boten gadhah bojo.” Pangandikane Gusti Yesus: “Bener kandhamu, yen kowe ora duwe bojo.

¹⁸Awit kowe wis ganti bojo kaping lima, lan wong lanang kang saiki karo kowe iku dudu bojomu. Kandhamu iku pancen bener.”

¹⁹Atur wangsulane wong wadon mau: “Gusti, miturut pamawas kula, Panjenengan punika nabi. ²⁰Leluhur kula sami ngabekti wonten ing redi punika, nanging Panjenengan ngandika bilih ing Yerusalem punika papan ingkang kedah kangge ngabekti.”

²¹Pangandikane Gusti Yesus: “He, wong wadon, ngandela marang Aku: bakal tekan wektune kowe padha ngabekti marang Sang Rama ora ana ing gunung iki lan ora ana ing Yerusalem. ²²Kowe padha ngabekti marang apa kang ora kokngreteni, dene aku kabeh padha ngabekti marang apa kang dakngreteni, awit karahayon iku pinangkane saka wong Yahudi. ²³Nanging bakal tekan wektune, malah saiki wis tekan, para wong kang ngabekti kanthi satuhu bakal padha ngabekti marang Sang Rama ing sajroning roh lan kayekten; awit Sang Rama ngarsakake wong-wong kang padha ngabekti kaya mangkono. ²⁴Sang Rama iku Roh, lan wong kang padha ngabekti marang Panjenengane kudu ngabekti ing sajroning roh lan kayekten.” ^b b v24 Ing saindenging perangan iki Gusti Yesus mulang bab ngabekti marang Sang Rama; Panjenengane kang sipate Roh iku padha karo Sang Rama kang ngupaya para wong kang ngabekti kanthi satuhu.

²⁵Atur wangsulane wong wadon mau: “Kula sumerep bilih Sang Mesih—ingkang dipunwastani Kristus—badhe rawuh. Samasa Panjenenganipun rawuh, badhe nerangaken samukawis dhateng kula sadaya.”

²⁶Pangandikane Gusti Yesus: “Iya Aku iki, kang lagi ngandika karo kowe.”

²⁷Nalika iku para sakabate padha bali, lan padha gumun dene Panjenengane ngandika karo wong wadon. Ewadene ora ana siji-sijia kang matur: “Punapa ingkang Paduka karsakaken?” utawa: “Punapaa dene Paduka ngandika kaliyan tiyang wadon punika?” ²⁸Wong wadon mau banjur ninggal june, nuli bali menyang kutha lan kandha marang wong-wong: ²⁹“Mara, padha delengen, ana wong kang ngandhakake sakabehing prakara kang wis daklakoni marang aku. Apa iki kang jenenge Sang Kristus?” ³⁰Wong-wong mau banjur padha metu saka kutha lan padha marani Panjenengane.

³¹Kacarita ing sajrone iku para sakabate padha ngaturi Panjenengane: “Rabbi, mugi karsaa dhahar.”

³²Nanging Panjenengane ngandika marang para sakabate: “Aku duwe pangan kang Dakpangan, kang kowe kabeh ora padha ngreteni.”

³³Para sakabat banjur padha sapocapan: “Apa ana wong kang wis ngaturi dhahar Panjenengane?”

³⁴Pangandikane Gusti Yesus: “PanganKu yaiku nglakoni karsane Panjenengane kang ngutus Aku, lan ngrampungake pakaryane. ³⁵Apa kowe ora padha kandha: ‘Kurang patang sasi maneh, panen bakal teka’? Lah, Aku pitutur marang kowe: tumengaa lan delengen pategalan, wis padha putih sumadhiya kanggo dipanen. ³⁶Wong kang panen wis nampa opahe, lan ngumpulake woh kanggo urip langgeng, supaya wong kang nyebar winih lan wong kang panen padha bungah bebarengan. ³⁷Awit ing kene bener paribasane: ‘Kang siji nyebar winih, sijine kang panen.’ ³⁸Aku wis ngutus kowe kabeh supaya padha ngeneni apa kang ora kokgarap. Wong liya kang wis padha nggarap, lan kowe kabeh wis padha ngenggoni pagaweane wong-wong mau.”

Wong Samaria Padha Pracaya

³⁹Wong Samaria saka kutha kono akeh kang padha pracaya marang Panjenengane, marga saka paseksine wong wadon mau, kang kandha: “Panjenengane wis ngandhakake sakabehing prakara kang wis daklakoni marang aku.” ⁴⁰Nalika wong Samaria mau padha sowan ing ngarsane, banjur padha nyuwun supaya Panjenengane karsa lereb ana ing panggonane; Panjenengane nuli lereb rong dina ana ing kono. ⁴¹Lan saya akeh maneh wong kang padha pracaya marga saka pangandikane. ⁴²Banjur padha kandha marang wong wadon mau: “Saiki anggonku padha pracaya iki wis dudu marga saka kandhamu, awit aku kabeh wis padha krungu dhewe, lan aku kabeh padha ngreti, yen Panjenengane iki pancen Juru Slamete jagad.”

Bali menyang Galilea

⁴³Sawuse rong dina mau, Panjenengane banjur tindak saka ing kono menyang Galilea. ⁴⁴(Awit Gusti Yesus piyambak wis paring paseksi, yen nabi iku ora kajen ana ing negarane dhewe.) ⁴⁵Bareng rawuh ing Galilea, Panjenengane ditampa kanthi becik dening wong Galilea, awit wong-wong mau wis padha ndeleng sakabehe kang katindakake dening Panjenengane ana ing Yerusalem nalika riyaya—awit wong-wong mau uga padha teka ing riyaya iku. ⁴⁶Panjenengane banjur rawuh maneh ing Kana, tanah Galilea, ing panggonan nalika Panjenengane ndadekake banyu dadi anggur. Ing kono ana sawijining punggawa kraton kang duwe anak lanang kang lagi lara ana ing Kapernaum. ⁴⁷Bareng krungu yen Gusti Yesus wis rawuh saka tanah Yudea menyang Galilea, punggawa mau banjur sowan ing ngarsane lan nyuwun kanthi banget supaya Panjenengane karsa tindak mudhun lan nyarasake anake, kang wis arep mati.

⁴⁸Pangandikane Gusti Yesus marang wong mau: “Yen kowe kabeh ora ndeleng pratandha lan kaelokan, mesthi padha ora pracaya.”

⁴⁹Atur wangsulane punggawa kraton mau: “Gusti, mugi karsaa tindak mudhun sadereng anak kula pejah.”

⁵⁰Pangandikane Gusti Yesus: “Muliha, anakmu bakal urip.” Wong mau pracaya marang pangandika kang kadhawuhake dening Gusti Yesus, nuli mundur.

⁵¹Nalika isih ana ing dalan arep mudhun, para abdine padha methukake, lan ngabari yen anake isih urip. ⁵²Banjur padha ditakoni, jam pira anggone anake mari. Ature para abdi mau: “Kala wingi jam pitu panasipun ical.”

⁵³Bapakne mau banjur ngreti, yen nalika iku pancen wayah nalika Gusti Yesus ngandika marang dheweke: “Anakmu bakal urip.” Wong iku nuli pracaya dalah brayate sakomah.

⁵⁴Iki pratandha kang kaping pindho kang katindakake dening Gusti Yesus, sawuse rawuh saka tanah Yudea menyang Galilea.