योहान 4

Chapter 4.

4 ¹ योहानापेक्षा येशू अधिक शिष्य करीत आहे व त्यांचा बाप्तिस्मा करीत आहे, हे परूश्यांनी ऐकले, हे जेव्हा येशूला कळले, ² (जरी येशू स्वतः बाप्तिस्मा करीत नव्हता, तर त्याचे शिष्य करीत होते) ³ तेव्हा त्याने यहूदिया सोडले आणि पुन्हा गालीलाकडे गेला. ⁴ आणि त्याला शोमरोनातून जावे लागले. ⁵ म्हणून तो शोमरोनातील सुखार नावाच्या नगरात आला; याकोबाने आपला मुलगा योसेफ याला दिलेल्या शेताजवळ ते होते. ⁶ तेथे याकोबाची विहीर होती. प्रवासाने थकलेला येशू त्या विहिरीजवळ बसला—तेव्हा सुमारे दुपारची वेळ होती. ^a a v6 सूर्योदयापासून मोजल्यास, सहावा तास म्हणजे सुमारे दुपारची वेळ.

⁷ शोमरोनातील एक स्त्री पाणी काढायला आली. येशू तिला म्हणाला, “मला प्यायला दे.”

⁸ (कारण त्याचे शिष्य अन्न विकत घ्यायला नगरात गेले होते.)

⁹ ती शोमरोनी स्त्री म्हणाली, “तू यहूदी असून माझ्याजवळ, एका शोमरोनी स्त्रीजवळ, प्यायला का मागतोस?” (कारण यहूदी लोक शोमरोनी लोकांशी व्यवहार ठेवत नाहीत.)

¹⁰ येशूने तिला उत्तर दिले, “आमच्या पित्याचे दान जर तुला ठाऊक असते, आणि ‘मला प्यायला दे’ असे तुला कोण म्हणत आहे हे जर तुला कळले असते, तर तू त्याच्याजवळ मागितले असतेस आणि त्याने तुला जिवंत पाणी दिले असते.”

¹¹ ती स्त्री त्याला म्हणाली, “महाराज, आपल्याजवळ काढायला काही नाही आणि विहीर खोल आहे; मग हे जिवंत पाणी आपल्याला कोठून मिळणार? ¹² आम्हांला ही विहीर देणारा, स्वतः, त्याचे पुत्र व त्याची गुरे हिच्यातले पाणी प्यालेला आमचा पूर्वज याकोब, त्याच्यापेक्षा आपण मोठे आहात काय?

¹³ येशू तिला म्हणाला, “जो कोणी हे पाणी पितो त्याला पुन्हा तहान लागेल, ¹⁴ पण मी देईन ते पाणी जो कोणी पिईल त्याला पुन्हा कधीही तहान लागणार नाही; उलट मी देईन ते पाणी त्याच्यामध्ये सार्वकालिक जीवनासाठी उसळणाऱ्या पाण्याचा झरा होईल.”

¹⁵ ती स्त्री त्याला म्हणाली, “महाराज, मला हे पाणी द्या, म्हणजे मला तहान लागणार नाही आणि पाणी काढायला मला येथे यावे लागणार नाही.”

¹⁶ येशू तिला म्हणाला, “जा, तुझ्या पतीला बोलावून घेऊन ये.”

¹⁷ ती स्त्री म्हणाली, “मला पती नाही.” येशूने तिला म्हटले, “मला पती नाही, हे तू बरोबर म्हणालीस.

¹⁸ कारण तुला पाच पती होते, आणि आता जो तुझ्याजवळ आहे तो तुझा पती नाही. तू खरे तेच बोललीस.”

¹⁹ ती स्त्री त्याला म्हणाली, “महाराज, आपण संदेष्टे आहात, हे मला दिसते. ²⁰ आमच्या वाडवडिलांनी या डोंगरावर उपासना केली, पण उपासना जेथे करायला पाहिजे ते ठिकाण यरुशलेम आहे, असे तुम्ही म्हणता.”

²¹ येशूने तिला म्हटले, “बाई, माझ्यावर विश्वास ठेव: अशी वेळ येत आहे की, जेव्हा तुम्ही या डोंगरावरही नाही व यरुशलेमातही नाही, तर पित्याची उपासना कराल.” ²² तुम्ही जे जाणत नाही त्याची उपासना करता; आम्ही जे जाणतो त्याची उपासना करतो, कारण तारण यहूद्यांपासून आहे. ²³ पण अशी वेळ येत आहे, किंबहुना आलीच आहे, की जेव्हा खरे उपासक आत्म्याने व सत्याने पित्याची उपासना करतील; कारण असेच उपासक पिता शोधत आहे. ²⁴ पिता आत्मा आहे, आणि जे त्याची उपासना करतात त्यांनी आत्म्याने व सत्याने उपासना केली पाहिजे.” ^b b v24 या संपूर्ण उताऱ्यात येशू पित्याच्या उपासनेविषयी शिकवतो; ज्याचे स्वरूप आत्मा आहे तोच पिता खऱ्या उपासकांना शोधत आहे.

²⁵ ती स्त्री त्याला म्हणाली, “मसीहा—ज्याला ख्रिस्त म्हणतात—तो येणार आहे, हे मला ठाऊक आहे. तो येईल तेव्हा तो आम्हांला सर्व काही सांगेल.”

²⁶ येशू तिला म्हणाला, “तुझ्याशी बोलणारा मीच तो आहे.”

²⁷ तेवढ्यात त्याचे शिष्य परत आले, आणि तो एका स्त्रीशी बोलत आहे हे पाहून त्यांना आश्चर्य वाटले. तरी “आपल्याला काय पाहिजे?” किंवा “तिच्याशी का बोलता?” असे कोणीच म्हटले नाही. ²⁸ मग ती स्त्री आपली घागर तेथेच सोडून नगरात परत गेली आणि लोकांना म्हणाली, ²⁹ “चला, एका माणसाला पाहा; मी जे काही केले ते सर्व त्याने मला सांगितले. हाच ख्रिस्त तर नसेल?” ³⁰ ते नगरातून निघून त्याच्याकडे येऊ लागले.

³¹ इतक्यात शिष्य त्याला आग्रह करीत म्हणाले, “रब्बी, काही खा.”

³² पण तो त्यांना म्हणाला, “मला खायला असे अन्न आहे की जे तुम्हांला ठाऊक नाही.”

³³ तेव्हा शिष्य एकमेकांना म्हणू लागले, “कोणी त्याला खायला आणले असेल काय?”

³⁴ येशू त्यांना म्हणाला, “ज्याने मला पाठवले त्याच्या इच्छेप्रमाणे करणे आणि त्याचे कार्य पूर्ण करणे हेच माझे अन्न आहे. ³⁵ ‘आणखी चार महिने, मग कापणी येते’ असे तुम्ही म्हणत नाही काय? पाहा, मी तुम्हांला सांगतो: डोळे वर करून शेतांकडे पाहा—ती कापणीसाठी पिकून पांढरी झाली आहेत. ³⁶ कापणारा आताच वेतन मिळवत आहे आणि सार्वकालिक जीवनासाठी फळ गोळा करीत आहे, म्हणजे पेरणारा व कापणारा दोघेही मिळून आनंद करावा. ³⁷ कारण ‘एक पेरतो व दुसरा कापतो’ हे म्हणणे येथे खरे ठरते. ³⁸ ज्यासाठी तुम्ही श्रम केले नाहीत ते कापायला मी तुम्हांला पाठवले. इतरांनी श्रम केले आणि तुम्ही त्यांच्या श्रमात सहभागी झाला आहात.”

शोमरोन विश्वास ठेवते

³⁹ “मी जे काही केले ते सर्व त्याने मला सांगितले,” या स्त्रीच्या साक्षीमुळे त्या नगरातील पुष्कळ शोमरोनी लोकांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवला. ⁴⁰ तेव्हा शोमरोनी लोक त्याच्याकडे आले तेव्हा त्यांनी त्याला आपल्याजवळ राहण्याची विनंती केली; आणि तो तेथे दोन दिवस राहिला. ⁴¹ आणि त्याच्या वचनामुळे आणखी पुष्कळांनी विश्वास ठेवला. ⁴² ते त्या स्त्रीला म्हणाले, “आता आम्ही केवळ तुझ्या बोलण्यामुळे विश्वास ठेवतो असे नाही—आम्ही स्वतः ऐकले आहे आणि हा खरोखर जगाचा तारणारा आहे, हे आम्हांला कळले आहे.”

पुन्हा गालीलाकडे

⁴³ त्या दोन दिवसांनंतर तो तेथून निघून गालीलाकडे गेला. ⁴⁴ (कारण संदेष्ट्याला स्वतःच्या गावी मान मिळत नाही, अशी येशूने स्वतः साक्ष दिली होती.) ⁴⁵ तो गालीलात आला तेव्हा गालीलकरांनी त्याचे स्वागत केले; कारण सणाच्या वेळी यरुशलेमात त्याने जे काही केले ते सर्व त्यांनी पाहिले होते—तेही सणाला गेले होते. ⁴⁶ मग तो पुन्हा गालीलातील काना येथे गेला, जेथे त्याने पाण्याचा द्राक्षारस केला होता. कफर्णहूम येथे एका राजाच्या अधिकाऱ्याचा मुलगा आजारी होता. ⁴⁷ येशू यहूदियाहून गालीलात आला आहे हे ऐकून तो त्याच्याकडे गेला आणि त्याने त्याला विनंती केली की, त्याने खाली येऊन त्याच्या मरणास टेकलेल्या मुलाला बरे करावे.

⁴⁸ तेव्हा येशू त्याला म्हणाला, “चिन्हे व अद्भुते पाहिल्याशिवाय तुम्ही मुळीच विश्वास ठेवणार नाही.”

⁴⁹ तो राजाचा अधिकारी त्याला म्हणाला, “महाराज, माझे मूल मरण्यापूर्वी खाली चला.”

⁵⁰ येशू त्याला म्हणाला, “जा; तुझा मुलगा वाचेल.” येशूने सांगितलेल्या वचनावर त्या माणसाने विश्वास ठेवला आणि तो निघाला.

⁵¹ तो खाली जात असताना त्याचे दास त्याला भेटले आणि त्यांनी त्याला सांगितले की त्याचा मुलगा जिवंत आहे. ⁵² तेव्हा त्याने त्यांना विचारले की तो कोणत्या तासाला बरा होऊ लागला; त्यांनी म्हटले, “काल सातव्या तासाला त्याचा ताप निघून गेला.”

⁵³ तेव्हा त्या मुलाच्या वडिलांना कळले की येशूने ज्या तासाला “तुझा मुलगा वाचेल” असे म्हटले, तोच हा तास होता. मग त्याने व त्याच्या सर्व घराण्याने विश्वास ठेवला.

⁵⁴ येशू यहूदियाहून गालीलात आल्यावर त्याने केलेले हे दुसरे चिन्ह होते.